Για την Ιζαμπέλ Κοϊξέτ κανείς δεν νιώθει μόνος ανάμεσα σε βιβλία

Η Καταλανή σκηνοθέτις του «Βιβλιοπωλείου της Κυρίας Γκριν» μιλάει για το αγγλόφωνο δράμα εποχής που σάρωσε τα φετινά βραβεία Γκόγια.

«Είμαι Καταλανή, αλλά δεν πιστεύω στην ανεξαρτησία μας από το ισπανικό κράτος. Είμαι κατά των συνόρων και νομίζω πως όσο περισσότερα είναι τα πράγματα που ενώνουν τους ανθρώπους τόσο το καλύτερο.»

Τι σας έσπρωξε να διασκευάσετε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα της Πενέλοπι Φιτζέραλντ;
Αγαπάω πολύ τα βιβλία και πάντα ονειρευόμουν να έχω το δικό μου βιβλιοπωλείο. Κανείς δεν νιώθει μόνος ανάμεσα σε βιβλία, όπως λέει και το μότο του φιλμ. Είναι ένας μαγικός κόσμος και η Φιτζέραλντ τον περιγράφει με έναν ψύχραιμο, καθόλου μελοδραματικό τρόπο, αν και η ιστορία της Φλόρενς Γκριν είναι γεμάτη πάθος και συναίσθημα. Επίσης, μου άρεσε ιδιαίτερα το ότι εκτυλίσσεται στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του ’50, μια εποχή κομψή, νοσταλγική, αλλά και γεμάτη υποσχέσεις για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που κυοφορεί το μέλλον. Είμαι λάτρης της μουσικής και της λογοτεχνίας εκείνης της περιόδου, αλλά και των αγγλικών ταινιών της, του Αλεξάντερ Μακέντρικ, του Άλεκ Γκίνες και των Ealing studios, τις οποίες είχα στο νου μου γυρίζοντας το «Βιβλιοπωλείο…»

Πώς κάνατε την επιλογή των ηθοποιών;
Με την Πατρίσια Κλάρκσον συνεργαζόμαστε για τρίτη φορά και έχουμε γίνει πλέον φίλες. Της έδωσα το σενάριο και εκείνη μου πρότεινε την Έμιλι Μόρτιμερ, με την οποία δούλευαν μαζί στο Μπρόντγουεϊ. Δέχτηκε αμέσως και μου έκανε τη ζωή πανεύκολη, γιατί είναι ένα χαρισματικό πλάσμα και μια υπέροχη, χαμηλότονη μα ουσιαστική ηθοποιός. Όσο για τον Μπιλ Νάι, τι να πω… Γενναιόδωρος και χαρούμενος άνθρωπος, όλες στο πλατό ήταν ερωτευμένες μαζί του.

Η Φλόρενς τολμά να βάλει στη βιτρίνα του επαρχιακού βιβλιοπωλείου της τη «Λολίτα», ένα μυθιστόρημα-σκάνδαλο της εποχής. Ποια είναι η δική σας σχέση με το βιβλίο του Ναμπόκοφ;
Το διάβασα στα 16 μου από τα αγγλικά, αγκαλιά με το λεξικό. Πρόκειται για αριστούργημα και με κανέναν τρόπο φυσικά για έναν ύμνο στην παιδοφιλία. Τώρα πια θεωρείται κάτι δεδομένο, αλλά για πολλά χρόνια ήταν ένα μυθιστόρημα άμεσα συνδεδεμένο με τη διαφθορά των χρηστών ηθών. Αυτήν τη συντηρητική λογική, πολύ πιο συγκαλυμμένη και πολύ πιο βαθιά, καταγγέλλουν η Πενέλοπι Φιτζέραλντ και η ταινία. Κάτι που προσπάθησα να κρατήσω σε δεύτερο, ζωντανό βέβαια επίπεδο, φέρνοντας μπροστά την ιστορία μιας γυναίκας που αγωνίζεται για να μπορεί να εκφραστεί και να ζήσει ελεύθερα.

Εκτός από τις στενά σκηνοθετικές σας υποχρεώσεις, ασχολείστε επίσης με τα δικαιώματα των γυναικών στην κινηματογραφική βιομηχανία, ενώ τοποθετηθήκατε δημοσίως και για το θέμα της ανεξαρτησίας της πατρίδας σας, της Καταλονίας…
Θεωρώ πως η υπόθεση αυτή άφησε πληγές στη χώρα και φυσικά και στον κινηματογράφο της. Είμαι Καταλανή, αλλά δεν πιστεύω στην ανεξαρτησία μας από το ισπανικό κράτος. Είμαι κατά των συνόρων και νομίζω πως όσο περισσότερα είναι τα πράγματα που ενώνουν τους ανθρώπους τόσο το καλύτερο. Σέβομαι φυσικά τις απόψεις των υπολοίπων, αν και εκείνοι δεν είναι το ίδιο ψύχραιμοι. Μου επιτέθηκαν, με έβρισαν και με προπηλάκισαν, όπως, όμως, βλέπουμε και στην ταινία, δεν πρέπει να σιωπάς. Πρέπει να συνεχίζεις να λες αυτό που πιστεύεις, πάντα με σεβασμό και νηφαλιότητα.