Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάνες για μια αργή, εικαστικά περίτεχνη περιπέτεια πολεμικών τεχνών, υπερβολικά εγκεφαλική και «καλολογική» για τον δυτικό θεατή.
Από τους τακτικότερους θαμώνες των διεθνών φεστιβάλ και ιδιαίτερα αγαπητός στους Γάλλους κριτικούς, ο μάλλον υπερτιμημένος Ταϊβανέζος σκηνοθέτης Χου Χσιάο-Χσιέν έβαλε το όνομά του στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη το 1989, όταν κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία με την «Πόλη της Θλίψης». Μια κοινωνικά διεισδυτική ματιά στην ταϊβανέζικη μεταπολεμική κοινωνία, πάνω στην οποία ο Χσιάο-Χσιέν στρέφει συχνά την κάμερά του. Από τις 17 μέχρι τώρα ταινίες του, στις ελληνικές αίθουσες έχουν προβληθεί μόλις τρεις («Καλοί Άντρες, Καλύτερες Γυναίκες» - 1995, «Τρεις Στιγμές» - 2005, «Κυνηγώντας το Κόκκινο Μπαλόνι» - 2007), συμπεριλαμβανομένης και της προ οκταετίας τελευταίας του, η οποία ήταν και η πρώτη γυρισμένη εκτός Ασίας και στα γαλλικά.
Με τη «Σιωπηλή Δολοφόνο», για την οποία η «Liberation» και τα «Cahiers du Cinema» έγραψαν πως ήταν σχεδόν σκάνδαλο το ότι δεν κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη, για πρώτη φορά όμως με μια περιπέτεια πολεμικών τεχνών (wuxia). Κάτι εντελώς έξω από το προσωπικό του ύφος, καθώς το εν λόγω κινηματογραφικό είδος απαιτεί συγκεκριμένο στιλιζάρισμα, λειτουργεί καθαρά αλληγορικά και στην πλειοψηφία των ταινιών του αφορά ιστορίες φαντασίας. Η σταθερή αναφορά είναι πάντα η αρχαία Κίνα, κι έτσι κι εδώ μεταφερόμαστε πίσω στον 9ο αιώνα, την εποχή της δυναστείας των Τανγκ.
Η Νίε Γινιάνγκ είναι κόρη στρατηγού που στα δέκα της χρόνια απήχθη από μια καλόγρια, η οποία τη μετέτρεψε σε εκπαιδευμένη δολοφόνο καταπιεστικών και διεφθαρμένων πολιτικών. Έπειτα από μια αποτυχημένη αποστολή, εκείνη θα τη στείλει πίσω στη γενέτειρά της, διατάζοντάς τη να σκοτώσει τον Τιάν Τζιάν, τοπικό άρχοντα που βρίσκεται σε διαμάχη με την αυτοκρατορική αυλή και εξάδελφό της με τον οποίο ήταν παλιά λογοδοσμένη.
Η αφηγηματική λιτότητα του Χσιάο-Χσιέν, συχνά προσκολλημένη σε μια σεναριακή αφαίρεση που αμφισβητεί τη γραμμική εξέλιξη του στόρι, βρίσκεται εξαρχής σε αντιπαράθεση με τους κώδικες ενός λαϊκού και φορμαλιστικού σινεμά, όπως είναι το wuxia. Έτσι, μέχρι το τέλος της δαιδαλώδους διαδρομής της λιγομίλητης ηρωίδας στα άδυτα της εξουσίας, σε καλά κρυμμένα μυστικά και σε απαγορευμένους πόθους, παρακολουθούμε την εσωτερική πάλη μιας ταινίας με τον εαυτό της.
Η «Σιωπηλή Δολοφόνος» είναι μια εικαστικά γοητευτική, περιπετειώδης και… αγγελοπουλική μελέτη της σχέσης καθήκοντος και προσωπικών επιλογών, Ιστορίας και κωδικοποιημένων συμπεριφορών, βιωμένου χρόνου και συναισθηματικής ολοκλήρωσης. Υπερβολικά εγκεφαλική και χαμένη σε μια λουστραρισμένη, auter-ίστικη ασάφεια που δεν ικανοποιεί ούτε τις ρεαλιστικές ούτε τις παραμυθένιες απαιτήσεις του χαοτικού σεναρίου της, γοητεύει με τη σινιέ ποιητικότητά της, αλλά δυσκολεύεται να πει οτιδήποτε κινηματογραφικά ουσιαστικότερο – τουλάχιστον στον δυτικό θεατή, των Γάλλων κριτικών εξαιρουμένων.
Ταϊβάν, Κίνα. 2015. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM, SEVEN FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Σιωπηλή Δολοφόνος
Στην Κίνα του 9ου αιώνα μια δολοφόνος αναλαμβάνει να σκοτώσει τον εξάδελφό της, πολιτικό ηγέτη που βρίσκεται σε διαμάχη με την αυτοκρατορική αυλή.
