Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Οκτώβριο.
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο, το γλέντι στο Al Kufiya
Είναι ωραία τα αυθόρμητα που είναι πραγματικά. Όχι ποζαρισμένα. Που προκύπτουν όταν είμαστε ανοιχτοί κι όχι χλιαροί, σε μια προσπάθεια να τα κυνηγήσουμε. Κάτι τέτοιο αναλογίζομαι μετά το βράδυ που πέρασα στο Al Kufiya στα Εξάρχεια, στην Κωλέττη, γωνία με τα κλασικά στέκια του πρώτου έτους. Το μαγαζί, όπως υποδεικνύει και το όνομά του, είναι αφιερωμένο στην Παλαιστίνη και την κουζίνα της. Κάπως μετάνιωσα που δεν δοκίμασα κι εγώ το φαλάφελ, όμως φάνηκε νόστιμο και ήταν τίμια μερίδα. Εγώ αρκέστηκα στην κρέμα μαχλέμπι γιατι αισθανόμουν περιπετειώδης (αν αναρωτιέστε, δεν έγινα νούμερο ένα φαν αλλά σίγουρα την απόλαυσα). Το πιο σημαντικό όμως ήταν το γλέντι που είχε στηθεί μέσα στο μαγαζί, όπου κόσμος από διάφορα σημεία της γης ενωνόταν εδώ, υπό τους ήχους της αραβικής μουσικής, χόρευε από καρδιάς κι έσμιγε γύρω από τις σημαίες ενός λαού που υφίσταται γενοκτονία από το Ισραήλ αλλά δεν το βάζει κάτω. Μπορεί να μην πρόλαβα το λάιβ της Μάρθας Φριντζήλα και του Hussain Badran πριν, όμως είδα ότι μάλλον είχε κάνει πολύ καλή δουλειά στο να ανάψει το κέφι.
Για τη Δέσποινα Ζευκιλή, η έκθεση Jonthan Monk στη γκαλερί Callirrhoë
Επαγγελματικές κάρτες ανθρώπων που έχει συναντήσει ο καλλιτέχνης και τις οποίες σβήνει με μπλάνκο (People I have met), συναντούν νέον επιγραφές που διαφημίζουν μεταχειρισμένα αυτοκίνητα σε μια εγκατάσταση όπου το σημείο εξισώνεται με το σημαινόμενο και οι τιμές των έργων μεταβάλλονται ανάλογα με αυτές των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων στην περιοχή όπου πραγματοποιείται η έκθεση (Used Cars). Ποιος είπε ότι η εννοιολογική τέχνη δεν έχει χιούμορ και συν-αίσθημα; Στο απροσποίητο ημιυπόγειο της γκαλερί Callirrhoë στη Σίνα η απρόσμενη ατομική έκθεση του σημαντικού Βρετανού καλλιτέχνη Jonathan Monk, ένα παιχνίδι γύρω από την έννοια της κοινωνικής, υλικής και πολιτιστικής αξίας που περιελάμβανε ακόμη ένα ανιγματικό αυτοπορτρέτο του, μας έκανε για λίγα λεπτά να σταματήσουμε ότι κάνουμε, να προβληματιστούμε και να χαμογελάσουμε. Δεν είναι και λίγο.
Για την Στέλλα Διακουμάκου, η επίσκεψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Η επίσκεψή μου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είχε μια διαφορετική γλύκα αυτή τη φορά. Όχι πια ως μαθήτρια που ακολουθεί μια σχολική εκδρομή, ούτε ως φοιτήτρια του Ιστορικού και Αρχαιολογικού που πρέπει να γνωρίζει, να διαβάσει και να εξεταστεί. Αλλά ως ενήλικη που επέλεξε να επιστρέψει, επειδή το ήθελε πραγματικά. Έχει άλλη σημασία να στέκεσαι μπροστά σε ένα ειδώλιο, ένα αγγείο ή ένα γλυπτό όταν ξέρεις πια τι βλέπεις, σε ποια εποχή ανήκει και ποια ιστορία κουβαλά. Τέσσερα χρόνια στα θρανία δεν πήγαν χαμένα. Οι γνώσεις που κάποτε έπρεπε να αποστηθίσω έγιναν τώρα το κλειδί για να κοιτάζω τα εκθέματα με άλλη ματιά, χωρίς την πίεση της υποχρέωσης, με περιέργεια και ουσιαστικό ενδιαφέρον. Μπορεί σήμερα να με κερδίζει η δημοσιογραφία, όμως δεν ξεχνώ την πρώτη μου φύση. Η ιστορία και η αρχαιολογία θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα μου. Και χαίρομαι που μπορώ να επιστρέφω σε αυτές από επιλογή, με την ίδια αγάπη, αλλά με μια εντελώς διαφορετική ματιά.
