Οι μεγάλες υφολογικές διαφορές οδηγούν σε ένα ασύνδετο κινηματογραφικό αποτέλεσμα, από το οποίο σίγουρα ξεχωρίζουν το σκετς του Βισκόντι και κυρίως εκείνο του Φελίνι.
Ξεκινώντας από μια ιδέα του σεναριογράφου Τσέζαρε Ζαβατίνι (ο οποίος έγραψε και τη μία από τις ιστορίες), ο μυθικός παραγωγός Κάρλο Πόντι κατάφερε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 να συγκεντρώσει την ιταλική σκηνοθετική ελίτ σε ένα φιλόδοξο project που έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ Κανών. Μάριο Μονιτσέλι, Φεντερίκο Φελίνι, Λουκίνο Βισκόντι και Βιτόριο ντε Σίκα υπογράφουν τέσσερα αυτοτελή φιλμάκια με στόχο να μεταφέρουν το διαχρονικό πνεύμα του Βοκάκιου, και ειδικότερα του «Δεκαημέρου» του, στη σύγχρονη εποχή.
Είναι λογικό ότι σε μια τέτοιου είδους χαλαρή ανθολογία, η οποία εκτός από την εντυπωσιακή Technicolor εικονογράφηση δεν διαθέτει κάποιο άλλο ισχυρό συνδετικό στοιχείο, θα υπάρξουν ανισότητες. Οι μεγάλες υφολογικές διαφορές της τετράδας των ταινιών οδηγούν σε ένα ασύνδετο κινηματογραφικό αποτέλεσμα, από το οποίο σίγουρα ξεχωρίζουν το σκετς του Βισκόντι και, κυρίως, εκείνο του Φελίνι. Ο τελευταίος, με πρωταγωνιστές έναν υπερσυντηρητικό καθηγητή και μια... αφίσα της Έκμπεργκ, παρουσιάζει ένα ανεπανάληπτο, σουρεαλιστικό παραμύθι μοναδικής αισθητικής ακρίβειας που σαρκάζει τον πουριτανισμό και τα καταπιεσμένα ένστικτα που τυραννούν τους επιφανείς εκπροσώπους του.
Ιταλία. 1962. Διάρκεια: 205΄. Διανομή: NEW STAR.
Περισσότερες πληροφορίες
Βοκάκιος ’70
Μάριο Μονιτσέλι, Φεντερίκο Φελίνι, Λουκίνο Βισκόντι και Βιτόριο ντε Σίκα υπογράφουν τέσσερα αυτοτελή φιλμάκια που έχουν ως στόχο να μεταφέρουν το διαχρονικό πνεύμα του Βοκάκιου, και ειδικότερα του «Δεκαημέρου» του, στη σύγχρονη εποχή.
