Βιωματική κατάθεση και ιστορικοπολιτική ανάλυση τής (κατευθυνόμενης) αποβιομηχάνισης της χώρας μας με έναν απλό, αλλά παντελώς αδιάφορο κινηματογραφικά τρόπο.
Ντοκιμαντερίστας συνεπής στις ιδέες του, τις οποίες προτάσσει κάθε κινηματογραφικής αναζήτησης, ο Σπύρος Τέσκος συνεχίζει να αναδεικνύει με τις ταινίες του πτυχές της σύγχρονης ελληνικής οικονομικής κρίσης. Μετά τη «Νικαριά μου» (2009) και τις «Χαραγμένες Ζωές» (2013), φέρνει τώρα στο φως –με τη βοήθεια της Κινηματογραφικής Ομάδας Κερατσινίου– την ιστορία της Εταιρείας Λιπασμάτων, με αφορμή την επιστροφή έπειτα από 18 χρόνια μιας ομάδας πρώην εργαζομένων στο γιγάντιο, ερειπωμένο πλέον εργοστάσιό της στη Δραπετσώνα.
Οι εξομολογήσεις των τελευταίων μαζί με μαρτυρίες συναδέλφων τους αποτελούν την απαραίτητη βιωματική κατάθεση, το αρχειακό υλικό παρατάσσει τα γεγονότα της ίδρυσης, της ευημερίας και του αδικαιολόγητου (;) λουκέτου της, ενώ ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Λεωνίδας Βατικιώτης, σύμβουλος και στις «Χαραγμένες Ζωές», αναλύει ιστορικοπολιτικά το χρονικό τής (κατευθυνόμενης) αποβιομηχάνισης της χώρας κατά τις δεκαετίες 1980-90. Τα βέλη στρέφονται προς το γερμανικό κεφάλαιο και τη στοχευμένη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, παρότι δεν υπάρχει αντίλογος, τα επιχειρήματα φαντάζουν στερεά και πειστικά. Από την άλλη, η αφηγηματική προσέγγιση είναι απλή, μετωπική και παντελώς αδιάφορη κινηματογραφικά.
Ελλάδα. 2017. Διάρκεια: 69΄. Διανομή: NEW STAR.
Περισσότερες πληροφορίες
Ελεγεία Υπανάπτυξης
Η ιστορία της Εταιρείας Λιπασμάτων, με αφορμή την επιστροφή μιας ομάδας πρώην εργαζομένων στο ερειπωμένο εργοστάσιό της στη Δραπετσώνα έπειτα από 18 χρόνια.
