Η ελληνικής καταγωγής ηθοποιός Σαντρίν Ντιμά βρέθηκε στην Αθήνα με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας «Η Λιακάδα Μέσα μου» της Κλερ Ντενί στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας». Ξεκλέψαμε λίγο από το χρόνο της για να συζητήσουμε τη συνεργασία της με μία από τις καλύτερες σκηνοθέτιδες στο παγκόσμιο σινεμά.
Είναι γνωστό πως η Κλερ Ντενί δουλεύει πολύ με τους ηθοποιούς της. Τι οδηγίες έδωσε σε εσάς για να καθοδηγήσει την ερμηνεία σας;
Αν σου πω ότι δε μου είπε απολύτως τίποτα; Γνωριζόμαστε χρόνια με την Κλερ όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε. Ήταν πολύ χαρούμενη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, γεγονός που δημιούργησε μια τρυφερή και ανάλαφρη ατμόσφαιρα στο σετ. Παρόλο η ταινία γυρίστηκε μόλις σε πέντε βδομάδες, τη διατρέχει μια χαρακτηριστική αρμονία.
Τι ήταν εκείνο που σας συνάρπασε στον τρόπο που σκηνοθετεί;
Μου προκάλεσε θαυμασμό η σημασία που δίνει στη λεπτομερή συνεργασία με το διευθυντή παραγωγής. Γιατί όταν φτάνει στο γύρισμα, με ένα μαγικό τρόπο τα πάντα έχουν λυθεί, κι αυτό γεννά στιγμές μοναδικού λυρισμού, που υπάρχουν σε όλες τις ταινίες της.
Παίζετε σε μία από τις χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας, την οποία μοιράζεστε με την πρωταγωνίστρια Ζιλιέτ Μπινός…
Με τη Ζιλιέτ γνωριζόμαστε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και με εκείνη, είναι η πρώτη φορά που δουλεύουμε μαζί και η εμπειρία ήταν ειλικρινά εκπληκτική. Όταν είσαι φίλος με κάποιον, είναι κάποιες φορές ρίσκο να συνεργάζεστε γιατί δεν είσαι σίγουρος πώς θα συμπεριφερθεί απέναντί σου. Με τη Ζιλιέτ όμως η συνεργασία ήταν φοβερή.
Η ταινία επικεντρώνεται σε ηρωίδες κοντά στα πενήντα, μια ηλικιακή ομάδα γυναικών που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο σινεμά.
Ακριβώς, και θεωρώ πως είναι σημαντικό να απεικονίζονται γυναίκες όπως η βασική ηρωίδα που ενσαρκώνει η Ζιλιέτ Μπινός, οι οποίες βρίσκονται σε επαγρύπνηση, είναι γοητευτικές μα και την ίδια στιγμή εύθραυστες. Από την άλλη, οι άντρες στην ταινία απεικονίζονται ανά φορές δειλοί, μα ποτέ ως καρικατούρες, κι αυτό γιατί η υπόθεση εξερευνά τον άνθρωπο μέσα από τις σχέσεις και την ανάγκη για έρωτα, για επαφή.
Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας σας ξετυλίγεται τη δεκαετία του ’90, όταν το σινεμά ήταν τελείως διαφορετικό. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες αλλαγές που έχετε βιώσει;
Με ευκολία μπορώ να πω πως είναι η μετάβαση από το φιλμ στο ψηφιακό. Μια αλλαγή που δεν έχει μόνο αρνητικές αλλά και θετικές συνέπειες, καθώς προσφέρει πολλές ελευθερίες. Επιπλέον έχουν αλλάξει τελείως οι χρόνοι των γυρισμάτων, τα χρήματα, οι τρόποι διανομής και θέασης… Χρειάζεται μια αναπροσαρμογή των όρων με τους οποίους κάνουμε σινεμά ώστε να διαφυλαχθεί το μέλλον του κινηματογράφου.
Γνωρίζετε το σινεμά μπροστά αλλά και πίσω από την κάμερα, καθώς έχετε σκηνοθετήσει το ελληνικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ «Νόστος»...
Πολύ σωστά, μάλιστα δεν έχει απλώς ελληνικό ενδιαφέρον αλλά έχει γυριστεί και εδώ. Η μητέρα μου ήταν Ελληνίδα, και ήθελα να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για να ανατρέξω κατά κάποιο τρόπο στις ρίζες μου. Γιατί όταν πέθανε αναρωτήθηκα «πώς μπορώ να είμαι ακόμα Ελληνίδα αφού έχασα τη μητέρα μου;» Ήταν το πρόσωπο που με συνέδεε με αυτόν τον τόπο, και πάντα μου διηγούταν ιστορίες μέσα από ένα πίνακα της Θάλειας – Φλώρας Καραβία που είχε. Έτσι στην ταινία μου συνέδεσα τις δύο αυτές γυναίκες μέσα από ένα ταξίδι στην Ελλάδα όπου συναντούσα τις γυναίκες που πόζαραν στην Καραβία.
Ετοιμάζετε κάτι καινούριο;
Μόλις τελείωσα γυρίσματα της νέας μου ταινίας, που όμως είναι μυθοπλασία. Είναι η ιστορία του ξεσπάσματος ενός ψέμματος, ένα road movie με χροιά ρομαντικής κωμωδίας.
