Το «Αυτό» του Άντι Μουσιέτι χτίζει ήδη το δικό του μύθο, σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στο box office ενώ γαλουχεί μια νέα γενιά φανατικών των ταινιών τρόμου. Μιλήσαμε μαζί του για να μάθουμε τα πάντα πίσω από τις κάμερες, αλλά και λεπτομέρειες για το δεύτερο μέρος της ιστορίας.
Αναλάβατε ένα πρότζεκτ με βαριά κληρονομιά και τεράστιες προσδοκίες. Νιώσατε πίεση γυρίζοντας την ταινία;
Ένιωσα λίγη είναι η αλήθεια, αλλά τη στιγμή που αρχίζεις να δουλεύεις πάνω σε ιδέες και προσθήκες όλα ξεχνιούνται. Ήθελα να επικεντρωθώ στην απεικόνιση των συναισθημάτων που βιώνουν οι ήρωες αλλά κι εκείνων που ένιωσα όταν διάβαζα μικρός το βιβλίο.
Μία από τις καίριες αλλαγές στην ιστορία είναι η μεταφορά της υπόθεσης από τη δεκαετία του ’50 στο ’80. Πώς εξηγείται αυτή η άνθιση της νοσταλγίας για τα ‘80s στην ποπ κουλτούρα; Με δεδομένο επίσης πως ανάμεσα στους πρωταγωνιστές στο «Αυτό» είναι και ο Φιν Γουλφχαρντ του «Stranger Things» που κατά κάποιο τρόπο απογείωσε αυτήν τη μόδα.
Πιστεύω έχει να κάνει με το γεγονός πως πολλοί κινηματογραφιστές που δουλεύουν σήμερα μεγάλωσαν εκείνη την περίοδο, κι έτσι το αντίστοιχο κοινό μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με τις εικόνες τους. Πραγματοποιούν κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι στα συναισθήματα που βίωναν ως παιδιά. Κι εγώ κάπως έτσι το βλέπω, όχι ως απλή μόδα.
Όταν είσαι παιδί επηρεάζεσαι με μεγαλύτερο αντίκτυπο από τα ερεθίσματα που δέχεσαι, πόσω μάλλον από τις ταινίες που βλέπεις. Μ’ αυτήν την έννοια τα ‘80s ήταν μια ιδιαίτερη δεκαετία. Σκηνοθέτες όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ μεγαλουργούσαν και στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά. Το «Stranger Things» πέτυχε γιατί ήταν ένας φόρος τιμής στην ατμόσφαιρα των κινηματογραφικών ‘80s. Ένα κολάζ χαρακτηριστικών της εποχής που απεικονίζεται δελεαστικά και κερδίζει ακόμα και κόσμο που δεν την έζησε.
Έχει ενδιαφέρον που αναφέρετε το Σπίλμπεργκ, γιατί καθώς έβλεπα την ταινία σκεφτόμουν ότι όχι μόνο φαίνεται σα να ‘χει γυριστεί το ’80, αλλά «νιώθω» πως έρχεται από τότε. Υπήρξαν κάποιες συγκεκριμένες ταινίες που σας επηρέασαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Όχι συνειδητά… Θεωρώ όμως ότι το σκηνοθετικό μου στιλ είναι συνδεδεμένο με τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα, ιδιαίτερα εκείνες του Σπίλμπεργκ. Κάθε ιστορία από την άλλη προκαλεί και ένα διαφορετικό όραμα, έτσι όταν άρχισα να δουλεύω στο «Αυτό» που τοποθετείται το ’80 αυτόματα ήρθαν στο μυαλό μου οι σκηνοθέτες που αγάπησα τότε.
