Δύο βουβές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που έχουν αποκατασταθεί από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το «Δάφνις και Χλόη» (1931) του Ορέστη Λάσκου και το «Αστέρω» του Δημήτρη Γαζιάδη (1929), προβάλλονται συνοδεία πρωτότυπης ζωντανής μουσικής από τον Φίλιππο Τσαλαχούρη στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (14/7, 21.00) σε συνεργασία με το Ελληνικό Φεστιβάλ.
Το «Δάφνις και Χλόη» πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Λάσκου, όπου μεταφέρει κινηματογραφικά το ομώνυμο ειδύλλιο του Λόγγου, ενός από τα αρχαιότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η συγκεκριμένη ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή ταινία που απεικόνισε γυμνό, και γυρίστηκε στη Μυτιλήνη και τη Λίμνη της Βουλιαγμένης σε φυσικά ντεκόρ. Πρωταγωνιστές είναι η Λούση Ματλή και ο Απόλλων Μαρσία.
Από την άλλη το φιλμ «Αστέρω» του Γαζιάδη, εμπνεέται από κείμενο του Παύλου Νιρβάνα, στο οποίο η βοσκοπούλα Αστέρω (Αλίκη Θεοδωρίδου) είναι ερωτευμένη με τον Θύμιο (Κώστας Μουσούρης), κάτι που δεν αρέσει καθόλου στον πατέρα του πλούσιου βοσκού (Αιμίλιος Βεάκης). Η ταινία είναι ενδεικτική του είδους της «φουστανέλας», που βρίσκει τις αρχές του στο θέατρο, και συγκεκριμένα σε έργα όπως «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά.
