Η διεθνούς φήμης Ελληνίδα ηθοποιός και δημιουργός («Διάσημοι Σκηνοθέτες») μιλάει για την πρώτη της ταινία μυθοπλασίας, μια ρομαντική ιστορία υπαρξιακού προβληματισμού με διεθνές καστ, γυρισμένη στην υποβλητική Πάτμο.
Γιατί μετά το κινηματογραφόφιλο ντοκιμαντέρ σας «Διάσημοι Σκηνοθέτες» επιλέξατε να πέσετε κατευθείαν στα βαθιά;
Έτυχε. Προέκυψε στη ζωή μου ένας βίαιος και απροσδόκητος θάνατος, ο οποίος με οδήγησε στην απομόνωση και την ανάγκη να έχω γύρω μου ανθρώπους που θα με βοηθήσουν να ξεπεράσω την απώλεια. Είναι επίσης οι μνήμες, οι εμπειρίες που κουβαλώ από την παιδική μου ηλικία, οι οποίες με ακολουθούν πάντα και τροφοδοτούν τις ιστορίες που φτιάχνω. Στην ταινία έψαξα τη λύτρωση, τις απαντήσεις. Γι’ αυτό και το «τώρα» της ταινίας μου είναι υπαρξιακό. Αφορά ανθρώπους που παλεύουν με τους εσωτερικούς τους δαίμονες και όχι με άμεσα προβλήματα του παρόντος.
Μιλήσατε για απαντήσεις. Πιστεύετε ότι μπορούμε να κινούμαστε στη ζωή με βεβαιότητα;
Όχι πάντα, διότι αν κυνηγάμε τις βεβαιότητες, θα είμαστε διαρκώς... αβέβαιοι. Η ζωή είναι μια συνεχής προσπάθεια να μάθεις, χωρίς να ξέρεις πού θα σε οδηγήσει αυτό.
Γιατί επιλέξατε την Πάτμο ως τόπο εξέλιξης της πλοκής;
Η Πάτμος γέννησε το σκηνικό, είναι ένα υποβλητικό νησί με μοναδική ενέργεια. Ελάχιστοι άλλοι τόποι έχουν αντίστοιχη αύρα: η Ακρόπολη, η Ρώμη, η Έφεσος, η Πομπηία... Ή το Βερολίνο, στο οποίο νιώθεις πως η πρόσφατη Ιστορία είναι ακόμη ζωντανή. Η ιστορία της ταινίας, πάντως, θα μπορούσε να τοποθετηθεί και αλλού. Είχα πρόταση να γίνουν τα γυρίσματα έξω από ένα μοναστήρι στη Νότια Γαλλία αλλά και στη Μάλτα. Ήθελα όμως να την κάνω στην Ελλάδα και συγκεκριμένα σε ένα χώρο που αγγίζει πολύ κόσμο από το εξωτερικό.
Στην ταινία βρίσκεστε μπροστά αλλά και πίσω από την κάμερα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Δεν μου ήταν δύσκολο, διότι ως σεναριογράφος γνώριζα πάρα πολύ καλά τους χαρακτήρες και ειδικά τη Δάφνη, την ηρωίδα μου. Είχα κρατήσει τις δικές μου σκηνές για το τέλος και την ώρα που ήταν τα πάντα έτοιμα στο σκηνικό, όταν καθόμουν μπροστά από την κάμερα ξεχνούσα πλήρως τη σκηνοθεσία, γινόμουν η Δάφνη. Εκ των υστέρων, μπορώ να πω ότι ως σκηνοθέτις πήρα ακριβώς ό,τι ήθελα από τη Δάφνη. Ως ηθοποιός, από την άλλη, δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσότερο.
Βλέπετε στο μέλλον τον εαυτό σας ως ηθοποιό ή θα φτιάξετε πρώτα τους ρόλους και μετά θα αποφασίσετε;
Δεν είναι συνηθισμένο κάποιος να γράφει, να σκηνοθετεί και στη συνέχεια να μετουσιώνεται κατά κάποιον τρόπο μπροστά από την κάμερα. Στην περίπτωση της «Πόλης της Σιωπής» λειτούργησε, οπότε πολλοί παραγωγοί θέλουν να έχω ρόλο στις επόμενες ταινίες μου.
Η παραγωγή της ταινίας είναι ιδιαίτερα προσεγμένη. Ποια ήταν τα μεγαλύτερα προβλήματα στην πραγματοποίησή της;
Θυσίασα πάρα πολλά πράγματα για να κάνω αυτήν την ταινία. Πολλά από αυτά ήταν χειροπιαστά και θα έδιναν δημοσιότητα στην παραγωγή, αλλά δεν συμβάδιζαν με το όραμά μου. Έκανα τις επιλογές που έκρινα σωστές χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες.
