Οδηγός Cinema

Θερινοί Κινηματογράφοι Κριτικές Ταινίων Ειδικές Προβολές Αρχείο Ταινιών Ανά Εβδομάδα Πρεμιέρας Αθηνόραμα club

Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #2: «This Is Spinal Tap»

Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.

Μια ταινία (την ημέρα) για την καραντίνα #2: «This Is Spinal Tap»

Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.

Οι Spinal Tap ήταν μια βρετανική ροκ μπάντα με ιστορική δισκογραφία («Shark sandwich», «Intravenus de Milo», «The sun never sweats»), ξεχωριστή σκηνική εμφάνιση, όπως σόου επηρεασμένα από το «Άλιεν», ενισχυτές που η έντασή τους έφτανε μέχρι το… 11 και μια περίεργη κατάρα που έδερνε τους ντράμερ της, καθώς όλοι είχαν βρει μυστηριώδη θάνατο. Το «This Is Spinal Tap» είναι ένα ντοκιμαντέρ του Μάρτι ΝτιΜπέργκι πάνω στην αμερικανική τουρνέ του συγκροτήματος για την προώθηση του άλμπουμ «Smell the glove», η οποία κρύβει πολλά αποκαλυπτικά ευτράπελα.

Μόνο που οι Spinal Tap δεν υπήρξαν ποτέ(!) και η ταινία του 1984 είναι απλά το απολαυστικότερο mokumentary (ψευδοντοκιμαντέρ) της κινηματογραφικής ιστορίας. Αποτελεί δε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρομπ Ράινερ («Στάσου Πλάι μου», «Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι», «Μίζερι»), ο οποίος υποδύεται τον ΝτιΜπέργκι και συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τους πρωταγωνιστές Κρίστοφερ Γκεστ, Μάικλ Μακίν και Χάρι Σίρερ. Οι τέσσερις τους αποφάσισαν να σατιρίσουν ανελέητα τη ροκ μουσική βιομηχανία και το κατάφεραν με τον ξεκαρδιστικότερο κινηματογραφικό τρόπο.

Ρεαλιστική απεικόνιση της σκηνικής παρουσίας και των συναυλιακών παρασκηνίων μιας metal μπάντας, ζωντανοί, απόλυτα πειστικοί χαρακτήρες, casual συμπεριφορές και διάλογοι, με το σαρκαστικό χιούμορ να κρατά την αληθοφάνεια του εγχειρήματος από μια λεπτή κλωστή. Ταυτόχρονα, όλα τα κλισέ που συνοδεύουν τη ροκ μυθολογία αποδομούνται με κωμική επιδεξιότητα που προχωρά πολύ βαθύτερα από ένα αστείο γκαγκ, αναδεικνύοντας την πλήρη ματαιοδοξία, τη ρηχότητα και την απατηλή λάμψη που συνοδεύει τη (μουσική) show biz. Επιπλέον την κιτς αισθητική, τον ατέλειωτο παλιμπαιδισμό, αλλά και τη σεξιστική νοοτροπία των ειδώλων της, με τους Spinal Tap να τραγουδούν «My baby fits me like a flesh tuxedo, I’m gonna sink her with my pink torpedo».

This goes to eleven!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Μαϊσάμπελ

Αληθινή ιστορία, με 14 υποψηφιότητες για βραβεία Γκόγια, η οποία προσπαθεί να δει με κατανόηση μια διχασμένη βόρεια Ισπανία, προκρίνοντας έναν ψύχραιμο, συμφιλιωτικό λόγο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
30/06/2022

Τρία Πατώματα

Χωρίς ίχνος χιούμορ, ο Νάνι Μορέτι συγκινεί και προβληματίζει, διασκευάζοντας ένα λογοτεχνικό μπεστ σέλερ, αλλά νιώθει απλώς ο τέλειος διεκπεραιωτής ενός μοντέρνου αστικού μελοδράματος.

Blow-Up

Ο πιο μοντέρνος, ευρηματικός, σέξι, cool και πολυεπίπεδος κινηματογραφικός στοχασμός πάνω στο σύγχρονο lifestyle και την αδιέξοδη σχέση του με την αλήθεια που το περιβάλλει. Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες και σημείο αναφοράς της ποπ κουλτούρας.

Τζο ο Λεμονάδας

Απολαυστική παρωδία –στο παλαβό πνεύμα των 60s– των χολιγουντιανών γουέστερν, αλλά και συνολικά της καπιταλιστικής λογικής, ενσωματωμένης στους κλασικούς αφηγηματικούς κώδικες.

Ουπς! 2 Ο Νώε Ξαναέφυγε…

Οι κατακλυσμιαίες περιπέτειες φρουφρούληδων και γραπινών συνεχίζονται με κεκτημένη ταχύτητα, επιμένοντας σε ανήλικα μηνύματα περί μισαλλοδοξίας, συμφιλίωσης και κοινωνικής συνεργασίας.

Ο "Elvis" ήταν το τέλειο αφεντικό του ελληνικού box office

Χωρίς να εντυπωσιάσει εισπρακτικά, η βιογραφία του "βασιλιά του ροκ" έκοψε τα περισσότερα εισιτήρια του τετραημέρου, ξεπερνώντας έναν απολαυστικό Χαβιέρ Μπαρδέμ κι έναν τρομακτικό Ίθαν Χοκ.

Elvis

Βιογραφία-τζουκμπόξ σε αφηγηματική φρενίτιδα, η οποία μετά την πρώτη ώρα (έχει άλλη μιάμιση) μπουκώνει και εξαντλείται. Δεν της λείπουν οι ιδέες, σε αντίθεση με την αίσθηση του μέτρου, ενώ οι πολιτιστικές και κοινωνικοπολιτικές παρατηρήσεις της είναι εξαιρετικά ρηχές.