«Είναι πολύ ωραίο που γυρίζετε τόσες πολλές ταινίες στην Ευρώπη, ακόμα κι αν δεν έχετε καταδικαστεί για βιασμό στις Η.Π.Α.» είπε αστειευόμενος(;) ο παρουσιαστής της επίσημης τελετής έναρξης Γάλλος ηθοποιός Λοράν Λαφίτ στον Γούντι Άλεν – αναφερόμενος άμεσα και στον Ρομάν Πολάνσκι – και οι Κάνες απέκτησαν ήδη το πρώτο τους μικροσκάνδαλο. Η πρωταγωνίστρια του «Café Society» Μπλέικ Λάιβλι υπερασπίστηκε το σκηνοθέτη της στο Twitter, ο Γούντι δήλωσε πως είναι υπέρ του επιθετικού χιούμορ και δεν το πήρε προσωπικά, οι μισοί το χάρηκαν, οι άλλοι μισοί συγχύστηκαν και μετά ήρθαν ο Κλούνεϊ με την Ρόμπερτς.
Οι σταρ του «Money Monster», του σπιντάτου, μα αφελούς και προβλέψιμου δραματικού πολιτικοοικονομικού θρίλερ που σκηνοθέτησε η Τζόντι Φόστερ και προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού, πήραν με τη σειρά τους το κομμάτι της διασημότητας που τους αναλογούσε. Ο Τζορτζ, συνοδευόμενος πάντα από τη σύζυγό του Αμάλ Αλαμουντίν, δήλωσε πως ποτέ ένας Ντόναλντ Τραμπ δεν θα γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, ενώ η απέριττα χαριτωμένη Pretty Woman ανέβηκε τα σκαλιά ξυπόλητη, ντυμένη με μια σέξι και κλασάτη μαύρη τουαλέτα.
Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα τα πράγματα ήταν φυσικά λιγότερο φαντασμαγορικά, αν και παραδόξως πως η κινηματογραφική διάθεση ήταν λίγο πιο ανάλαφρη απ’ ότι συνήθως. Παρ’ όλα αυτά, οι κωμικοί (έως ξέφρενα φαρσικοί) τόνοι της κομεντί εποχής «Ma Loute» («Slack Bay») του Μπρουνό Ντιμόν και της αγροτικής μαύρης σάτιρας (και όχι μόνο…) «Rester Vertical» του Αλέν Γκιροντί καταδίκασαν τις δυο γαλλικές ταινίες σε πλήρη αποτυχία, σε αντίθεση με το «αυτό που περιμένεις, αυτό θα δεις» των «SieraNevada» και «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ».
Η πρώτη ταινία, που δεν αποκλείεται να ξανασυναντήσουμε στα βραβεία της μεθεπόμενης Κυριακής, είναι ένα σχεδόν τρίωρο οικογενειακό – ελαφρύ - δράμα δωματίου(ων) του Κρίστι Πουίου («Η Οδύσσεια του Κύριου Λαζαρέσκου»), γραμμένο και σκηνοθετημένο με τον απόλυτα οικείο πλέον ρουμάνικο ρεαλισμό. Με τον απόλυτα οικείο ρεαλισμό του Κεν Λόουτς είναι γυρισμένο και το καταγγελτικό «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», το οποίο αγγίζει μεν τα όρια του προλεταριακού μελοδράματος, παραμένει όμως υποδειγματικό παράδειγμα απλού, καθαρού και τίμιου ουμανιστικού σινεμά.
Τέλος, σε ειδική εκτός συναγωνισμού προβολή που προλόγισε ο διευθυντής του φεστιβάλ Τιερί Φρεμό παρουσιάστηκε το ντοκιμαντέρ των Θάνου Αναστόπουλου και Ντάβιντε Ντελ Ντέγκαν «Η Τελευταία Παραλία». Το απλό, αποστασιοποιημένης ματιάς χρονικό μιας σεζόν της βορειοϊταλικής πλαζ Πεντοσίν κοιτάζει με χιούμορ και ανθρωπιά μια ξεχασμένη ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα – μια παραλία με τοίχο που χωρίζει την αντρική από τη γυναικεία μεριά -, σχολιάζοντας έμμεσα (σε στιλ Τζιανφράνκο Ρόζι και «Φωτιά στη Θάλασσα») τις έννοιες του διαχωρισμού, της παράδοσης, της πολυπολιτισμικότητας, των ταξικών αντιθέσεων και των συνόρων. Με λίγο λιγότερη διάρκεια από αυτή των 135 λεπτών μάλιστα, θα έχουμε μπροστά μας μια πραγματικά ιδιαίτερη και απολαυστική κινηματογραφική έκπληξη.
