Yellow

Μοιάζει σαν ανοιχτό σπίτι αυτό το κηφισιώτικο all day στέκι, που με το στιλ και το απλό, νόστιμο γευστικό προφίλ του κι ένα φοβερά χαλαρωτικό, ευρύχωρο κήπο ως υπερ-ατού έχει πλέον αποκτήσει πιστό κοινό.

Δεν ξέρω ακριβώς τη σημειολογία του πράγματος, αλλά ο Κώστας Βακιρτζής έχει φτιάξει ένα «Κίτρινο Ποδήλατο», ένα «Πλους Ποδηλάτου» κι ένα «Yellow» (εντάξει, ενδιάμεσα κι ένα «Moorings»). Που σημαίνει δύο πράγματα: πρώτον ότι θα ’ναι ή κίτρινο ή ποδήλατο ή και τα δύο και δεύτερον ότι ξέρει να φτιάχνει μαγαζιά. Το επιβεβαιώνω καθισμένη στο (μέχρι στιγμής) στερνοπούλι του, το οποίο τώρα το καλοκαίρι μοιάζει σαν στιλάτο summer house που θα έβρισκες στις σελίδες των περιοδικών. Χωρίς την τζαμαρία πλέον, ο μέσα χώρος γίνεται ένα με τον κήπο με τις ελιές και τα παρτέρια με τα μυριστικά.
Οι ριγέ, μονόχρωμες και cow skin ταπετσαρίες στις καρέκλες, η κίτρινη-μαύρη βιβλιοθήκη με τα βινίλια, τα παιχνίδια, τα ρετρό μπουκάλια της Coca-Cola και, κυρίως, τα μαγνητιστικά θιβετιανά βλέμματα που έπια­σε ο φακός του Αμερικανού φωτο­ρεπόρτερ Steve McCurry στον τοίχο –και από απόσταση σε διαπερνάνε– είναι φοβερό φόντο, ακόμη κι όταν κάθεσαι έξω. Είναι πραγματικά όμορφο το «Yellow». έχει χαρακτήρα και άνεση. Ακόμη και μεσοβδόμαδα το βρήκα γεμάτο με παρέες, ένα ανθρώπινο patchwork όλων των ηλικιών, και όλοι έδειχναν να περνούν περίφημα.

Ο Βασίλης Αλβανίδης, τον οποίο έχουμε συναντήσει παλιότερα και στο «Πλους Ποδηλάτου» στο Μικρολίμανο, προτείνει μια σχετικά απλή κουζίνα, που δεν ξενίζει, κρατώντας τους γευστικούς ρυθμούς ενός cafe-restaurant, εξ ου και στον κατάλογο συναντάς προτάσεις για όλες τις ώρες, σε λογικές για το είδος του μαγαζιού και την περιοχή τιμές. Τα ψωμάκια που ψήνουν στο φούρνο τους έχουν ένα τραγανό ζυμάρι που μοιάζει με πίτσας και με το ντιπ ελιάς αποτελούν ένα ωραίο καλωσόρισμα. Όσο για το τηγάνι, αποδεικνύεται ικανό τόσο στα καλοκαμωμένα κεφτεδάκια, που μοσχοβολάνε δυόσμο και μοιάζουν σπιτικά, όσο και στα λεπτοκομμένα στικ κολοκυθιού –ένα ολόκληρο λοφάκι–, που έρχονται με ντιπ γιαουρτιού και άνηθου και φιγουράρουν σχεδόν σε κάθε τραπέζι.
Το ριζότο με καπνιστή μελιτζάνα, μανιτάρια και κοτόπουλο είναι ωραία χυλωμένο, αρκετά πλούσιο ως προς τα συστατικά και την υγρασία του κι εν γένει ευχάριστο. Οι καραβιδοουρές με σοταρισμένο σπανάκι, σερβιρισμένες σε λευκή σάλτσα αρωματισμένη με γλυκάνισο, είναι ένα πιάτο αρκετά ελαφρύ, αλλά μάλλον γευστικά ουδέτερο. Δεν σου μένει. Αν είστε των κρεατικών, μπορείτε να πάρετε το πολύ καλό burger, τη χοιρινή μπριζόλα ή την ταλιάτα από μοσχαράκι γάλακτος, η οποία είναι σωστά ψημένη, με όλα τα χαρακτηριστικά του νεαρού κρέατος (που από τη φύση του δεν έχει τόσο βάθος).
Περνώντας στα γλυκά, το semifreddo λευκής και bitter σοκολάτας είναι ωραία κλασικό, η τάρτα λεμόνι επίσης καλή, όμως αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι το μυρωδάτο παγωτό δυόσμου που τη συνοδεύει. Στο «Yellow» τα χειροποίητα παγωτά σολάρουν άνετα, ιδίως τώρα που η θερμοκρασία ανεβαίνει: το παγωτό από χαλβά Δραπετσώνας με βραχάκι μελιού είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση, αλλά αυτό που λάτρεψα είναι μια μπάλα με γεύση τζίντζερ-λάιμ: αφήνει το στόμα παρφουμαρισμένο για ώρα.

Η επίσκεψη της κριτικού στο εστιατόριο έγινε στις 28/5.