Έντονες και εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους αντιδράσεις επεφύλασσαν οι τελευταίες προβολές του διαγωνιστικού προγράμματος του φεστιβάλ. Ο Ρουμάνος Κριστιάν Μουνγκίου, μεγάλος νικητής του 2007 με το «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες», έβαλε έναν ακόμα γιατρό – μετά την Αντέλ Ανέλ των Νταρντέν και πριν τους Σαρλίζ Θερόν και Χαβιέρ Μπαρδέμ του Σον Πεν – μπροστά σε μερικά επίκαιρα και δυσεπίλυτα ηθικά διλήμματα. Με αφορμή τις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο που καλείται να δώσει η κόρη ενός νοσοκομειακού γιατρού στο Κλουζ, ο Ρουμάνος δημιουργός του «Bacalaureat» κατασκευάζει ένα αποκαλυπτικό παζλ της σύγχρονης μετακομουνιστικής βαλκανικής κοινωνίας, μοιράζοντας καταγγελίες και δικαιολογητικά σε μια σειρά από απεγνωσμένους χαρακτήρες, όλοι τους παγιδευμένοι ανάμεσα στη γενικευμένη κοινωνική διαφθορά και τους διαδοχικούς προσωπικούς συμβιβασμούς. Σινεμά σεναρίου και χαρακτήρων, η ειδικότητα του μεγαλοφυούς Ασγκάρ Φαραντί («Ένας Χωρισμός»), ο οποίος στον «Εμποράκο» του ξεκινά από μια μετακόμιση, ένα θεατρικό έργο - το «Θάνατο του εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ – και ένα νεαρό ζευγάρι, για να στήσει ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό παιχνίδι ανάμεσα σε ψυχολογικές ενοχές και κοινωνικές υπαγορεύσεις, συνοδευόμενο από διεισδυτικές παρατηρήσεις πάνω στη σχέση ζωής, τέχνης και εκπαίδευσης.
Ο «Εμποράκος» και ο «Toni Erdmann» της Γερμανίδας Μάρεν Άντε είναι αναμφίβολα οι σπουδαίες ταινίες του φετινού φεστιβάλ Κανών, οι οποίες μαζί με το «Paterson» του Τζιμ Τζάρμους και την «Julieta» του Πέδρο Αλμοδόβαρ συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες να αποσπάσουν τον κυριακάτικο Χρυσό Φοίνικα. Ισχυρά αουτσάιντερ το βραζιλιάνικο «Aquarius», το «Ma’ Rosa» του Φιλιππινέζου Μπριγιάντε Μεντόζα και τα ρουμάνικα «Bacalaureat» και «Sieranevada», ενώ μεγάλη είναι και η αντίστοιχη λίστα των φετινών ισχυρών απογοητεύσεων. Στα γαλλικά «Ma Loute» («Slack Bay») του Μπρουνό Ντιμόν, «Rester Vertical» του Αλέν Γκιροντί και «Personal Shopper» του Ολιβιέ Ασαγιάς προστέθηκε το θεατρικών καταβολών, υστερικό και φλύαρο «Δεν Είναι Παρά το Τέλος του Κόσμου» του κινηματογραφικού Τζάστιν Μπίμπερ Ξαβιέ Ντολάν, ενώ ψυχρότατη υποδοχή επεφύλαξαν κοινό και κριτικοί και στο οπτικά ντελιριακό, φλασάτο, μα απίστευτα ρηχό και glossy «Neon Demon» του Δανού Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν («Drive»), ένα «κανιβαλιστικό» μετα-σχόλιο πάνω στην κοινωνία της κατανάλωσης και του φαίνεσθαι με φόντο τον κόσμο της καλιφορνέζικης μόδας.
Αν, όμως, πρέπει να μιλήσουμε για πραγματική κινηματογραφική πανωλεθρία, τότε το «The Last Face» έχει ήδη γράψει φεστιβαλική ιστορία. Γιουχαϊτά, γέλια και σφυρίγματα συνόδευσαν την προβολή της πολυαναμενόμενης ταινίας του Σον Πεν, ενός προσφυγικού δράματος με ήρωες δυο ερωτευμένους Γιατρούς του Κόσμου (Σαρλίζ Θερόν και Χαβιέρ Μπαρδέμ) που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε διαφήμιση του Nescafé, ντοκιμαντέρ για τον εμφύλιο στη Σιέρα Λεόνε και ερωτικό θρίλερ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Κάτι που πρέπει να δει κανείς για να το πιστέψει, ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να προσθέσουμε αυτό: Στην έγκριτη βαθμολογία όλων των διαγωνιζομένων ταινιών του περιοδικού screen International, όπου προηγείται το «Toni Erdmann» (3,8/4) και τα «Paterson» (3,5/4), «Aquarius» (3/4) και «Bacalaureat» (2,9/4), το «Last Face» έπιασε τη χειρότερη βαθμολογία των τελευταίων 13 χρόνων(!), σκοράροντας 0,2/4. Σκεφτείτε πως η αμέσως χειρότερη ταινία, το «Δεν Είναι Παρά το Τέλος του Κόσμου», βρίσκεται στο 1,3/4, κάτω από το «Mal des Pierres» («From Earth to the Moon») της Νικόλ Γκαρσιά με 2/4.
