Ηθοποιός και μοντέλο από πολύ μικρή, η Μαϊουέν Λε Μπεσκό έκανε παιδί με το σκηνοθέτη Λικ Μπεσόν («Λεόν», «Το Πέμπτο Στοιχείο») στα 16 της, αποσύρθηκε προσωρινά από το σινεμά, επέστρεψε όμως δυναμικά, πρωταγωνιστώντας το 2003 στο θρίλερ του Αλεξάντρ Αζά «Haute Tension». Ακολούθησε η στροφή της στη σκηνοθεσία, με το αστυνομικό δράμα «Poliss» του 2011 να κερδίζει τον αριθμό ρεκόρ των 13 υποψηφιοτήτων για Σεζάρ και το Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ Κανών. Ξαναγύρισε πέρσι στην Κρουαζέτ με το «Βασιλιά μου», την ιστορία ενός παθιασμένου έρωτα ανάμεσα στον Βενσάν Κασέλ και την Εμανουέλ Μπερκό, η οποία απέσπασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Η καινούργια ταινία της Μαϊουέν κυκλοφορεί στα ελληνικά σινεμά από την Πέμπτη 21/4.
Παρακολουθούμε την εξέλιξη του στόρι από τη μεριά της Τονί. Πιστεύετε πως μπορείτε να πλησιάσετε μια ρεαλιστική, λίγο πολύ καθημερινή ιστορία σαν αυτή του «Ο Βασιλιάς μου» καλύτερα μέσα από μια γυναικεία οπτική;
Πολλά πράγματα στην ιστορία έχουν να κάνουν με προσωπικά μου βιώματα, το σενάριο, όμως, το έχω γράψει με τον Ετιέν Κομάρ («Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων», «Υψηλή Μαγειρική») και είναι φυσικά καθαρά μυθοπλαστικό. Η Τονί είναι η ηρωίδα μας, μας ενδιαφέρει πιο πολύ ο τρόπος που εκείνη βλέπει τα πράγματα, που προσπαθεί να παλέψει και να ξαναφτιάξει τη ζωή της μετά τη θυελλώδη σχέση της με τον Τζιόρτζιο. Δεν την επέλεξα γιατί πιστεύω σε κάποια ιδιαίτερη γυναικεία ματιά. Ειδικά ως σκηνοθέτης. Άλλωστε δεν υπάρχει αντρικό και γυναικείο, μόνο καλό και κακό σινεμά.
Γιατί επιλέξατε την αφηγηματική τεχνική των φλας μπακ, μέσα από τα οποία μαθαίνουμε την ιστορία του ζευγαριού;
Πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο έγραφα επί δέκα χρόνια. Πριν δυο χρόνια σκέφτηκα την ιδέα του ατυχήματος, η οποία με απελευθέρωσε αφηγηματικά. Η Τονί έχει τραυματιστεί στο σκι και κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας της επιστρέφει στο παρελθόν και ξαναζεί το love story της με τον Τζιόρτζιο. Είναι κάτι που της δίνει χρόνο να το κάνει, κάτι το οποίο δικαιολογεί την αναπόληση. Επιπλέον, η απόσταση που έχει πάρει απ’ τα γεγονότα της επιτρέπει να σκεφτεί πιο ψύχραιμα, πιο αντικειμενικά για τον θεατή αν θέλετε...
Οι προηγούμενες ταινίες σας ήταν πολυπρόσωπες, ενώ εδώ όλο το ενδιαφέρον εστιάζεται σε δυο ανθρώπους…
Νιώθω τώρα πιο ώριμη στο να εστιάσω σε ένα χαρακτήρα και να ψάξω βαθύτερα μέσα του. Να τον κοιτάξω από πιο κοντά και όχι μέσα από τη δραματική ένταση που δημιουργούν οι έντονες καταστάσεις, είτε πρόκειται για αγωνία, για δράση είτε πρόκειται για αντιπαράθεση με πολλούς άλλους χαρακτήρες. Είναι κάτι σίγουρα πιο δύσκολο, νομίζω όμως πως είναι κάτι ουσιαστικότερο.
Υπάρχουν έντονα συναισθήματα στην ταινία. Πως δουλέψατε με τους Βενσάν Κασέλ και Εμανουέλ Μπερκό, οι οποίοι είναι στιγμές που βλέπεις πως φτάνουν στα όριά τους;
Υπάρχει πολλή δουλειά στη σκηνοθεσία, στο σενάριο και κυρίως στο μοντάζ. Επίσης πολλές συζητήσεις με τους δυο τους και φυσικά πρόβες. Δεν μπορείς να περιορίσεις έναν ηθοποιό, αλλά δεν μπορείς και να επιτρέψεις τον ανεξέλεγκτο αυτοσχεδιασμό γιατί οδηγεί στην υπερβολή, στο overacting. Καναλιζάρεις λοιπόν αυτόν τον αυτοσχεδιασμό, αλλά πάνω στο πλαίσιο του χαρακτήρα τον οποίο έχεις ήδη βρει με τον πρωταγωνιστή σου.
Η μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία του «Poliss» κατά πόσο επηρέασε ή και άλλαξε τη σκηνοθετική οπτική σας;
Είχε αναμφίβολα μεγάλο αντίκτυπο στην προσωπική μου ζωή. Με βοήθησε στο να βρίσκω τραπέζι στα εστιατόρια. Αύξησε τον αριθμό μεγάλων καπέλων και γυαλιών ηλίου που υπάρχουν στο σπίτι… Δεν επηρέασε, όμως, τον τρόπο που βλέπω και κάνω ταινίες. Όπως σε όλους τους υπόλοιπους, έτσι και σε μένα μ’ αρέσουν οι καλές κριτικές και η εμπορική επιτυχία. Αλλά ούτε οι μεν ούτε η δε λένε την απόλυτη αλήθεια. Αξία έχει τελικά ο τρόπος με τον οποίο εσύ αναλύεις το έργο σου και αποδέχεσαι τα καλά και τα κακά στοιχεία της δουλειάς σου.