Στο σενάριο τοποθετήσατε στρατηγικά θα έλεγα συγκεκριμένα σημεία που από τον ατόφιο τρόμο περνάμε ξαφνικά σε ένα ξεκαρδιστικό συμβάν. Με ποιον τρόπο επιλέξατε τις σωστές χρονικές στιγμές γι’ αυτές τις συναισθηματικές αλλαγές;
Είναι πολύ σημαντικό για μένα να ισορροπεί η αφήγηση μεταξύ αντιθετικών διαθέσεων. Δε μου αρέσουν οι ταινίες που παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους. Πρέπει ο θεατής να εμπλακεί με τους ήρωες, διαφορετικά δε θα νοιάζεται για όσα τους συμβαίνουν. Το χιούμορ είναι το ιδανικό εργαλείο για αυτήν τη δουλειά, γιατί επιταχύνει τη διαδικασία, κι αν πετύχει αγαπάς περισσότερο τους χαρακτήρες. Τότε πρέπει να παρουσιαστεί ο τρόμος, γιατί θα περάσει στο θεατή μεγεθυσμένος και φυσικά περισσότερο ανατριχιαστικός. Οι απότομες συναισθηματικές αλλαγές είναι χαρακτηριστικό και του στιλ του Στίβεν Κινγκ, ο οποίος τις επικαλείται ακριβώς στο σημείο που χρειάζονται.
Μιλώντας για τον Κινγκ, ξέρω πως μέσω Twitter επικρότησε την ταινία. Έχει εκμυστηρευτεί σε εσάς κάτι παραπάνω;
Ανταλλάξαμε κάποια e-mail αφού είδε την ταινία, και η πρώτη του αντίδραση ήταν να μου πει πόσο του άρεσε και με ευχαρίστησε για τη δουλειά μου. Καταλαβαίνεις πως όταν ακούς κάτι τέτοιο από έναν άνθρωπο που θαυμάζεις απεριόριστα όλη σου τη ζωή σχεδόν, βιώνεις κάτι ανεπανάληπτο. Είναι ήρωάς μου.
Παρομοίως ο κλόουν Πένιγουαϊζ είναι μέρος της παιδικής ηλικίας χιλιάδων, όπως και της δικής μου, για τελείως διαφορετικούς λόγους βέβαια. Με ποιο σκεπτικό καταλήξατε στον Μπιλ Σκάρσγκαρντ για το ρόλο, έχοντας υπόψη ότι θα έπρεπε να βγει από τη σκιά του Τιμ Καρι (σ.σ. ο Πένιγουαϊζ στη σειρά);
Η τηλεοπτική μίνι-σειρά πράγματι άσκησε μεγάλη επιρροή, όμως εγώ όταν την είδα πρώτη φορά ήμουν σχετικά μεγάλος και είχα ήδη διαβάσει το βιβλίο, οπότε δε συμμερίστηκα τον τρόμο που βίωσαν οι μικρότεροι από εμένα. Εντυπωσιάστηκα όμως από την ερμηνεία του Τιμ Κάρι, και γι’ αυτό ήθελα στο νέο «Αυτό» ο Πένιγουαϊζ να έχει κάτι καινούριο, διαφορετικό. Μιλώντας με το Μπιλ, συμφωνήσαμε πως ο κλόουν θα πρέπει να έχει μια παράξενη συμπεριφορά που θα προκαλεί άβολα συναισθήματα, κι αν τον παρατηρήσετε θυμίζει ένα υπερμέγεθες μωρό! Ο Μπιλ ήταν μια φοβερή ανακάλυψη, ήταν φανταστικός.
Μπορείτε να μας αποκαλύψεις μερικές πληροφορίες για το δεύτερο μέρος;
Όχι είναι η αλήθεια, όμως αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι θέλω πολύ να το δω να φτάνει στη μεγάλη οθόνη. Γιατί για μένα δεν είναι ένα δεύτερο συμπληρωματικό μέρος, αλλά η συνέχεια της ιστορίας. Πρέπει λοιπόν να έρθει ένα τέλος, να ολοκληρωθεί η περιπέτεια, γιατί η δεύτερη ταινία είναι εξίσου σημαντική με την πρώτη.
