Στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη βρέθηκε νεκρή σε ηλικία 73 ετών η Ζωή Λάσκαρη το μεσημέρι της Παρασκευής 18/8.
Η ηθοποιός που πρωταγωνίστησε στο ελληνικό σινεμά των 60s, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου 1944. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών κέρδισε τον τίτλο της Σταρ Ελλάς, με τα φώτα της δημοσιότητας να πέφτουν πάνω της εξαιτίας της μοναδικής της ομορφιάς. Η στέψη της ήταν και ο λόγος που ο ιστορικός κινηματογραφικός παραγωγός Φιλοποίμην Φίνος, της πασίγνωστης Φίνος Φιλμς, την ξεχώρισε και της προσέφερε αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Αυτήν ήταν η αρχή μιας μοναδικής καριέρας, η οποία ξεκίνησε με ρεκόρ εισπράξεων τη σεζόν 1961-1962 χάρη στην τολμηρή ταινία «Ο Κατήφορος» του Γιάννη Δαλιανίδη, και συνεχίστηκε με τη Ζωή Λάσκαρη να πρωταγωνιστεί σε κορυφαίες εισπρακτικές επιτυχίες της εποχής, όπως ο «Νόμος 4000», «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο», «Κορίτσια για Φίλημα» και «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες», ταινία χάρη στην οποία ολόκληρη η χώρα έμαθε να τραγουδά το «Crazy Girl» του Μίμη Πλέσσα.
Εξάλλου, η δεκαετία του ’60 αποτέλεσε την απόλυτη ακμή της, συμπληρώνοντας μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την Τζένη Καρέζη την ιερή τριάδα των Ελληνίδων σταρ. Έγινε το πρώτο sex symbol της εποχής της και η πρώτη πρωταγωνίστρια που φωτογραφήθηκε στο περιοδικό «Playboy» το 1985 σε ηλικία 41 ετών προκαλώντας έως και πολιτικές συζητήσεις. Δοκίμασε το υποκριτικό της ταλέντο και στο θέατρο περιοδεύοντας αρχικά στην Κύπρο με τα έργα «Μιας Πεντάρας Νιάτα» των Γιαλαμά και Πρετεντέρη, «Παγίδα» του Ρόμπερτ Τόμας και «Βαθιά Γαλάζια Θάλασσα» του Τέρενς Ράτιγκαν. Η παράσταση «Μαριχουάνα Στοπ» του 1970 θα είναι η παρθενική της θεατρική εμφάνιση στην πρωτεύουσα, ενώ με επιτυχία καλωσορίστηκαν οι επόμενες ερμηνείες στις σε έργα όπως «Ξυπόλητη στο Πάρκο» του Νιλ Σάιμον και «Η Κυρία του Μαξίμ» του Ζωρζ Φοντό.
Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να πρωταγωνιστεί σε θεατρικές παραστάσεις με χαρακτηριστικές τις συμμετοχές της στα έργα «Η συνάντηση» του Πέτερ Νάντας σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά και «Ρόουζ» του Μάρτιν Σέρμαν σε σκηνοθεσία του Άντολφ Σαπίρο οι οποίες συζητήθηκαν, ενώ ξεχωρίζουν ακόμα οι παραστάσεις «Ωραία Χρόνια» του Χάρλοντ Πίντερ, «Άλμα Μάλερ» του Ρον Χαρτ, «Διαμάντια και Μπλους» της Λούλας Αναγνωστάκη και «Ευαίσθητη Ισορροπία» του Έντουαρντ Άλμπι.
Το 2003 ίδρυσε στον πολυχώρο «Αθηναΐδα» τη δική της θεατρική σκηνή, ενώ το 2013 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου την τίμησε για τη συνολική προσφορά της στην 7η τέχνη δηλώνοντας συγκινημένη στην απονομή πως «ταινίες δεν βλέπεις, ούτε δημιουργείς επειδή δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις, αλλά επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς».
