Από την «Οικογένεια Μπελιέ» ως την «Ολοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη», ο Βέλγος Φρανσουά Νταμιέν είναι το νέο μεγάλο κωμικό όνομα του γαλλόφωνου σινεμά. Υποψήφιος για Σεζάρ χάρη στη δραματική ερμηνεία του στο «Les Cowboys», μιλάει στον Χρήστο Μήτση για τη διαφορετική, γουέστερν εμπειρία του.
Σας αρέσουν τα γουέστερν;
Όχι στ’ αλήθεια. Ούτε έπαιζα Καουμπόηδες και Ινδιάνους μικρός. Συνομιλώντας με το σκηνοθέτη, μου ανέφερε πως η ταινία μας είναι εμπνευσμένη από την «Αιχμάλωτη της Ερήμου» και ο ρόλος μου από αυτόν του Τζον Γουέιν, αλλά προτίμησα να μην τη δω. Αυτό, ξέρετε, κρύβει μια παγίδα. Όταν δεις «ζωντανό» το χαρακτήρα τον οποίο καλείσαι να ενσαρκώσεις, συνήθως κάποιο υπαρκτό πρόσωπο, αναγκαστικά τον μιμείσαι. Ενώ έτσι δημιουργείς το χαρακτήρα στο μυαλό σου και διατηρείς ένα περιθώριο ερμηνευτικής ελευθερίας που είναι, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητο. Μιλήσαμε πολύ με το σκηνοθέτη για το ρόλο του Αλέν, που είναι ένας άνθρωπος αυθύπαρκτος κινηματογραφικά. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει τον Τζον Γουέιν στην ταινία, οπότε γιατί να το κάνω εγώ;
Τα μέλη της οικογένειας του Αλέν ντύνονται καουμπόικα, ακούνε κάντρι και είναι λάτρεις της γουέστερν κουλτούρας. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στη Γαλλία;
Κάναμε μια έρευνα και ήρθαμε σε επαφή μαζί τους. Είναι γύρω στους 300 και όσους συναντήσαμε ήταν πολύ φιλικοί.
Πιστεύετε πως η γουέστερν εικόνα των ηρώων παραπέμπει στην αποξένωση που κυριαρχεί κοινωνικά, αλλά και ατομικά, στη σύγχρονη Ευρώπη;
Προσπαθήσαμε να υπονοήσουμε διακριτικά κάτι τέτοιο, χωρίς να τους μετατρέψουμε σε γραφικές καρικατούρες. Όπως και να θίξουμε την αναλογία μεταξύ Ινδιάνων και Μουσουλμάνων, εξωτικών, αν όχι εχθρικών φιγούρων για την κυρίαρχη πολιτισμική λογική.
Όπως και η κόρη του Αλέν, έτσι και πολλοί νέοι Γάλλοι φαίνεται να γοητεύονται από τη φιλοσοφία και τη μυθολογία του Ισλάμ…
Διάβαζα ότι μπορεί να είναι και χίλιοι κάθε χρόνο αυτοί που προσηλυτίζονται. Στο Βέλγιο, τη χώρα καταγωγής μου, σίγουρα είναι αναλογικά περισσότεροι. Η κοινωνική κρίση παίζει κυρίαρχο ρόλο σ’ αυτό και φαντάζομαι πως είναι κάτι που έχει να κάνει με την απόδραση. Τουλάχιστον η ταινία έτσι το βλέπει – και συμφωνώ μαζί της. Αν, για παράδειγμα, ο τόπος και ο χρόνος εξέλιξής της ήταν η Αμερική των ’60s, η αναφορά θα ήταν η χίπικη κουλτούρα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει άμεσο σχόλιο πάνω στη συμπεριφορά ή τις ιδέες της κόρης του Αλέν. Η ταινία, άλλωστε, έχει να κάνει μ’ αυτούς που μένουν κι όχι με εκείνους που φεύγουν.
Τα περί τρομοκρατίας είναι λοιπόν απλώς το φόντο της ιστορίας…
|Η ταινία έχει άποψη για την τρομοκρατία. Έμμεση φυσικά, την οποία προσπαθεί να υποβάλει και όχι να επιβάλει. Τα γεγονότα που συνδέονται μ’ αυτή, πάντως, χρησιμοποιούνται κυρίως ως είδος ημερολογίου, καθώς η ιστορία εξελίσσεται μέσα στα χρόνια και πρέπει ο θεατής να έχει κάποια σημεία αναφοράς για να μη χαθεί.
Τελικά η κωμωδία, το είδος που σας ανέδειξε, είναι δυσκολότερη από το δράμα;
Αν αυτό ισχύει είναι γιατί είναι χειρότερο να αποτύχεις να κάνεις το κοινό να γελάσει, παρά να κλάψει. Ειδικά στις μέρες μας…
Περισσότερες πληροφορίες
Les Cowboys
Όταν μια μέρα χωρίς καμιά προειδοποίηση η 16χρονη κόρη του δεν επιστρέφει σπίτι, ο Αλέν αρχίζει να την αναζητά απεγνωσμένα. Τα χρόνια περνούν, ο Αλέν έχει πια μόνο στήριγμά του το γιο του. Συνεχίζει όμως να ψάχνει με την ίδια, αυτοκαταστροφική εμμονή.
