Απλό, συναισθηματικό και πολιτικοκοινωνικά φορτισμένο σινεμά που θυμίζει μεσογειακό Κεν Λόουτς, καθώς είναι γραμμένο από τον μόνιμο σεναριογράφο του, Πολ Λάβερτι.
Από τα πλέον ταιριαστά και δημιουργικά δίδυμα του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά, ο Εγγλέζος σκηνοθέτης Κεν Λόουτς και ο Σκοτσέζος σεναριογράφος Πολ Λάβερτι έχουν γυρίσει μαζί 12 ταινίες μεγάλου μήκους. Ο 59χρονος Λάβερτι δεν έχει υπογράψει παρά τρία ακόμα σενάρια όλα κι όλα, τα δύο εκ των οποίων για την Ισπανίδα γυναίκα του Ιθίαρ Μπογιαΐν, πρώην ηθοποιό την οποία γνώρισε στο σετ του «Γη και Ελευθερία». Η πρώτη οικογενειακή τους συνεργασία ήταν το ευαίσθητα ανθρώπινο, μα υπερβολικά διδακτικό «Ακόμα και η Βροχή» του 2010, το οποίο έφτασε μέχρι τη βραχεία λίστα (εννιά) υποψηφιοτήτων του ξενόγλωσσου Όσκαρ.
Εξαιρετικός σεναριογράφος και δημιουργός ολοζώντανων κινηματογραφικών χαρακτήρων που πατούν και με τα δυο τους πόδια στη γη, ο Λάβερτι συνδυάζει χιούμορ, ανθρωπιά και οξεία κοινωνική παρατήρηση, επιδιώκοντας πάντα να κάνει απολύτως σαφές το πολιτικό μήνυμά του. Κάτι το οποίο τον οδηγεί συχνά στην εύκολη απλοποίηση, η οποία αγκαλιάζει πολλές πτυχές της «Ελιάς», ενός τρυφερού road movie που αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο οι απλοί, φτωχοί άνθρωποι του ευρωπαϊκού Νότου μπορούν να σηκώσουν το ανάστημά τους, χαμηλωμένο και από τα δικά τους λάθη, απέναντι στην οικονομική και πολιτική κυριαρχία του Βορρά.
Εκεί, και συγκεκριμένα στο λόμπι μιας εταιρείας με έδρα το Ντίσελντορφ, βρίσκεται μια μεγάλη ελιά που μετρά δυο χιλιετίες ζωής, αγορασμένη πριν από 12 χρόνια από μια ισπανική οικογένεια. Ήταν η αιτία να τσακωθούν οι ιδιοκτήτες της, πατέρας και παππούς, με τον τελευταίο να πέφτει σε μαρασμό και έπειτα από πολυετή σιωπή να έχει σταματήσει πλέον και να τρώει. Θέλοντας να τον επαναφέρει και να επικοινωνήσει μαζί του, η 20χρονη εγγονή του Άλμα ξεκινά με ένα φίλο και το θείο της, αλλά χωρίς κανένα σχέδιο, να φέρει πίσω την οικογενειακή αιωνόβια ελιά.
Το καρποφόρο δέντρο, σύμβολο της μεσογειακής παράδοσης η οποία ξεπουλιέται για λίγα ευρώ στις βορειοευρωπαϊκές πολυεθνικές (που το κάνουν και λογότυπό τους!), έχει εξοριστεί από την πατρώα γη. Μπορεί να το ξαναφέρουμε πίσω; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, εδώ μεταμορφωμένα σε μια σειρά από ψέματα που γεννά η αμοιβαία καχυποψία; Μπορούμε να ενωθούμε ξανά και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν; Μπογιαΐν και Λάβερτι αναζητούν τις επώδυνες απαντήσεις, ποντάροντας σε ένα μετωπικά ειλικρινές, απλό στις ιδέες του και τίμιο στις προθέσεις του σινεμά.
Πρωταρχικός στόχος τους είναι να ευαισθητοποιήσουν τον θεατή και ακόμα κι αν, για να το πετύχουν, καταφεύγουν σε αρκετά συναισθηματικά τρικ ή συγκινητικά διλήμματα, καταφέρνουν τελικά να αποφύγουν το φτηνό μελό, την ανόητη υπεραισιοδοξία και τη φιλόδοξη σοβαροφάνεια. Όχι τόσο κινηματογραφικά αυτονόητο όσο πολλοί (υπερηρωικά απολιτίκ) φαντάζονται…
Ισπανία. 2016. Διάρκεια: 100΄. Διανομή: SEVEN FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Ελιά
Θέλοντας να επικοινωνήσει με τον παππού της, ο οποίος έπειτα από χρόνια απόλυτης σιωπής έχει σταματήσει πλέον και να τρώει, η 20χρονη Άλμα ξεκινά με έναν φίλο και τον θείο της, αλλά χωρίς κανένα σχέδιο, να φέρει πίσω από τη Γερμανία την οικογενειακή αιωνόβια ελιά που πουλήθηκε πριν από χρόνια.
