Έχοντας περάσει από τα χέρια του Τριφό («Ο Άντρας που Αγαπούσε τις Γυναίκες», «Πράσινο Δωμάτιο») και του Γκοντάρ («Ντετέκτιβ»), σύντροφος για χρόνια του ροκ θρύλου Τζόνι Χόλιντεϊ και βραβευμένη με τέσσερα Σεζάρ, η 69χρονη Ναταλί Μπάιγ συνεχίζει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του γαλλόφωνου σινεμά. Γυρισμένη στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, η «Γυναίκα με την Μερσεντές» την βρίσκει να πρωταγωνιστεί σε ένα υποβλητικό θρίλερ, δίπλα στην Εμανουέλ Ντεβός. Η τελευταία έχει χάσει το γιο της και αυτοκινητικό ατύχημα και αναζητά εμμονοληπτικά τον υπαίτιο. Μια ξανθιά γυναίκα η οποία οδηγούσε μια σκουρόχρωμη Mercedes. Όπως η ιδιοκτήτρια ενός μαγαζιού καλλυντικών Ναταλί Μπάιγ.
Τι ήταν αυτό το οποίο σας έπεισε να πείτε το ναι στην ταινία του Φρεντερίκ Μερμούντ;
Μου αρέσουν πολύ τα ψυχολογικά θρίλερ και γενικά οι ταινίες ατμόσφαιρας. Πατρίσια Χάισμιθ, Ζορζ Σιμενόν… Από το σενάριο κατάλαβα πως η «Γυναίκα με την Μερσεντές» είναι μια τέτοια περίπτωση, ένα φιλμ το οποίο στηρίζεται στην εκκρεμότητα και το μυστήριο που περιβάλλει την Μαρλέν, την ηρωίδα μου. Εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι επίσης το πώς ο χαρακτήρας της αποκαλύπτεται στο θεατή. Σιγά σιγά, όχι ακριβώς όπως το περιμένεις και πάντα σε σχέση με τις αντιδράσεις της Νταϊάν, η οποία κρύβει καλά τις αληθινές προθέσεις της.
Πως ήταν η σχέση σας με την Εμανουέλ Ντεβός, με την οποία έχετε μια απολαυστική ερμηνευτική μονομαχία επί της οθόνης;
Ήταν μια καταπληκτική συνεργασία. Ο δικός της ρόλος είναι αυτός που οδηγεί την ταινία, ο δικός μου τη βοηθά να την στρίψει προς αυτή ή την άλλη κατεύθυνση. Ξέρετε, ο δεύτερος ρόλος, είτε στο σινεμά είτε στο θέατρο, δεν έχει να κάνει μόνο με τη διάρκειά του, αλλά και με τη δραματουργική δύναμή του. Εδώ, αυτή βρίσκεται στα χέρια της Νταϊάν. Κι αυτό μου φάνηκε μεγάλη πρόκληση, γιατί θα έπρεπε να παίξω υποστηρικτικά και όχι ανταγωνιστικά απέναντί της. Προσέξτε, δεν μιλώ για τη σχέση μου με την Ντεβός, αλλά για τη σχέση των δύο ρόλων. Το πρώτο βιολί είναι εκείνη και εγώ έπρεπε να τη στηρίξω, να της δώσω χώρο να παίξει, να υποδυθεί, και να την οδηγήσω στην κορύφωση που απαιτεί το σενάριο. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και δούλεψα εντατικά πάνω σ’ αυτή την κατεύθυνση. Και μαζί με την Εμανουέλ και μαζί με τον σκηνοθέτη.
Σαν να κυνηγάτε τους δεύτερους ρόλους… Φέτος ήσασταν ξανά υποψήφια για Σεζάρ για ένα δεύτερο ρόλο στο «Ακριβώς το Τέλος του Κόσμου» του Ξαβιέ Ντολάν.
Όπως σας έλεγα, για μένα δεν έχει σημασία το μέγεθος του ρόλου και πόσες ατάκες θα πει. Έτσι κι αλλιώς, δεν νιώθω η μεγάλη σταρ που πρέπει να κυνηγά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και τα εξώφυλλα. Και φυσικά τις παχυλές αμοιβές…
Παραγωγοί και σκηνοθέτες, όμως, σας κυνηγούν. Η κινηματογραφική σας παρουσία είναι διαρκής.
Μαζί με τον χορό, την επαγγελματική προοπτική του οποίου εγκατέλειψα στην εφηβεία μου, το σινεμά είναι η μεγάλη μου αγάπη. Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετές προτάσεις, κυρίως από νέους δημιουργούς, και υπάρχουν πρότζεκτς τα οποία για διαφορετικούς λόγους το καθένα με γοητεύουν. Ένα καλογραμμένο σενάριο, ένας πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης, ένας ρόλος με ιντριγκαδόρικες λεπτομέρειες. Ένα πολύ ενδιαφέρον καστ… Είναι σημαντικό να δουλεύεις με συναδέλφους που ξέρουν τη δουλειά τους, όπως η Εμανουέλ για παράδειγμα, η οποία ασχολήθηκε πολύ και με το δικό μου ρόλο, τον οποίο είδε άρρηκτα δεμένο με το δικό της. Συζητήσαμε τις αντιθέσεις των χαρακτήρων μας, φυσικές και ψυχολογικές - εκείνη μελαχρινή κι εγώ ξανθιά, εκείνη εσωστρεφής κι εγώ εκδηλωτική – και προχωρήσαμε ως δίδυμο και όχι ως η μια απέναντι στην άλλη.
Έχετε προλάβει το γαλλικό σινεμά στην εποχή της απόλυτης ακμής του και έχετε δουλέψει με θρυλικούς δημιουργούς. Πόσο διαφορετικά είναι σήμερα τα πράγματα;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά, καθώς στις αρχές των 70s ήμουν νεαρή, πολύ παρορμητική και πολύ ονειροπόλα, ενώ τώρα κοιτάζω τα πράγματα από μια διαφορετική προοπτική. Ίσως πιο σοφή, ίσως πιο συντηρητική και ξεπερασμένη… Νομίζω πάντως πως το πάθος των δημιουργικών ανθρώπων είναι πάντα το ίδιο. Τότε το περιβάλλον μπορεί να ήταν πιο ζωντανό ίσως, πιο εκρηκτικό, πιο πλούσιο σε ερεθίσματα. Δεν μπορούμε όμως να συγκρίνουμε αιωνίως τους πάντες με τον Γκονταρ και τον Τριφό. Το πάθος του Ντολάν και η ευρηματικότητα του Μαμούντ είναι εξίσου πολύτιμα. Και σήμερα υπάρχουν ταινίες οι οποίες μπορούν να σε συγκλονίσουν ως θεατή, γιατί τα σπουδαία θέματα δεν τελειώνουν ποτέ. Τα μεγάλα ερωτήματα δεν θα απαντηθούν ποτέ. Και οι άνθρωποι που θα τα κάνουν καλές ταινίες δεν θα λείψουν ποτέ…
