ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΝΔΑΡΕΣ
"απεχθάνομαι τα κατασκευάσματα"
Ενώ στον "Τσαλαπετεινό του Γουαϊόμινγκ" (1995) μας απασχόλησε με τη συναισθηματική και σεξουαλική ωριμότητα ενός εικοσάχρονου, φέτος στη "Γαμήλια νάρκη" μας κεντρίζει με την ανάλογη ανωριμότητα ενός ζευγαριού. Διαβάστε τι μας είπε o Δημήτρης Ινδαρές για τη νέα του ταινία που απέσπασε βραβείο σεναρίου και Β΄ ανδρικού ρόλου στη Θεσσαλονίκη.
"Είναι μια ταινία για τις σχέσεις και για τους ρόλους. Έχουμε μπει σε μια φάση όπου πάρα πολλές συμβάσεις (ο γάμος, αρσενικό-θηλυκό) έχουν καταρρεύσει και έχουν μπει σε αμφισβήτηση. Κάποτε οι άνθρωποι βοηθούνταν πάρα πολύ από τις ασφαλιστικές δικλείδες των ρόλων και οι σχέσεις ήταν πιο εύκολες. Σήμερα οι γυναίκες είναι τα μεγάλα θύματα, διότι καλούνται να παίξουν διάφορους ρόλους και μάλιστα επιτυχημένα, κάτι που είναι δύσκολο για οποιονδήποτε. Και από την άλλη οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες να ωρύονται και αυτό πάντα τους πανικοβάλλει. Η φωνή της γυναίκας μπορεί να κάνει έναν άνδρα να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Ειδικά όταν πρόκειται για τη σύντροφο, όπου πάνω της γίνονται πολύ περίεργες "προβολές" -αν βάλουμε την ψυχανάλυση να μιλήσει, άστα... Οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες να χτυπιούνται σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα και δεν ξέρουν πώς να τις βοηθήσουν. Κάποιοι διαλέγουν την πίσω πόρτα, την εξωσυζυγική σχέση, κι άλλοι αρκούνται στις καλές τους προθέσεις και τον καλοπαιδισμό τους. Ενώ οι δύστυχες περιμένουν κάτι άλλο: χώρο, χρόνο και μια αποφασιστικότητα που θα τις βοηθήσει να βάλουν μια τάξη στη ζωή τους". "Μου αρέσει να κάνω ταινίες για μια σύγχρονη πόλη, οι οποίες να έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα. Έχουμε χάσει την επαφή μας με την πραγματικότητα^ είτε την πλησιάζουμε κάνοντας χαβαλέ (αυτό ας μείνει στην τηλεόραση), είτε με τα λεπίδια του ανατόμου, κάνοντας ψυχολογικές ταινίες που πλησιάζουν τους ανθρώπους με μια περίεργη ψυχράδα. Απεχθάνομαι τα κατασκευάσματα. Το στοίχημα αυτής της ταινίας ήταν πώς μπορεί να γίνει άμεση χωρίς να κρυφτεί πίσω από μια καλλιέπεια. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και το ότι οι ηθοποιοί μου δεν είναι πρόσωπα φθαρμένα. Επίσης, ένα μεγάλο ατού της ταινίας ήταν ότι μεγάλο μέρος της έγινε με κάμερα στο χέρι. Ο Δημήτρης Κατσαΐτης (διευθυντής φωτογραφίας και κάμεραμαν) επικοινωνούσε τόσο πολύ με τη δραματουργία και τον εσωτερικό ρυθμό της ταινίας που με δυο τρεις εξηγήσεις έπαιρνε το παιχνίδι επάνω του. Έτσι μου επέτρεψε να ασχοληθώ απερίσπαστος με τους ηθοποιούς όσο πραγματικά χρειαζόμουν και ήθελα".
"Διάλεξα τον κινηματογράφο επειδή ο πατέρας μου έβγαζε πολύ ωραίες φωτογραφίες κι εγώ ποτέ δεν θα μπορούσα να τον ξεπεράσω στα τέλεια κάδρα και στον τέλειο συντονισμό με αυτό που γίνεται γύρω του. Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω τόσο τέλειες ακίνητες εικόνες. Διάλεξα λοιπόν την κινούμενη εικόνα γιατί μόνο εκεί μπορώ να του τη βγω -ίσως". Βένια Βέργου
vvergou@athinorama.gr
