Δίχως ρομαντική ατμόσφαιρα και με βεβιασμένη αφήγηση, η οποία βασίζεται σε φλύαρους διαλόγους δίχως τέλος, η ταινία καταντά πολύ σύντομα ανυπόφορη, προδομένη από το κάκιστο σενάριό της.
Mετά τον «Δράκουλα» (1992) και το «A Scanner Darkly» (2006) η Γουινόνα Ράιντερ και ο Κιάνου Ριβς συνεργάζονται για τρίτη φορά στην καριέρα τους, σε μια αισθηματική κομεντί που υπογράφει ο άνισος «ρομαντικός» σεναριογράφος και σκηνοθέτης Βίκτορ Λέβιν («Σχέση 5 με 7», «Ραντεβού με Έναν Σταρ»), ο οποίος αποδεικνύεται κι εδώ κατώτερος των περιστάσεων.
Το ερμηνευτικό ζευγάρι υποδύεται δύο μοναχικούς ανθρώπους που γνωρίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τον ίδιο γάμο. Αντιπαθούν ολοκληρωτικά ο ένας τον άλλον μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, όπου τελικά αναγκάζονται να μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου και τελικά συνειδητοποιούν πως έχουν περισσότερα κοινά παρά διαφορές.
Ο Λέβιν στηρίζει την αφήγηση της ιστορίας στους διαλόγους ανάμεσα στους Ράιντερ και Ριβς, μια παράτολμη επιλογή η οποία θυμίζει το «Πριν το Ξημέρωμα». Με τη διαφορά όμως πως, ενώ στο φιλμ του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ οι συνομιλίες της Σελίν και του Τζέσι ακτινοβολούν ρομαντισμό κι έντονη έλξη, εδώ παρακολουθούμε μια μονότονη αντιπαράθεση. Η κόντρα, η οποία υποκρύπτει τις φοβίες των ανασφαλών ηρώων, εξελίσσεται βεβιασμένα και χωρίς σπιρτάδα, με αποκορύφωμα μία από τις πιο άτεχνα γυρισμένες σκηνές σεξ που έχουμε δει τελευταία.
Τα λογύδρια του ζευγαριού, που δεν σταματούν κυριολεκτικά ποτέ, συγκροτούνται από μια συρραφή πικρόχολων κι εξυπνακίστικων σχολίων για τις ανθρώπινες αδυναμίες και γρήγορα καταντούν ανυπόφορα. Έτσι, παρά την προσπάθειά τους να δώσουν cool αέρα στους ναρκισσιστές χαρακτήρες τους, η Ράιντερ και ο Ριβς μένουν εντελώς αβοήθητοι από το κάκιστο σενάριο μιας μέτριας ιδέας.
ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 90΄. Διανομή: ODEON.
Περισσότερες πληροφορίες
Πρόσκληση σε Γάμο
Ένας άντρας και μια γυναίκα που ταξιδεύουν προς τον ίδιο γάμο αντιπαθούν ο ένας τον άλλον ολοκληρωτικά, μέχρι τη στιγμή που αναγκάζονται να μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου.
