Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, με πείρα στις μικρού μήκους ταινίες, υπογράφει το φιλόδοξο ελληνικό νέο-νουάρ «Μπλε Βασίλισσα», και μας αποκαλύπτει τα μυστικά της τέλειας κομπίνας.
Πώς αποφάσισες να γυρίσεις ένα heist movie σήμερα;
Μου αρέσουν πάρα πολύ τα heist movies, τα βλέπω συχνά, και ήθελα να δημιουργήσω κι εγώ τη δική μου εκδοχή. Πριν μερικά χρόνια, είχα φτάσει στο σημείο όπου ήθελα πλέον να κάνω μια μεγάλου μήκους και έψαχνα την κατάλληλη ιδέα. Όταν έπεσε στα χέρια μου το πολύ κινηματογραφικό σενάριο του Δημήτρη Ευλαμπίδη και της Απολλωνίας Τσαντά, κατευθείαν ήθελα να δω την ταινία στο σινεμά.
Είναι ένα σενάριο που έχει genre, είναι περιπέτεια, είναι μυστηρίου, με πολλές ανατροπές, και από τα ελάχιστα σενάρια που όταν ξεκινήσεις να το διαβάζεις, δε διακόπτεις καθόλου την ανάγνωση. Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε εμένα, ήθελα να δω τι θα γίνει παρακάτω. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα για ένα σενάριο, άρα και για την ταινία. Είναι ένα πρωτότυπο σενάριο για τα ελληνικά δεδομένα, η θεματολογία της ληστείας, αποδοσμένη με αυτόν τον τρόπο.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες στη διαχείριση μιας τόσο απαιτητικής παραγωγής, όταν μάλιστα είναι η πρώτη σου μεγάλου μήκους;
Τα γυρίσματα έπρεπε να γίνουν σε πάρα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, που σημαίνει ότι έπρεπε να είμαστε πολύ προετοιμασμένοι, από τις πρόβες με τους ηθοποιούς, μέχρι το συνεργείο. Αυτό συνεπάγεται ότι χρειαζόμασταν ένα συνεργείο επαγγελματικό και έμπειρο, ώστε να γυρίσουμε μια μεγάλου μήκους ταινία ουσιαστικά μέσα σε 180 ώρες. Λόγω αυτού του χρονικού περιορισμού, σε συνδυασμό με το ότι είχαμε πολλές σκηνές, οι λήψεις μας ήταν περιορισμένες, και έπρεπε μέσα σε μια μέρα να γυρίσουμε από πέντε μέχρι δέκα σκηνές.
Μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο για τους ηθοποιούς, να πρέπει να αλλάξουν μέσα σε λίγα λεπτά εντελώς την ψυχολογική τους κατάσταση για να ταιριάζει με αυτή του χαρακτήρα τους τη δεδομένη σκηνή. Από την άλλη, αν δε ρισκάρεις στην πρώτη σου ταινία μεγάλου μήκους, πότε θα το κάνεις;
Γιατί επέλεξες την αφήγηση μέσω εναλλακτικών οπτικών γωνιών;
Γιατί έτσι ήταν γραμμένο το σενάριο! (γέλια) Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο να δούμε κάτι τέτοιο ενταγμένο στα ελληνικά δεδομένα. Ενώ στο εξωτερικό βλέπουμε από πολύ παλιά τέτοιες ταινίες, με πρώτη το «Ρασομόν» (Ακίρα Κουροσάβα). Ως προς αυτό το στοιχείο, η διαφορά της δικής μας ταινίας είναι ότι εδώ βλέπουμε το ίδιο γεγονός να εξελίσσεται μπροστά μας - και όχι να το περιγράφει κάποιος - και μετά ξαναβλέπουμε το ίδιο γεγονός από άλλη οπτική γωνία. Με αυτόν τον τρόπο μας δίνεται η ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τρία πολύ ενδιαφέροντα εργαλεία: τη θέση της κάμεράς μας, το μοντάζ, και τη μουσική. Άραγε το ίδιο κομμάτι μπορεί να δίνει εντελώς διαφορετικό συναίσθημα και ρυθμό σε διαφορετικό πλάνο / διαφορετική οπτική γωνία;
Αυτά τα τρία κινηματογραφικά εργαλεία μου αρέσουν πάρα πολύ στο σινεμά και ήταν έντονη η πρόθεσή μου να τα συμπεριλάβω ενεργά, για να προσπαθήσω να επηρεάσω το πώς θα δει ο θεατής αυτήν την ταινία. Στην τελική, πολλές φορές στη ζωή μας συμβαίνει κάποιο γεγονός το οποίο δύο ή τρεις άνθρωποι το βιώνουν τελείως διαφορετικά, και μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται αυτό μεταξύ τους. Μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και ήθελα να το εντάξω στην ταινία μου.
Είχες κάποια ταινία ως μπούσουλα καθώς έφτιαχνες την «Μπλε Βασίλισσα»;
Όπως προανέφερα, σίγουρα το «Ρασομόν» ήταν η πρώτη ταινία που μελέτησα, και μετά κατέφυγα σε κάποιες ταινίες του Γκάι Ρίτσι και του (Κουέντιν) Ταραντίνο, που έχουν παρόμοια concept, καθώς και το «Σημείο Υπεροχής» και σίγουρα το «9 Βασίλισσες». Ένας λόγος που έκανα την έρευνα πάνω στη σκηνοθεσία αυτών των ταινιών ήταν για να προσπαθήσω να μην αντιγράψω τα σκηνοθετικά μοτίβα που τις απαρτίζουν, επιδιώκοντας - όσο μπορώ - να δημιουργήσω τα δικά μου.
Τελικά πώς στήνεται η τέλεια κομπίνα;
Για να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να βρεις τη δικιά σου «Μπλε Βασίλισσα». Να βρεις δηλαδή το στόχο σου. Δεύτερον, να στήσεις μια ομάδα για να την κυνηγήσουν μαζί σου, και να τους εμψυχώνεις με τέτοιο τρόπο ώστε ο δικός σου στόχος να γίνει και δικός τους. Κάποιες φορές ίσως και με περισσότερο πάθος από εσένα τον ίδιο. Αξιοποιείς στο έπακρο τη βοήθεια της ομάδας σου, για να διαμορφώσεις την πορεία της κομπίνας σου επιτυχώς. Η τελική πράξη είναι να κερδίσεις το στόχο σου. Και στο τέλος όλοι παίρνουν το μερίδιό τους από τη «Μπλε Βασίλισσά» σου, και ακόμα καλύτερα αν έχουν απολαύσει και κάτι από τη διαδρομή. Πάνω από όλα, η κομπίνα πρέπει να ολοκληρωθεί. Να μην εγκαταλείπεις. Πρέπει να φτάσεις στο τέλος ό,τι και να γίνει. Η μοναδική αποτυχία μιας κομπίνας είναι όταν δεν ολοκληρώνεται. Πρέπει να φτάσει στο τέλος για να μπορεί... να προβληθεί στους κινηματογράφους! (γέλια)
