Ο σκηνοθέτης του «Wasted Youth» ακολουθεί τις αναπάντεχες διαδρομές της ερωτικής επιθυμίας και ο Μάκης Παπαδημητρίου ενσαρκώνει τα σπαρακτικά αδιέξοδά της σε ένα ενοχλητικά ειλικρινές δράμα που φλερτάρει επιτυχημένα με το θρίλερ.
Σε μια αποκαλυπτικότατη μέσα στη σιωπή της πρώτη σκηνή, ένας 40χρονος καταφθάνει εντελώς μόνος σε ένα έρημο από κίνηση νησί του Αιγαίου κάτω από ένα συννεφιασμένο ουρανό. Ο Κωστής, ο νέος αγροτικός γιατρός της Αντιπάρου, μοιάζει με νεκροζώντανο που αναλαμβάνει υπηρεσία προστασίας των επιζώντων. Παλεύοντας με τη ζωή και το θάνατο, έρχεται συνεχώς σε επαφή με ανθρώπινα σώματα (χαρακτηριστικές οι σκηνές εξέτασης ασθενών), με κανένα όμως από αυτά η επαφή του δεν είναι ουσιαστική.
Μέχρι που ο ερχομός του ελληνικού καλοκαιριού ανεβάζει κατακόρυφα τη θερμοκρασία και η θλιβερή καθημερινότητα του νησιού μεταμορφώνεται σε μια ανοιχτή πρόσκληση γιορτής των αισθήσεων. Μια παρέα νεαρών Ελλήνων και ξένων τουριστών θα γίνει ο οδηγός του Κωστή στη γλυκιά ανεμελιά και την ξέφρενη διασκέδαση, δίνοντάς του την ευκαιρία να νιώσει ξανά ζωντανός. Ανάμεσά τους και η σέξι Άννα, την οποία ο εσωστρεφής γιατρός ερωτεύεται και αποφασίζει, κόντρα σε κάθε λογική, να τη διεκδικήσει.
Από το πρώτο κιόλας πλάνο η πορεία του ήρωά μας είναι προδιαγεγραμμένη και η ταινία την ακολουθεί με δραματουργική συνέπεια. Ίσως με υπερβολική δραματική λιτότητα και μια μονοδιάστατη σεναριακή εξέλιξη, αλλά με σαφή κινηματογραφικό στόχο και μια πολυδιάστατη σκηνοθετική αρτιότητα. Η ουσία είναι πως ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος («Bank Bang», «Wasted Youth») είναι πολύ καλύτερος σκηνοθέτης απ’ ό,τι σεναριογράφος – τα πλάνα του έχουν «πει» δέκα φορές σαφέστερα αυτά που επιβεβαιώνουν οι διάλογοι και οι πράξεις των χαρακτήρων.
Παρότι πατάει λοιπόν σε μια προβλέψιμη πλοκή και έναν διάφανο ήρωα, καταφέρνει να μιλήσει τολμηρά για τη βία που συνοδεύει τις αντρικές εμμονές, να δέσει τη σχέση τους πάνω σε ένα σαφές κοινωνικό πλαίσιο και παράλληλα να συνθέσει το πορτρέτο του πλήρως αλλοτριωμένου σύγχρονου ανθρώπου, γεμάτου εγκαύματα από τα υψηλής θερμοκρασίας ανικανοποίητα πάθη του. Κρατώντας στο κέντρο του κάδρου του έναν εκφραστικότατο Μάκη Παπαδημητρίου, του οποίου η σφιγμένη, ντροπαλή στάση σώματος αντιμάχεται το πεινασμένο του βλέμμα, ο Παπαδημητρόπουλος στήνει γύρω του ένα παιχνίδι με τον ήλιο και το νερό (σύμβολο αναγέννησης και ταυτόχρονα εγκλωβισμού), το φως και το σκοτάδι (τη νύχτα απελευθερώνονται πολύ πιο αχαλίνωτες επιθυμίες), το γυμνό και το ντυμένο σώμα.
Με αφηγηματική δεξιότητα που μεθοδικά σπρώχνει ένα δράμα στην κομεντί και από εκεί στο θρίλερ, σχολιάζει διακριτικά τις ταξικές, γλωσσικές και ηλικιακές αντιθέσεις που γεννούν τον πόθο και την απόρριψη, για να καταλήξει στην «αποθέωση» του έρωτα ως του πιο εγωιστικού –κόντρα σε κάθε κοινωνική ευθύνη και συμβιβασμό, όπως επώδυνα επισημαίνει στον Κωστή ο δήμαρχος– συναισθήματος. Ενός συναισθήματος του οποίου τις παρενέργειες η ιατρική (παρ’ όλες τις απελπισμένες προσπάθειές της) δεν έχει ακόμα αντιμετωπίσει…
Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: ODEON.
Περισσότερες πληροφορίες
Suntan
Ο Κωστής είναι ένας μοναχικός 40άρης που αναλαμβάνει χρέη αγροτικού γιατρού στην Αντίπαρο. Έπειτα από έναν ανιαρό χειμώνα, η ρουτίνα του θα αλλάξει δραματικά όταν γνωριστεί με μια ξέφρενη ομάδα νεαρών και ερωτευτεί την όμορφη Άννα.
