Ο Γάλλος σκηνοθέτης του «Ιδιωτικού Βίου του Μάξουελ Σιμ» μιλάει για το γλυκόπικρο road movie του, βασισμένο σε μυθιστόρημα του διάσημου Βρετανού Τζόναθαν Κόου.
Δεν φοβηθήκατε πως το βρετανικό χιούμορ του Τζόναθαν Κόου θα δυσκολευόταν να περάσει σε γαλλικές συμπεριφορές και σε άλλη γλώσσα;
Αν και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μού το σύστησε η συνσεναριογράφος μου Μπαγιά Κασμί, μου αρέσει ο Κόου, ένας συγγραφέας που μιλάει απλά για πράγματα περίπλοκα. Η προσέγγισή του είναι τραγικοκωμική, στοιχείο που με συναρπάζει, και το γέλιο που βγάζει δεν είναι κυνικό, αλλά συμπονετικό. Μπορεί να γελάς με αυτά που τραβάνε οι ήρωές του, αλλά ποτέ δεν γελάς εις βάρος τους. Τώρα όσον αφορά στο χιούμορ του, προσωπικά το βρίσκω πολύ γαλλικό! Υπάρχει πάντα η πολιτική διάσταση στη ματιά του και το θέμα αυτού ειδικά του μυθιστορήματος, η μοναξιά στη μεταμοντέρνα κοινωνία μας, μου φαίνεται απόλυτα παγκοσμιοποιημένο, κάτι που αφορά όλες τις δυτικές, «ευημερούσες» κοινωνίες.
Ο χαρακτήρας του κυρίου Σιμ, ενός μοναχικού, αλλά πολύ εξωστρεφούς ανθρώπου, ήταν πολύ εύκολο να ξεφύγει στο γκροτέσκο. Πως αποφύγατε τη γραφική υπερβολή;
Μ’ αρέσει το μπουρλέσκ. Η πρώτη σκηνή της ταινίας, άλλωστε, με τον επιβάτη του αεροπλάνου που κάθεται δίπλα στον ομιλητικότατο Σιμ και πεθαίνει από… αφόρητη πλήξη, είναι σαφές πως δεν είναι απόλυτα ρεαλιστική. Είναι σουρεαλιστική, αλλά πολλές φορές χρειάζεται να γίνεσαι υπερβολικός για να είσαι αστείος. Συχνά και η ίδια η ζωή είναι υπερβολική. Το θέμα είναι αυτό να γίνεται με κινηματογραφικό τρόπο που να μην διαταράσσει την αφηγηματική ισορροπία, να μην ξεπέφτει το πράγμα στη φτηνή φάρσα…
Αυτό είναι το είδος του σινεμά που σας αρέσει να κάνετε. Είναι κι αυτό που σας αρέσει να βλέπετε;
Λατρεύω τον Γούντι Άλεν και τους αδελφούς Κοέν, αλλά ως θεατής παρακολουθώ όλα τα κινηματογραφικά είδη. Γιατί απολαμβάνω πραγματικά μια ταινία όταν αυτή με εκπλήξει. Όταν με πιάσει απροετοίμαστο. Μ’ αρέσουν επίσης οι ταινίες σκηνοθετών οι οποίοι είναι συναισθηματικοί, αλλά διακριτικοί στη ματιά τους. Αυτοί που θέλουν να περνούν απαρατήρητοι.
Ο πρωταγωνιστής σας, ο Ζαν – Πιέρ Μπακρί, είναι ένας δυναμικός κωμικός που, όμως, έχει μια κομψή και διακριτική ερμηνευτική μέθοδο...
Του έχω ζητήσει πολλές φορές να συμμετάσχει σε ταινίες μου, αλλά πάντα μου αρνιόταν. Είναι σπουδαίος ηθοποιός και δέχεται πάμπολλες προτάσεις, οπότε νιώθω πολύ περήφανος που αυτή τη φορά είπε το ναι. Έχει υποδυθεί και παλιότερα καταθλιπτικούς, μοναχικούς χαρακτήρες, αλλά ο κύριος Σιμ είναι ιδιαίτερα εξωστρεφής, κάτι το οποίο του φάνηκε μια ιδιαίτερη πρόκληση. Προσπαθήσαμε μαζί να τον μεταφέρουμε στο πανί με τρόπο ενδιαφέροντα, να φανεί δηλαδή τρωτός, ευαίσθητος, ως ένα σημείο μυστηριώδης και σε καμιά περίπτωση γελοίος, ή το άλλο άκρο, κοινότοπος. Το ότι ο Μπακρί κέρδισε μια υποψηφιότητα για Σεζάρ με την ερμηνεία του ήρθε σαν μια σπουδαία καλλιτεχνική επιβράβευση γα τη δουλειά του.
Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή συνεργάτη σας είναι ο μουσικός Βενσάν Ντελέρμ. Πως τον πείσατε να γράψει για πρώτη φορά κινηματογραφική μουσική;
Δεν ξέρω κατά πόσο είναι γνωστός στην Ελλάδα, αλλά στη Γαλλία ο Ντελέρμ είναι πραγματικά μεγάλο όνομα. Τα τραγούδια του έχουν μια νοσταλγία και μια μελαγχολία που ταιριάζουν πολύ στην ταινία, οπότε τον έφερα αμέσως στο νου μου όταν σκέφτηκα τη μουσική επένδυση. Οι μελωδίες του θυμίζουν κάτι από την κινηματογραφική μουσική των 70s, από τις ταινίες του Τριφό και του Κλοντ Σοτέ. Ο ίδιος έχει γράψει για την τηλεόραση, αλλά όχι για το σινεμά, οπότε ήταν μια μεγάλη έκπληξη που δέχτηκε να δοκιμάσει και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο Ιδιωτικός Βίος του Μάξουελ Σιμ
Χωρισμένος από τη γυναίκα του, χωρίς φίλους και αποξενωμένος από τον πατέρα και την κόρη του, ο κ. Σιμ δεν έχει κανένα ενδιαφέρον στη ζωή του. Μέχρι που δέχεται μια επαγγελματική πρόταση ως πλασιέ οδοντόβουρτσας και ξεκινά ένα μακρύ οδικό ταξίδι στη γαλλική επαρχία.
