Κάνουμε #cinematherapy βλέποντας ταινίες που χαλαρώνουν, φτιάχνουν το κέφι και πάνε κόντρα στην κλειστοφοβική διάθεση.
Οι Spinal Tap ήταν μια βρετανική ροκ μπάντα με ιστορική δισκογραφία («Shark sandwich», «Intravenus de Milo», «The sun never sweats»), ξεχωριστή σκηνική εμφάνιση, όπως σόου επηρεασμένα από το «Άλιεν», ενισχυτές που η έντασή τους έφτανε μέχρι το… 11 και μια περίεργη κατάρα που έδερνε τους ντράμερ της, καθώς όλοι είχαν βρει μυστηριώδη θάνατο. Το «This Is Spinal Tap» είναι ένα ντοκιμαντέρ του Μάρτι ΝτιΜπέργκι πάνω στην αμερικανική τουρνέ του συγκροτήματος για την προώθηση του άλμπουμ «Smell the glove», η οποία κρύβει πολλά αποκαλυπτικά ευτράπελα.
Μόνο που οι Spinal Tap δεν υπήρξαν ποτέ(!) και η ταινία του 1984 είναι απλά το απολαυστικότερο mokumentary (ψευδοντοκιμαντέρ) της κινηματογραφικής ιστορίας. Αποτελεί δε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρομπ Ράινερ («Στάσου Πλάι μου», «Όταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι», «Μίζερι»), ο οποίος υποδύεται τον ΝτιΜπέργκι και συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τους πρωταγωνιστές Κρίστοφερ Γκεστ, Μάικλ Μακίν και Χάρι Σίρερ. Οι τέσσερις τους αποφάσισαν να σατιρίσουν ανελέητα τη ροκ μουσική βιομηχανία και το κατάφεραν με τον ξεκαρδιστικότερο κινηματογραφικό τρόπο.
Ρεαλιστική απεικόνιση της σκηνικής παρουσίας και των συναυλιακών παρασκηνίων μιας metal μπάντας, ζωντανοί, απόλυτα πειστικοί χαρακτήρες, casual συμπεριφορές και διάλογοι, με το σαρκαστικό χιούμορ να κρατά την αληθοφάνεια του εγχειρήματος από μια λεπτή κλωστή. Ταυτόχρονα, όλα τα κλισέ που συνοδεύουν τη ροκ μυθολογία αποδομούνται με κωμική επιδεξιότητα που προχωρά πολύ βαθύτερα από ένα αστείο γκαγκ, αναδεικνύοντας την πλήρη ματαιοδοξία, τη ρηχότητα και την απατηλή λάμψη που συνοδεύει τη (μουσική) show biz. Επιπλέον την κιτς αισθητική, τον ατέλειωτο παλιμπαιδισμό, αλλά και τη σεξιστική νοοτροπία των ειδώλων της, με τους Spinal Tap να τραγουδούν «My baby fits me like a flesh tuxedo, I’m gonna sink her with my pink torpedo».
This goes to eleven!
