Μετά το μυστηριώδη θάνατο του αγαπημένου του παππού ο Τζέικ αποφασίζει να ακολουθήσει τις τελευταίες συμβουλές του και να αναζητήσει ένα ορφανοτροφείο για ασυνήθιστα παιδιά στην Ουαλία. Ο Μπάρτον βρίσκεται στο παραμυθένιο στοιχείο του και σκηνοθετεί με κέφι, αλλά δεν έχει υλικό παρά για… μισή ταινία. Έτσι πολλές και υποσχόμενες ιδέες καταλήγουν σε ένα ατελείωτο κυνηγητό με κοινότοπη κορύφωση.
Με τη διασκευή του «Μις Πέρεγκριν…», ενός πρωτότυπου μυθιστορήματος του Αμερικανού Ράνσομ Ριγκς του 2011, ο Τιμ Μπάρτον αφήνει πίσω του το αδέξιο βιογραφικό δράμα «Μεγάλα Μάτια», μακράν την πλέον ανέμπνευστη ταινία του, κι επιστρέφει στο κινηματογραφικό σπίτι του. Έναν παραμυθένιο κόσμο όπου το αλλόκοτο, το ρομαντικό, το τρυφερό και το τρομακτικό συνυπάρχουν σε γοητευτική αρμονία. Εκκεντρικός συνδυασμός μυθοπλαστικής αφήγησης και vintage φωτογραφιών, το βιβλίο διηγείται τις περιπέτειες του νεαρού Τζέικ, ο οποίος μετά το μυστηριώδη θάνατο του αγαπημένου του παππού αποφασίζει να ακολουθήσει τις τελευταίες συμβουλές του και να αναζητήσει ένα ορφανοτροφείο για ασυνήθιστα παιδιά στην Ουαλία. Μαζί με τον πατέρα του ταξιδεύει από τη Φλόριντα μέχρι τις βρετανικές ακτές, όταν όμως φτάνει εκεί διαπιστώνει πως το οίκημα της Μις Πέρεγκριν είναι κατεστραμμένο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Τζέικ δεν θα αργήσει να βρεθεί με ένα μαγικό τρόπο στο 1943 και να γίνει μέρος μιας άλλης, εναλλακτικής πραγματικότητας, έχοντας στο πλευρό του έναν κεφάτο, αναγεννημένο Μπάρτον που χειρίζεται ζογκλερικά το χιούμορ, το συναίσθημα, το σασπένς και τη φαντασία. Ταυτόχρονα μια διακριτική αλληγορία πάνω στην ατομική και συλλογική μνήμη αλλά και τη σχέση ενός ανιστόρητου παρόντος (που δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο του παππού) με ένα κλεισμένο στο χρονοντούλαπό του παρελθόν (η Ιστορία ως τετελεσμένο, «παγωμένο» γεγονός), τα οποία αναπόφευκτα θα συναντηθούν με απρόοπτες συνέπειες.
Εκεί η «Μις Πέρεγκριν…» μοιάζει να βραχυκυκλώνει, να αδυνατεί να σπρώξει την πλοκή σε κάτι πραγματικά αγωνιώδες, σκοτεινό ή θεαματικό, οδηγώντας τις υποσχόμενες ιδέες της σε μια κοινότοπη και αδικαιολόγητα αργόσυρτη κορύφωση. Η οποία θα αποδεικνυόταν πραγματικά αυτοκαταστροφική αν απουσίαζε το αυτοσαρκαστικό και σινεφίλ χιούμορ του Μπάρτον, που μας κλείνει διαρκώς το μάτι με αναφορές από τον «Λαβύρινθο του Πάνα» και το «Ορφανοτροφείο» μέχρι τα «Ο Ιάσων και οι Αργοναύτες» και «Τιτανικός»!
ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 127΄. Διανομή: ODEON.
Περισσότερες πληροφορίες
Μις Πέρεγκριν: Στέγη για Ασυνήθιστα Παιδιά
Μετά το μυστηριώδη θάνατο του αγαπημένου του παππού ο Τζέικ αποφασίζει να ακολουθήσει τις τελευταίες συμβουλές του και να αναζητήσει ένα ορφανοτροφείο για ασυνήθιστα παιδιά στην Ουαλία. Όταν όμως φτάνει εκεί, διαπιστώνει πως το οίκημα είναι κατεστραμμένο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
