Η Δανέζα σταρ του «Borgen» μιλάει για το ιατρικό δράμα της Εμανουέλ Μπερκό και τη μεταμόρφωσή της στην αληθινή Γαλλίδα που τα έβαλε με τα μεγάλα φαρμακευτικά συμφέροντα.
Τα «150 mg» είναι η πρώτη γαλλόφωνη ταινία σας. Διστάσατε καθόλου να αποδεχτείτε το ρόλο;
Η γλώσσα δεν ήταν πρόβλημα,αντιθέτως βρήκα στην ταινία μια τολμηρή πρόκληση. Οι παραγωγοί της με είχαν δει σε μια τηλεοπτική συνέντευξη που μίλαγα γαλλικά, πέντε έξι χρόνια πριν, και με πλησίασαν με την ιδέα. Η Εμανουέλ Μπερκό, η σκηνοθέτης, μου είπε πως συζητούσε με την Κατρίν Ντενέβ για τη συγκεκριμένη ιδέα και εκείνη της είπε για μένα: «Δες την Δανέζα που παίζει στο “Borgen”. Ξέρει και γαλλικά». Με είδαν και στη συνέντευξη και συναντηθήκαμε στην Κοπεγχάγη. Δεν είχε καν γραφτεί το σενάριο, αλλά εγώ πήγα και συνάντησα την Ιρέν Φασόν, η οποία μου διηγήθηκε αναλυτικά την ιστορία της. Πρόκειται για μια χαρισματική γυναίκα, έντονα εξωστρεφή, με πολύ χιούμορ και φυσικά ιδιαίτερα γενναία. Γιατί θέλει κότσια για να τα βάλεις μόνη σου, μια απλή πνευμονολόγος, με ολόκληρο το φαρμακευτικό κατεστημένο. Όταν μιλούσα της ένιωθα πως είχα απέναντί μου μια ηρωίδα της Marvel!
Φαντάζομαι πως αυτό ήταν και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του ρόλου...
Πράγματι, η ταινία αφορά κάτι που νομίζω πως πρέπει να μαθευτεί, κάτι απόλυτα επείγον για την εποχή μας, στην οποία ο φόβος πως είμαστε ανίσχυροι κυριαρχεί όλο και πιο έντονα και η απάθεια απλώνεται παντού. Ο ρόλος της Ιρέν στην ταινία, όμως, δεν είναι μονοδιάστατος και διδακτικός. Ο χαρακτήρας της είναι εκείνος ενός σύγχρονου αντιήρωα και αυτό ακριβώς μου φάνηκε το πιο ενδιαφέρον ερμηνευτικά.
Ποιες ήταν οι δυσκολίες του να υποδυθείτε έναν αληθινό χαρακτήρα;
Οι πραγματικοί χαρακτήρες, ειδικά οι διάσημοι, κρύβουν τον κίνδυνο της στείρας μίμησης. Νομίζω πως το ότι είμαι Δανέζα και υποδύομαι μια Γαλλίδα με βοήθησε πολύ, γιατί δημιούργησε από μόνο του, αυτόματα, μια αποστασιοποίηση που είναι απαραίτητη όταν ερμηνεύεις ένα υπαρκτό πρόσωπο. Έτσι, ήμουν κοντά και ταυτόχρονα μακριά από την Ιρέν, η οποία έγινε ένας αυτόνομος, και νομίζω γοητευτικός, κινηματογραφικός χαρακτήρας.
Χρειάστηκε να ξεσκονίσετε τα γαλλικά σας ή όχι;
Έζησα έξι χρόνια στο Παρίσι, ως φοιτήτρια που βρίσκεται στην Πόλη του Φωτός, στο κέντρο του κόσμου. Ήταν η εποχή που το έσκαγες από το σπίτι σου και από τη χώρα σου για να ανακαλύψεις τη ζωή. Έτσι κατέληξα κάποια στιγμή στο Παρίσι όπου σπούδασα, αλλά χρειάστηκε σίγουρα επιπλέον δουλειά στη γλώσσα για το ρόλο.
Τόσο ως πρωθυπουργός στο «Borgen» όσο και εδώ, αλλά ακόμα και στο σύντομο ρόλο που είχατε στο «Inferno», υποδύεστε δυναμικούς, επιβλητικούς χαρακτήρες. Πόσο τους μοιάζετε;
Όχι ιδιαίτερα... Σε αντίθεση με τους δυο πρώτες, δεν έχω κάνει κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο στο ελάχιστο. Είμαι κοινωνική ως χαρακτήρας, ομιλητική και μάλλον φασαριόζα, αλλά κατά βάθος νιώθω ντροπαλή. Δεν νομίζω πως έχω το θάρρος της Ιρέν ή την αποφασιστικότητα της Μπιργκίτε, κάνω όμως ό,τι μπορώ για σας πείσω για το αντίθετο.
Τα τελευταία χρόνια δουλεύετε σχεδόν αποκλειστικά σε διεθνείς, αγγλόφωνες ταινίες και σειρές, όπως το «Westworld», μακριά από την πατρίδα σας...
Δεν είναι μια αυστηρά συνειδητή επιλογή, αλλά σχεδόν όλες οι δανέζικες προτάσεις είχαν να κάνουν με χαρακτήρες πολύ κοντινούς σε αυτόν του «Borgen». Το «The Duke of Burgundy» του Πίτερ Στρίκλαντ, για παράδειγμα, μου φάνηκε μια ανεπάντεχα ευχάριστη έκπληξη. Το ίδιο και η συνεργασία με τον Κρίστοφερ Νόλαν στο «Westworld», το οποίο είναι πολύ εγκεφαλικό και φιλοσοφικό, κάτι ξεχωριστό για την τηλεόραση. Το ξέρετε πως στο ξεκίνημά μου είχα «υποδυθεί» την Νικόλ Κίντμαν στο «Dogville»; Ναι, έπαιζα αποσπάσματα του ρόλου της όταν γινόταν η παρουσίαση του πρότζεκτ στους πιθανούς χρηματοδότες. Θα με ενδιέφερε λοιπόν μια... αληθινή συνεργασία με τον Λαρς φον Τρίερ ή ρόλοι σε ταινίες που απολαμβάνω ως θεατής, όπως το «Arrival» του Ντενίς Βιλνέβ για παράδειγμα...
