Ενάντια στη θέληση του αυταρχικού πατέρα του, ο νεαρός Αλεχάνδρο αποφασίζει να μη σπουδάσει γιατρός, αλλά να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του προπολεμικού Σαντιάγκο. Με την ίδια σουρεαλιστική τόλμη και αφηγηματική αυθαιρεσία, ο πολυπράγμων Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι συνεχίζει τη συναρπαστική κινηματογραφική αυτοβιογραφία του από εκεί όπου σταμάτησε ο «Χορός της Πραγματικότητας».
Σε μια εποχή όπου οι based on a true story ταινίες κοντεύουν να ξεπεράσουν σε αριθμό όσες ξεκινούν από μια ολότελα πρωτότυπη μυθοπλασία, η σινε-αυτοβιογραφία του Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι αποκτά επιπλέον μια αξία. Με φελινικό οίστρο, πιστότερο στη δύναμη της φαντασίας απ’ όσο σε εκείνη του ρεαλισμού, τα πρώτα δύο φιλμ της σχεδιασμένης ως κινηματογραφικής πενταλογίας πάνω στη ζωή του μας υπενθυμίζουν πως δεν υπάρχει ένας και μοναδικός –ο ακαδημαϊκά σωστός και ο χολιγουντιανά ιερός– τρόπος για να κοιτάξουμε την Ιστορία. ακόμη και τη δική μας, την προσωπική. Και φυσικά δεν μπορεί ποτέ να είναι «αληθινός» αυτός με τον οποίο θα την αναπαραστήσουμε.
Καθότι η αλήθεια είναι μια έννοια δεμένη με την πολιτική, κοινωνική και ηθική στάση μας απέναντι στον κόσμο, την οπτική γωνία δηλαδή υπό την οποία τον παρατηρούμε. Και ο Χοδορόφσκι επέλεξε εξαρχής εκείνη της καθαρής ποίησης. Θεατρικός συγγραφέας, μουσικός, ποιητής, σεναριογράφος κόμικς, μίμος και μυστικιστής φιλόσοφος, ο 88χρονος δημιουργός των τριπαρισμένων cult αλληγοριών «El Topo» (1970), «The Holy Mountain» (1973) και «Santa Sangre» (1989) επέστρεψε πίσω από την κάμερα 23 χρόνια μετά το «The Rainbow Thief» (1990) για να αφηγηθεί τη δική του διαδρομή στον 20ό αιώνα, τον οποίο σημάδεψε καλλιτεχνικά με πολλούς τρόπους. Ο «Χορός της Πραγματικότητας» (2013) μας μετέφερε στην Τοκοπίγια του ’30, όπου ο μικρός Αλεχάνδρο μεγαλώνει σε μια έντονα πολιτικοποιημένη ουκρανο-εβραϊκή οικογένεια.
Εκεί αληθινά πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα, γκροτέσκο εικόνες, όνειρα και σουρεαλιστικές αυθαιρεσίες γίνονται γαϊτανάκι σε ένα διασκεδαστικά αναρχικό παραμύθι όπου τα πάντα είναι πιθανά. Ακόμη και η αλήθεια. Μια αλήθεια την οποία δεν κρατάνε ούτε η Ιστορία, ούτε η επιστήμη, ούτε και η πολιτική. Μονάχα η ποίηση, την οποία ο νεαρός Αλεχάνδρο ανακαλύπτει στο δεύτερο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του, αρνούμενος να υπακούσει στον αυταρχικό πατέρα του και να σπουδάσει γιατρός. Αντ’ αυτού αποφασίζει να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του προπολεμικού Σαντιάγκο.
Συναντώντας λογοτέχνες όπως ο Νικάνορ Πάρα (πατέρα της αντι-ποίησης), ο Ενρίκε Λιν και η Στέλα Ντίαζ Βαρίν, συμμετέχοντας σε ντανταϊστικές παραστάσεις, ανακαλύπτοντας τον χωρίς ταμπού έρωτα και ζώντας ελεύθερος στο κέντρο ενός πουριτανικού και μισαλλόδοξου κόσμου (οι ακαδημαϊκοί λόγιοι, η παρέλαση των ναζί), ο Χοδορόφσκι αντλεί θάρρος από τη λυτρωτική δύναμη των λέξεων και μετατρέπει την καθημερινότητά του σε μια διαρκή αισθητική (και πολιτική) πρόταση. Το ίδιο κάνει και με αυτήν την ταινία, οι εικόνες της οποίας είναι την ίδια στιγμή θέαμα και σχόλιο, πραγματικότητα και παραίσθηση, σάτιρα και δράμα, αλήθεια και σινεμά.
Χιλή, Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 128΄. Διανομή: WEIRD WAVE.
Περισσότερες πληροφορίες
Ποίηση Χωρίς Τέλος
Ενάντια στη θέληση του αυταρχικού πατέρα του, ο νεαρός Αλεχάνδρο αποφασίζει να μη σπουδάσει γιατρός, αλλά να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του Σαντιάγκο της δεκαετίας του ’30.
