Ανατρεπτικός, βαθιά σαρκαστικός και λάτρης του σουρεαλιστικού χιούμορ, ο σκηνοθέτης της «Ολοκαίνουργιας… Καινής Διαθήκης» μιλάει στον Χρήστο Μήτση για τη «βλάσφημη» κωμωδία του που θέλει τον Θεό γκρινιάρη, κακότροπο, αυταρχικό και… υπήκοο Βελγίου!
Γιατί ο Ιησούς έχει ανάγκη από μια μικρή αδελφή;
Μεγάλωσα ως Καθολικός, αλλά από σχετικά νέος έπαψα να πιστεύω. Η ταινία, όμως, είναι ένα τρελό παραμύθι και όχι κάποια ερμηνεία της Βίβλου. Η βασική ιδέα είναι πως ενώ τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη ακούμε για γυναίκες, αυτές σπανιότατα δρουν – περιορίζονται σε δεύτερο ρόλο. Τι θα γινόταν λοιπόν αν τους δίναμε το λόγο; Μια γυναίκα στη θέση του Θεού; Γιατί όχι… Θα άλλαζαν βασικά πράγματα στην καθημερινότητά μας; Θα σταματούσαν οι πόλεμοι;
Μια καινούργια Λυσιστράτη δηλαδή;
Α, η πρωταγωνίστρια μιας αρχαίας κωμωδίας. Τι ακριβώς έκανε;
Είναι η ηρωίδα του Αριστοφάνη, η οποία έπεισε όλες τις Αθηναίες να απέχουν από τα συζυγικά τους καθήκοντα μέχρι οι άντρες τους να σταματήσουν τον πόλεμο.
Δεν την ήξερα την ιστορία. Πρόκειται όμως για μια φοβερή ιδέα και πρέπει να τη διαβάσω άμεσα. Έχουν πουληθεί άραγε τα κινηματογραφικά δικαιώματα;
Πώς προέκυψε η ιδέα να βάλετε για ερωτικό σύντροφο της Κατρίν Ντενέβ ένα γορίλα;
Ψάχναμε με τον Τομά Γκουνζίγκ, τον συν-σεναριογράφο μου, να βρούμε παλαβές ερωτικές ιστορίες για να τις δέσουμε με τους έξι Αποστόλους που πρέπει να βρει η Εά, η κόρη του Θεού, η οποία προσπαθεί να συντάξει την καινούργια Καινή Διαθήκη. Όπως αυτή στην οποία δυο άνθρωποι ερωτεύονται δουλεύοντας στο στούντιο ντουμπλαρίσματος πορνό ταινιών. Με συγκινούν οι ιστορίες αγάπης με ήρωες που δεν νιώθουν όμορφοι, έξυπνοι ή δυνατοί, που δεν έχουν αυτοπεποίθηση για να πάρουν μέρος σε μια ερωτική περιπέτεια.
Φοβάστε τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει η ταινία;
Δεν πιστεύω ότι θα ακουστούν χοντρά πράγματα, καθώς δεν προσπάθησα να κάνω κάτι προκλητικό. Από την άλλη, δεν επιχείρησα να αυτολογοκριθώ, καθώς βλέπω αυτήν τη θεότρελη ιστορία σαν μια σάτιρα και σαν ένα παραμύθι.
Προτιμάτε τα παραμύθια από την πραγματικότητα;
Με συναρπάζει η δύναμη της καθαρής φαντασίας. Όσο κι αν προσπαθεί ο ρεαλισμός να μιμηθεί τη ζωή, δεν τα καταφέρνει, γιατί η αληθινή ζωή δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Ούτε νόημα. Ό,τι βλέπουμε στο σινεμά, και στην τέχνη γενικότερα, είναι σύμβαση. Είναι κάτι κατασκευασμένο, μια αντανάκλαση της πραγματικότητας δηλαδή, και όχι αυτή καθαυτή η πραγματικότητα. Οι ρεαλιστικές ιστορίες, όμως, προσπαθούν να σε πείσουν πως αυτό που παρακολουθείς είναι αληθινό. Είναι η μία και μόνη αλήθεια, κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει. Τα παραμύθια, αντίθετα, σου δηλώνουν από την αρχή πως εδώ έχεις να κάνεις με αληθινά… ψέματα.
Και η Εά στην ταινία κινείται διαρκώς ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα…
Ακριβώς. Θέλαμε η πορεία της να έχει την αίσθηση του διφορούμενου και ταυτόχρονα τη δομή ενός γκόσπελ. Γι’ αυτό και κυριαρχεί μια θεατρικότητα στο στήσιμο των σκηνών, οι οποίες λειτουργούν λιγάκι αυτόνομα, σαν κεφάλαια. Τα πλάνα, επίσης, είναι ως επί το πλείστον μετωπικά και διατηρούν μια συμμετρία, ανακαλώντας την οπτική που έχουμε όταν μπαίνουμε σε μια εκκλησία. Ορίστε, ελπίζω τώρα να μη μας κατηγορήσουν και για θρησκόληπτους…
