Ο κριτικός του «α» επιλέγει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.
10. Δολοφονικά Αμαξίδια
του Ατίλα Τιλ
Πρωτότυπο, ειλικρινές και αυθεντικά αστείο το φιλμ του Ατίλα Τιλ κέρδισε επάξια το Χρυσό Αλέξανδρο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και χωρίς να καπηλεύεται τις ξεχωριστές ιδιότητες των ηρώων του έφτιαξε ένα διασκεδαστικό buddy movie.
9. Paterson
του Τζιμ Τζάρμους
Ο Τζάρμους στο πρόσωπο του Άνταμ Ντράιβερ βρίσκει τον ιδανικό καθημερινό άνθρωπο, εκείνον που σε μια απλοποιημένη ρουτίνα θα πάει στη δουλειά, θα γυρίσει στη γυναίκα του, θα πιεί με τους φίλους του στο μπαρ της γειτονιάς και θα βρίσκει στις ενδιάμεσες στιγμές τους την αφανή μαγεία του κόσμου. Με γνώμονα την ποίηση του Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς, ο Τζάρμους επιλέγει ένα ταιριαστό ως προς την αφήγηση λιτό σκηνοθετικό ύφος και αναδεικνύει όσα κάνουν υποφερτή τη ζωή αναζητώντας τον εαυτό μας στους άλλους.
8. Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού
του Γιώργου Λάνθιμου
Ο Γιώργος Λάνθιμος εμπλουτίζει το σκηνοθετικό ύφος και υπογράφει μία ταινία που εμπνέεται από το μύθο της Ιφιγένειας, πατά στους κανόνες των ψυχολογικών θρίλερ και αφηγείται μια οδυνηρή ιστορία για το τίμημα της προσωπικής ευθύνης. Αποκαλυπτική η απόλυτα awkward ερμηνεία του Μπάρι Κίγκαν.
7. Η Άλλη Όψη της Ελπίδας
του Άκι Καουρισμάκι
Ο μοναδικός σκηνοθέτης που θα μπορούσε να αναμετρηθεί εξίσου επιτυχημένα με το προσφυγικό και το ρατσισμό, χωρίς να εκπέσει στο συναισθηματικό εκβιασμό ή το μελόδραμα, θα ήταν μάλλον ο Κεν Λόουτς. Ο Καουρισμάκι όμως χάρη στο απαράμιλλο σκηνοθετικό του στιλ χορεύει σε ρυθμούς rockabilly μία στην ουσία της βαθιά στενάχωρη ιστορία την οποία μπολιάζει με αστείρευτη χαρά.
6. Χωρίς Αγάπη
του Αντρέι Σβιάγκιντσεφ
Ο σπουδαίος Ρώσος auteur με αυτήν την ταινία ίσως άξιζε κάτι περισσότερο από το βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ των Κανών, γεγονός που μικρή σημασία έχει καθώς ο Σβιάγκιντσεφ σκηνοθετεί μία ακόμα σπαρακτική ιστορία που σχολιάζει έμμεσα τη σημερινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας του, μέσα από μία ευφυή αλληγορία με ήρωες δύο απόλυτα ιδιοτελείς γονείς και ένα παιδί που ζητά λίγη αγάπη.
5. Τρέξε!
του Τζόρνταν Πιλ
Ο κωμικός Τζόρνταν Πιλ ευθύνεται για το θρίλερ που επανέφερε στις ταινίες τρόμου την πολιτική «επικινδυνότητα» και κινηματογραφική ευρυματικότητα που τις χαρακτήριζε σε παλιότερες δεκαετίες. Μπορεί να σκαρφίστηκε και να γύρισε το «Τρέξε!» προτού ο Τραμπ καθίσει στο οβάλ γραφείο, ο Πιλ όμως έφερε τις Η.Π.Α. απέναντι από το πραγματικό τους πρόσωπο κρύβοντας το αντιρατσιστικό μήνυμα της ταινίας του σε ένα ευφάνταστα αγωνιώδες και ξεκαρδιστικό σενάριο.
4. Πάση Θυσία
του Ντέιβιντ Μακένζι
Καθηλωτικό από την αρχή ως το τέλος, το φιλμ του Μακένζι θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του αμερικάνικου σινεμά των '70s ως ένα καθαρόαιμο και ξώφαλτσα αντισυστημικό heist movie με άσσο στο μανίκι το φοβερό soundtrack των Nick Cave και Warren Ellis.
3. Lucky
του Τζον Κάρολ Λιντς
Συγκινητικό ντεμπούτο του ηθοποιού Τζον Κάρολ Λιντς όχι μόνο γιατί πρόκειται για τον τελευταίο ρόλο του αξεπέραστου Χάρι Ντιν Στάντον, αλλά επειδή διαχειρίζεται με βραδυφλεγή μελαγχολία τη συμφιλίωση με το αναπόφευκτο.
2. Δεν Είμαι ο Νέγρος σου
του Ραούλ Πεκ
Ιδανικό για double bill με το «Τρέξε!», το αριστούργημα του Ραούλ Πεκ χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη τα τρομερά ευφυή και εύστοχα λόγια του διανοητή Τζέιμς Μπόλντουιν για να καταγράψει τη βίαιη διαχρονικότητα του συστημικού ρατσισμού στις Η.Π.Α.
1. Η Ψυχή και το Σώμα
της Ίλντιγκο Ενιέντι
Δύο άνθρωποι από μακρινούς εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους και κώδικες επικοινωνίας ενώνουν τις μοναξιές τους στη συγκινητική και βαθιά ρομαντική ταινία που κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου. Λίγες ήταν φέτος οι ταινίες που την κόντραραν σε λυρισμό και ειλικρίνεια, με την Ενιέντι να μας χαρίζει μια ιστορία που θα θυμόμαστε για καιρό.