Από το καλλιτεχνικό επιτελείο της ταινίας ξεχωρίζει ο συνθέτης της μουσικής, ο Γιάν Καζμάρεκ, ο οποίος έχει βραβευτεί με Όσκαρ.
Τον θεωρώ έναν εξαιρετικό μουσικό και βρέθηκε δίπλα μου από την αρχή. Συνεργαστήκαμε εκπληκτικά. Όταν διάβασε το σενάριο, λόγω του ρομαντισμού και των υπαρξιακών αναζητήσεων που το χαρακτηρίζουν, μου είπε ότι είναι το όνειρο κάθε μουσικοσυνθέτη να το έχει στα χέρια του. Από εκεί και πέρα, δεν του έβαλα περιορισμούς. Μιλήσαμε για πράγματα που μας αρέσουν, για ταινίες και σάουντρακ, ανταλλάξαμε μουσικές. Εγώ, για παράδειγμα, του έδωσα Ραχμάνινοφ...
Θα κάνατε ποτέ μια ταινία κατά παραγγελία;
Αν μου άρεσε κάτι, ναι, θα το έκανα, δεν είμαι μονομανής με τη δουλειά μου. Είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός, για μένα τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στο σενάριο. Αν διαβάσω κάτι που με καλύπτει, γιατί όχι;
Στις ΗΠΑ γίνονται ακόμη παραγωγές που εμπεριέχουν ρίσκο;
Βέβαια, αλλά τα πάντα έχουν να κάνουν με τις προσωπικές επαφές. Πρέπει καθημερινά να κυνηγάς κάποιον παραγωγό και να του μιλάς για την ιδέα σου. Κι εκείνοι θέλουν να γυρίζουν ταινίες που έχουν κάτι διαφορετικό. Αν πειστούν ότι αξίζει τον κόπο και είσαι ένας άνθρωπος με όραμα, τότε θα επενδύσουν σε μια τέτοιου είδους παραγωγή.
Είστε μια γυναίκα που αλλάζει διαρκώς παραστάσεις. Από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι, από τη σκηνοθεσία στην υποκριτική, ενώ έχετε σπουδάσει και κλασικό τραγούδι. Πώς καταφέρνετε να τα ισορροπήσετε όλα αυτά με την προσωπική σας ζωή;
Δεν παίρνω τα πράγματα τόσο σοβαρά, εκτός από το θάνατο. Όσες δυσκολίες έρχονται τις βλέπω απλώς ως πρόσθετες πινελιές στην καθημερινότητά μου.
Έχετε σχέδια για ένα σίκουελ ή μάλλον ένα συμπλήρωμα στους «Διάσημους Σκηνοθέτες»;
Όχι, αν και μου έχουν γίνει πολλές ανάλογες προτάσεις. Προτιμώ να αφοσιωθώ στις προσωπικές μου δουλειές και αυτές απαιτούν πολύ κόπο και χρόνο.
Η επόμενη ταινία σας θα μοιάζει καθόλου με την «Πόλη της Σιωπής»;
Καθόλου. Ασχολείται με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, τον ανθρώπινο εθισμό κάθε είδους, από την τοξικοεξάρτηση μέχρι την εργασιομανία. Και σας βεβαιώνω πως δεν θα μου πάρει έξι χρόνια όπως αυτή εδώ. Αλλά πρέπει με κάποιον τρόπο να φροντίζω ταυτόχρονα και την οικογένειά μου, δεν μπορώ να ασχολούμαι απόλυτα με την καριέρα μου. Για μένα και τα δύο είναι εξίσου σημαντικά. Η μητρότητα είναι πλήρης απασχόληση ξέρετε…
Η μητρότητα είναι ένα θέμα που σας απασχολεί και στην ταινία.
Ναι, γιατί όπως η Δάφνη, είχα κι εγώ το δίλημμα. Για χρόνια αφιερώθηκα στη μητρότητα, αφήνοντας στην άκρη την καριέρα μου. Διότι, ως σκηνοθέτις, δεν αφήνεις την οικογένεια για κάποιους μήνες, αλλά για χρόνια. Είναι επομένως αρκετά δύσκολο για μια γυναίκα με παιδιά να γυρίζει ταινίες με την ίδια ταχύτητα που μπορεί να το κάνει ένας άντρας.
