Ο βραβευμένος με σπουδαστικό Όσκαρ Γερμανός σκηνοθέτης τού «Στους Διαδρόμους» μιλάει για την αντισυμβατικά ρομαντική δραμεντί του, η οποία έκανε αίσθηση στο Φεστιβάλ Βερολίνου και κέρδισε το βραβείο σεναρίου στις Νύχτες Πρεμιέρας.
Γιατί αποφασίσατε να διασκευάσετε σεναριακά το συγκεκριμένο διήγημα του Κλέμενς Μέγιερ, με τον οποίον έχετε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν;
Η μικρού μήκους που γύρισα ως πτυχιακή το 2012, το «Of Dogs and Horses» («Von Hunden und Pferden») βασιζόταν σε δικό του διήγημα και αυτή ήταν η αρχή της γνωριμίας μας. Κατόπιν δουλέψαμε μαζί στο σενάριο του «Herbert», αλλά το «Στους διαδρόμους» είναι ένα διήγημά του το οποίο είχα διαβάσει από παλιά και με είχε αμέσως εντυπωσιάσει με την πολυπλοκότητα, το βάθος και την ατμόσφαιρά του. Χρόνια μετά γράψαμε το σενάριο με τον Κλέμενς και τελικά βρήκαμε τα λεφτά για να το γυρίσουμε.
Πόσο δύσκολο είναι ένα μετατρέψεις ένα διήγημα σε σενάριο ταινίας μεγάλου μήκους;
Δύσκολο είναι να μετατρέψεις ακόμα και ένα μυθιστόρημα, διότι αν και αυτό έχει όγκο γεγονότων, πληροφοριών, προσώπων και συχνά μακρά πλοκή, πρέπει να ξέρεις πού να εστιάσεις και πώς να αναδείξεις αυτό που σε ενδιαφέρει κινηματογραφικά. Η δυσκολία στο συγκεκριμένο διήγημα ήταν να μη χαλάσει κατά τη διασκευή αυτή η ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του. Έτσι, εστιάσαμε στις λεπτομέρειες, αλλά και πάλι αφήσαμε απ’ έξω πράγματα, ενώ σκέψεις και συναισθήματα των ηρώων τα μετατρέψαμε σε «δράση» και σε εικόνα, διότι αυτά που πολλές φορές είναι λογοτεχνικές αρετές για μια γραπτή ιστορία αποδεικνύονται μεγάλο κινηματογραφικό μειονέκτημα αν αποδοθούν «κατά λέξη».
Αυτή η μείξη κωμωδίας και δράματος που βλέπουμε στην οθόνη υπάρχει και στο πρώτο υλικό;
Θα έλεγα πως το διήγημα δεν έχει σχεδόν καθόλου χιούμορ, είναι σαφώς δραματικό. Το σίγουρο είναι ότι το σενάριο είναι αστειότερο από το διήγημα και η ταινία αστειότερη από το σενάριο.
Τι σας οδήγησε στην επιλογή ενός πιο ανάλαφρου ύφους;
Πιστεύω πως έχει να κάνει με τη διάθεση που είχαμε όταν γράφαμε την ταινία και τη δική μου όταν τη γύριζα. Σκεφτήκαμε πως η μελαγχολία και η θλίψη που είχε αρχικά η ιστορία θα ισορροπούσε καλύτερα με κάποιες χιουμοριστικές ανάσες.
Είναι και η ελαφρά ονειρική διάσταση που έχει η ταινία η οποία την κάνει πιο γλυκιά, πιο τρυφερή.
Όπως το παιχνίδι με τους ήχους της θάλασσας… Αν και είμαι μέγας θαυμαστής των αδελφών Νταρντέν, πιστεύω πως το σύγχρονο καλλιτεχνικό σινεμά είναι συχνά υπερβολικά ξερό. Μονοκόμματο. Γιατί να μην αξιοποιήσουμε όλες τις εκφραστικές κινηματογραφικές δυνατότητες όπως ο ήχος, η σκηνογραφία, διδάγματα του παλιού σινεμά που μοιάζουν να έχουν ξεχαστεί. Όσες φορές κι αν δω το «Μ» του Φριτς Λανγκ, πάντα θα εντυπωσιαστώ από τον πειραματισμό του στον ήχο, που είχε εφευρεθεί δυο-τρία χρόνια πριν. Μπορείς λοιπόν να είσαι αληθινός, ρεαλιστής και ταυτόχρονα λίγο διαφορετικός. Είτε πιο ανάλαφρος, πιο ονειρικός, πιο τρυφερός ή πιο αστείος…
