Φέτος επισκέπτομαι για δεύτερη συνεχή χρονιά τον Πύργο και το Φεστιβάλ Ολυμπίας, όπου διαπιστώνω εκ νέου με χαρά το μεγάλο αντίκτυπο της διοργάνωσης στην τοπική κοινωνία αλλά και τα παιδιά της πόλης, που συγκροτούν τον πυρήνα των φανατικών θεατών του φεστιβάλ.
Κατά τη διάρκειά του το νεοκλασικό θέατρο Απόλλων, όπου φιλοξενούνται οι προβολές, πλημμυρίζει κυριολεκτικά από μικρούς σινεφίλ οι οποίοι εκτός από τα καθίσματα γεμίζουν και τους διαδρόμους. Η πολυπληθής παρουσία τους στις καθημερινές προβολές είναι ένας ακόμα λόγος που πρέπει να υλοποιηθεί η ανακοίνωση εκ μέρους της Πολιτείας για μετεγκατάσταση του φεστιβάλ στις αποθήκες του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού που βρίσκονται στο κέντρο του Πύργου.
Την ίδια στιγμή στα στενά της πόλης «φυτρώνουν ζιζάνια», κυκλοφορούν δηλαδή με κάμερες στα χέρια δεκάδες πιτσιρίκια που συμμετέχουν στο Camera Zizanio. Το παράλληλο εκπαιδευτικού χαρακτήρα πρόγραμμα φέτος ενηλικιώνεται, και στη 18η χρονιά του μπορεί να υπερηφανεύεται για τις εκατοντάδες ταινίες που έχουν γυρίσει παιδιά από όλο τον κόσμο, εκτοξεύοντας την αγάπη τους για το σινεμά.
Ακόμα όμως και για έναν επισκέπτη, το φεστιβάλ Ολυμπίας προσφέρει τη σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσει μια ταινία όπως όταν ήταν παιδί, καθώς θα βρεθεί σε μια αίθουσα όπου οι ενήλικες μειοψηφούν. Για παράδειγμα, στην προβολή της βραβευμένης στη Δράμα μικρού μήκους «Βουρβουρού» (Κατερίνα Λογοθέτη) στην οποία πρωταγωνιστεί ένα αγόρι, οι μικροί θεατές έμειναν εμφανώς εντυπωσιάσμένοι με τη «γουεσαντερσονική» αισθητική της ταινίας, ενώ έδειχναν να αντιλαμβάνονται πλήρως το γλυκόπικρο τέλος της ιστορίας.
Εξάλλου, το στοίχημα που έχει κερδίσει η διοργάνωση αυτά τα 21 χρόνια είναι πως αντιμετωπίζει τα παιδιά – θεατές με την ωριμότητα που τους αναλογεί. Εξ ου και στο πρόγραμμα παρακολουθούμε ταινίες τολμηρές, πολύπλοκες, εγκεφαλικές, ακόμα και πειραματικές. Όπως η εντελώς τριπαριστή μικρού μήκους «Solar Walk» της Ρέκα Μπούκσι από τη Δανία, η οποία μοιάζει με την ταινία που θα μπορούσαν να έκαναν μαζί ο σκηνοθέτης Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι και ο εικαστικός Χοάν Κορνέλα.
Στις μεγάλου μήκους η ποιότητα των ταινιών κινείται στα ίδια επίπεδα. Στο διάρκειας μόλις 60΄ «Κλεό και Πολ» (Στεφάν Ντεμουστιέ) πρωταγωνιστούν ένα αγόρι και ένα κορίτσι, αδέρφια 3 ετών. Ο Γάλλος σκηνοθέτης δημιουργεί ένα αγχώδες θρίλερ με τα πιο απλά υλικά, καθώς στην ταινία τα παιδιά χάνονται μέσα σε ένα απέραντο πάρκο γεμάτο αναπάντεχους κινδύνους και προσπαθούν να επανενωθούν πάση θυσία. Οι αξιολάτρευτοι ήρωες παρά τη μικρή τους ηλικία εντυπωσιάζουν με τις ερμηνείες τους, ενώ είναι τρομερή η ένταση που προκαλεί στην απλότητά της η σκηνοθεσία του Ντεμουστιέ.
Κρατάμε ακόμη τα πλάνα που κόβουν την ανάσα με την ομορφιά τους στο «Τα Κριθαροχώραφα στην άλλη Πλευρά του Βουνού» (Τιάν Τσέρινγκ). Με ηρωίδα μια ατρόμητη έφηβη σε ορεινό χωριό του Θιβέτ, η ταινία αναδεικνύει την έκρυθμη πολιτική κατάσταση που βιώνουν οι ντόπιοι, φροντίζοντας ταυτόχρονα να απεικονίσει πειστικά τη μάχη της πρωταγωνίστριας για ανεξαρτησία.
Ανανεώνουμε το ραντεβού μας μετά την ανακοίνωση των νικητών την Κυριακή 9/12...
