Είναι μερικές φορές που οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: 20 υποψηφιότητες για Όσκαρ, άλλες 30 για Χρυσές Σφαίρες, ερμηνευτικό βραβείο στα φεστιβάλ Κανών και Βερολίνου, πέντε Emmy και δύο βρετανικό BAFTA. Στην περίπτωση όμως της Μέριλ Στριπ οι αριθμοί αδικούν τη σπουδαιότερη κινηματογραφική ντίβα των καιρών μας. Κι αυτό γιατί η ώριμη πλέον σταρ έχει καταφέρει στην τριανταπεντάχρονη καριέρα της όχι μόνο να γκρεμίσει όλα τα ρεκόρ σε βραβεία, αλλά και να αφήσει το δικό της καλλιτεχνικό αποτύπωμα στην 7η τέχνη, πηγαίνοντας από την πρώτη στιγμή κόντρα σε κάθε κανόνα που επέβαλλε το συνήθως άκαμπτο Χόλιγουντ. Και αυτό γιατί η Στριπ κατάφερε να κάνει καριέρα με τους δικούς της όρους.
Αρνούμενη να εκμεταλλευτεί φτηνά το αδιαμφισβήτητο σεξαπίλ της, ανατρέποντας κάθε έννοια καθαρού ίματζ με τις αλλεπάλληλες ερμηνευτικές της μεταλλάξεις, αλλά κυρίως γυρίζοντας την πλάτη στην αδηφάγα μηχανή του αμερικανικού σταρ σίστεμ, η πεισματάρα ηθοποιός χάραξε τη θριαμβευτική της πορεία πάνω σε άγραφο χαρτί. Αυτή η όμορφη κοπέλα από το Νιου Τζέρσεϊ υπηρέτησε από την πρώτη της κιόλας εμφάνιση στην οθόνη την έννοια της καλλιτεχνικής διαχρονικότητας – και μάλιστα μέσα στο ίδιο το βασίλειο του οπτικού ηδονισμού και της εμπορικής ευκολίας που λέγεται Χόλιγουντ.
Η Μέριλ Στριπ, όμως, ουδέποτε αυτοπροσδιορίστηκε ως «ποιοτική ηθοποιός»: κινούμενη μέσα στα όρια του mainstream σινεμά, και πιο συγκεκριμένα στα πιο ενδιαφέροντα πλαίσιά του, δεν απαρνήθηκε ούτε μία στιγμή την εμπορικότητα του κινηματογραφικού μέσου. Απλώς δεν έθρεψε την καριέρα της με τις αυτάρεσκες ευκολίες του. Με αλλαγές κινήσεων και βάρους, διαφορετικές προφορές και μια σειρά από περούκες και εξτραβαγκάντ χτενίσματα κατάφερε να γίνει εξπέρ των κινηματογραφικών μεταμφιέσεων. Το βασικό της όπλο υπήρξε πάντοτε η μαθηματική –θα μπορούσε να πει κανείς καρτεσιανή– υποκριτική ακρίβεια στη διαμόρφωση των ρόλων.
Ερμηνευτικά θαρραλέα, δεν διστάζει να σατιρίσει την αειθαλή γοητεία της στο «Ο Θάνατος σου Πάει Πολύ» (1992 ), να ενσαρκώσει μια διαβολική μητέρα στο «Κραυγή στο Σκοτάδι» (1989 ), να περιφέρεται με παλιοκούρελα ως αλκοολική στο «Ironweed» (1987 ) ή να διοικεί με άκαρδη σκληρότητα το περιοδικό «Runaway» στο «Ο Διάβολος Φοράει Prada» (2006 ).
Τη φετινή χρονιά, η Μέριλ Στριπ παραδίδει ένα ακόμη ρεσιτάλ ερμηνευτικής τόλμης στο «Florence: Φάλτσο Σοπράνο». Στο βιογραφικό φιλμ του Στίβεν Φρίαρς υποδύεται την Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς (1868-1944), μια πλούσια Νεοϋορκέζα που έγινε διάσημη ως η απόλυτα παράφωνη σοπράνο. Παθιασμένη με την τέχνη, αλλά εντελώς ατάλαντη καλλιτέχνιδα, ο ρόλος της Τζένκινς συνδυάζει το κωμικό με το δραματικό στοιχείο. Ιδανική πρώτη ερμηνευτική ύλη για την 67χρονη ντίβα που κατέφερε να φτιάξει μια πραγματικά απολαυστική κινηματογραφική περσόνα, κερδίζοντας πανηγυρικά την 20η υποψηφιότητα της καριέρας της.
Εσείς μπορείτε να ψηφίσετε την Μέριλ Στριπ εδώ στο μεγάλο διαγωνισμό by Jimmy Choo. Προβλέψτε σωστά τα Oscar Α’ & Β΄ Γυναικείου Ρόλου και διεκδικήστε ένα από τα 5 «Jimmy Choo Eau De Parfum 60ml».