Για τη Λένα Γκόβαρη, το "Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά" στο Θέατρο Ιλίσια
Στο προηγούμενο "Η Αθήνα σε Rewind" είχα ξεχωρίσει τη σειρά "Camping" του Mega, με έναν από τους πρωταγωνιστές τον Γιώργο Χρυσοστόμου. Αυτή τη φορά επιστρέφω στον ίδιο ηθοποιό, αλλά από τη θεατρική σκηνή. Ευτυχής σύμπτωση; Κάποιος πιο κακοπροαίρετος θα μπορούσε να διακρίνει μια μικρή εμμονή. Όπως και να έχει, το "Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά", σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη στο Θέατρο Ιλίσια, είναι πιθανότατα μία από τις πιο απολαυστικές κωμωδίες της χρονιάς. Η πανέξυπνη, φρέσκια διασκευή του Τοκάκη παντρεύει την παράδοση της commedia dell’arte με το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και την αιχμηρή σάτιρα. Με ένα σπινθηροβόλο ρυθμό που σε κρατά διαρκώς σε εγρήγορση, προσπαθώντας να συλλάβεις ακόμη και τις πιο λεπτές αποχρώσεις του αστείου, προσπαθείς να συγκατήσεις τα ευφυέστατα inside jokes για τον κόσμο του θεάτρου, που διαδέχονται το ένα το άλλο με την Επίδαυρο και το Εθνικό να έχουν την τιμητική τους. Ιδιαίτερα απολαυστική η εναλλαγή με τους ηθοποιούς να βγαίνουν στιγμιαία από τους ρόλους τους για να πουν μια αλήθεια σε ευθεία συνομιλία με το κοινό, σε ένα διαρκές παιχνίδι που γκρεμίζει και ξαναχτίζει τον τέταρτο τοίχο. Χάος, παρεξηγήσεις και ανατροπές σε μια καταιγιστική σωματική κωμωδία, από την οποία κρατώ τη μάχη για επιβίωση, το λεπτό, μαύρο χιούμορ και την αφοπλιστικά άμεση επικοινωνία με τον θεατή.
Για τη Σέβη Σαλαγιάννη, η επίσκεψη μνήμης των ΑΣΚΙ στη Μακρόνησο
"Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι" έγραφε ο Μίκης Θεοδωράκης την περίοδο της Χούντας και οι μυρωδιές του θυμαριού μόλις πάτησα το πόδι μου στον μαρτυρικό τόπο της Μακρονήσου, μου ξανάφεραν τους στίχους στο μυαλό. Την πρώτη φορά που βρέθηκα στο μαρτυρικό τόπο εξορίας και εγκλεισμού ήταν το 2007, στο 16ο διήμερο της ΚΝΕ. Περίπου 20 χρόνια μετά, ξαναβρέθηκα στο πλαίσιο της επίσκεψης μνήμης και του ιστορικού περιπάτου που διοργάνωσαν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ). Μαζί μου εκατοντάδες κόσμου, που θέλησαν να ακολουθήσουν τα ίχνη της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και να γνωρίσουν από κοντά τις ιστορίες κομμουνιστών/κομμουνιστριών και δημοκρατικών ανθρώπων που οδηγήθηκαν στο νησί για να "αναμορφωθούν". "Τη Μακρόνησο κι ας την έζησες, δεν μπορείς να την περιγράφεις. Δεν την πιάνει ο νους του ανθρώπου" αφηγήθηκε η Νίτσα Γαβρηιλίδου στο βιβλίο "Απόψε χτυπούν τις γυναίκες" (επανακυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις MemOria). Πράγματι, οι αφηγήσεις των ιστορικών Στρατή Μπουρνάζη και Χριστίνας Κονιάλη, για τα σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν οι εξόριστοι και οι εξόριστες προκειμένου να υπογράψουν "δηλώσεις μετάνοιας", έκαναν ακόμη πιο χειροπιαστή τη φρίκη του τόπου. Οι ιστορίες που αναδύθηκαν έφεραν στο προσκήνιο ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο όσα συνέβησαν τότε, αλλά και τον τρόπο που επιλέγουμε να θυμόμαστε σήμερα. Αλλά και έναν προβληματισμό για το γεγονός ότι ένας ιστορικός τόπος, όπως αυτός, παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης και φθοράς.
