Την ώρα που μαινόταν ανοιξιάτικη μπόρα, στο εσωτερικό του Γαλλικού Ινστιτούτου συναντούσα την Κλερ Μπερζέ, τη βραβευμένη ταλαντούχα δημιουργό («Party Girl»), η οποία επισκέφτηκε την Αθήνα με αφορμή την προβολή της ταινίας της «Αγάπη Είναι» στο 20ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Τώρα που η ταινία φτάνει στις αίθουσες, αυτά είναι τα όσα συζητήσαμε και τα οποία επαληθεύουν τη μοντέρνα ματιά της πάνω στο σινεμά.
Ο πρωταγωνιστής Μπουλί Λανέρ κλέβει την παράσταση με το πηγαία συναισθηματικό παίξιμό του. Με ποια κριτήρια τον επιλέξατε για το ρόλο;
Όταν έγραφα το σενάριο φανταζόμουν τον πατέρα μου. Συμπεριφερόταν σα να μη μεγάλωσε ποτέ, το βλέμμα του ανέδιδε μια έντονη παιδικότητα. Επομένως όταν έψαχνα ηθοποιό για το συγκεκριμένο ρόλο, αναζητούσα εκείνον που θα μπορούσε να φέρει στην επιφάνεια μια ευαισθησία, έναν εύθραυστο χαρακτήρα. Αυτό που με κέρδισε βλέποντας τον Λανέρ ήταν η ανθρωπιά του, για αυτό και τον επέλεξα.
Μέσω αυτής της παιδικότητας που αναφέρετε, στην ταινία κάνετε και ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην αρρενωπότητα.
Πολύ σωστά, όντας σκηνοθέτιδα εκτός από τους προσεγμένους γυναικείους χαρακτήρες, με ενδιαφέρει πολύ να προσεγγίζω με ένα διερευνητικό τρόπο τους άντρες και να σχηματίζω ένα στοχαστικό βλέμμα παρατηρώντας τους. Βρίσκω επίσης πολύ σημαντικό να παρουσιάζονται στις ταινίες εύθραυστοι άντρες, οι οποίοι ταυτόχρονα έχουν κουράγιο και δε φοβούνται να εκφράσουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους. Σπανίζουν στο σινεμά παραδείγματα τέτοιων αναπαραστάσεων, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή η σύζυγος φέρεται αρκετά σκληρά απέναντί του. Σας προβλημάτισε αυτή η μεταξύ τους αντίθεση;
Για να είμαι ειλικρινής, η σχέση τους στην ταινία είναι εμπνευσμένη από εκείνη των γονιών μου. Είχαν μια ως ένα βαθμό προβληματική σχέση, αλλά δε φοβόντουσαν να εκφράσουν και να διεκδικήσουν τα θέλω τους. Εν προκειμένω πρόθεσή μου ήταν να απεγκλωβίσω το θεατή από παγιωμένες αντιλήψεις σχετικά με τους ρόλους του κάθε γονέα σε μια οικογένεια. Πως μόνο ο πατέρας π.χ. είναι υπεύθυνος για τις μεγάλες αποφάσεις ή ότι η μητέρα είναι συνήθως η συναισθηματική εκ των δύο.
Παρόλο που η ταινία έχει στον τίτλο της την «αγάπη», αυτή δεν έρχεται παρά στο τέλος, όπου και υπαινίσσεται πως αγάπη σημαίνει να υπομένεις...
Η αγάπη δεν υπάρχει μόνο στις χαρές, προϋποθέτει και σκληρή δουλειά για να συντηρείται το συναίσθημα μεταξύ δύο ανθρώπων, για αυτό και είναι κάτι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Εξ ου και τα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στο ζευγάρι, συχνά αγάπη είναι να ξέρεις πότε πρέπει να αφήσεις τον άλλο να φύγει.
Σε κάθε πλάνο είναι έντονα αισθητή η θέση της κάμερας. Με ποιον τρόπο προσεγγίσατε τη σκηνοθεσία;
Αρχικά δεν ντεκουπάρω ποτέ λεπτομερώς πριν το γύρισμα. Έτσι, επιχειρώ να αφήσω απόλυτα ελεύθερους τους ηθοποιούς, να νιώσουν πως σε κάθε πλάνο μπορούν να κινηθούν και να ερμηνεύσουν με όποιον τρόπο νιώθουν καλύτερα. Με το διευθυντή φωτογραφίας φωτίζουμε το σετ έτσι ώστε να υπάρχει μια ομοιομορφία η οποία να επιτρέπει τον αυτοσχεδιασμό και τον ανεμπόδιστο πειραματισμό στο γύρισμα. Θα μπορούσα να πω πως ο τρόπος που δουλεύω μοιάζει με τζαζ τζαμάρισμα!
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας:
Περισσότερες πληροφορίες
Αγάπη Είναι
Σοκαρισμένος από την απόφαση της συζύγου του να χωρίσουν, ο Μαριό μεγαλώνει προσωρινά μόνος του τις δύο έφηβες κόρες του. Ανήμπορος να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους, νιώθει την έλλειψη της συζύγου του ολοένα και περισσότερο.