Για την Μαρία Κρύου, μια εκδρομή με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
Μια υπέροχη Κυριακή στη Λούτσα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία μετατράπηκε σε μια μεγάλη, ζεστή γιορτή όπου όλες οι οικογένειες γίναμε μια παρέα! Εμείς, που πάντα ψάχνουμε αφορμές για βόλτα με τα παιδιά στη φύση, βρήκαμε τον απόλυτο προορισμό στον τοπικό υδροβιότοπο — έναν εξαιρετικά σημαντικό σταθμό για τα μεταναστευτικά πουλιά στην Αττική, στην Παραλία της Αρτέμιδας (μπροστά από το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα – Αγίου Παντελεήμονα). Με ειδικά κιάλια και τηλεσκόπια, ανακαλύψαμε τον πλούσιο κόσμο του υγρότοπου: από πανέμορφους Λευκοερωδιούς και παρυδάτια πουλιά όπως λασποσκαλίδρες, τρύγγες και θαλασσοσφυριχτές, μέχρι τον σπάνιο Μικροσφυριχτή που κάνει την περιοχή διάσημη στους ορνιθολόγους. Αν είστε τυχεροί, μπορείτε να πετύχετε ακόμα και εντυπωσιακά Ροζ Φλαμίνγκο ή Βουβόκυκνους, ενώ τον χειμώνα το σκηνικό γεμίζει με πουλιά του νερού που ξεχειμωνιάζουν εκεί. Τα παιδιά το απόλαυσαν με την ψυχή τους μέσα από τα βιωματικά περιβαλλοντικά παιχνίδια και τις χειροτεχνίες. Γίνονται πραγματικά τόσο όμορφα πράγματα στην πόλη, αρκεί να τα ανακαλύψουμε. Η πιο μαγική στιγμή, όμως, ήταν η απελευθέρωση θεραπευμένων πουλιών σε συνεργασία με την ANIMA — μια εμπειρία που μας γέμισε συγκίνηση. Αξίζει να βάλετε στην ατζέντα σας τις επόμενες δράσεις της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας. Εμείς πάντως ανανεώσαμε ήδη το ραντεβού μας για την επόμενη εξόρμηση!
Για την Έλενα Δρόσου, η συναυλία των Deep Purple στο Telekom Center Athens
Οι Deep Purple έχουν επισκεφτεί κι άλλες φορές την Ελλάδα, αλλά για μένα ήταν η πρώτη φορά που είδα και άκουσα live ένα μυθικό συγκρότημα, με τραγούδια που σημάδεψαν γενιές, αιχμηρό στίχο και μουσική που σε απογειώνει. Μπορεί να μην είχαν ποτέ το έντονο κοινωνικό-πολιτικό προφίλ ή την ευρύτερη αποδοχή των Pink Floyd, για παράδειγμα, αλλά προσωπικά θεωρώ πως μουσικά είναι ακόμα καλύτεροι, διατηρώντας μια ωμή, ηλεκτρική ενέργεια. Το στίγμα της βραδιάς στο Telekom Center Athens δόθηκε όταν τα φώτα χαμήλωσαν και το "Highway Star” μας τίναξε σαν ρεύμα από τις θέσεις μας. Το μεγάλο highlight όμως που θα μείνει γράφτηκε τη στιγμή που ο Don Airey στα πλήκτρα έπαιξε τις νότες του "Ζορμπά” και του Μάνου Χατζιδάκι. Φυσικά δεν το συγκρίνω με το συναίσθημα και την αίσθηση των Metallica, αλλά ήταν ένας φόρος τιμής. Πάντως ήταν συγκινητικό με έναν τρόπο να βλέπεις αυτούς τους γερόλυκους της ροκ να υποκλίνονται στην ελληνική μουσική, πριν μας παρασύρουν στο ρυθμό του "Smoke on the Water”. Ήταν μια εμπειρία ζωής. Ωστόσο φεύγοντας κουβαλούσα τη σκέψη - αν ξανάρθουν αν θα πήγαινα να τους ξαναδώ. Υπήρχαν στιγμές που η κούραση των χρόνων έβγαινε στην ατμόσφαιρα. Κάποιες θρυλικές μπάντες ίσως ανήκουν πλέον στην ιστορία.
Για την Εβίτα Αναγνώστου, η συναυλία του A$AP Rocky στο Telekom Center Athens
Στις 11 Οκτωβρίου, το Telekom Center στο ΟΑΚΑ μπήκε σε A$AP Rocky mode και εγώ έζησα μία από τις πιο απολαυστικές βραδιές του μήνα. Από την πρώτη στιγμή μέχρι το τελευταίο λεπτό, ο A$AP είχε απίστευτη ενέργεια πάνω στη σκηνή, ανεβάζοντας συνεχώς τον ρυθμό και παρασύροντας το κοινό σε ένα ασταμάτητο μουσικό πάρτι. Ήταν από εκείνες τις συναυλίες που δεν θέλεις να τελειώσουν, γιατί περνάς τόσο ωραία που για λίγο ξεχνάς τα πάντα γύρω σου. Τραγούδια που ξέρεις απέξω, δυνατή μουσική, χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδούν μαζί και μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να μη θέλεις να κατέβεις από το σύννεφό σου ούτε την επόμενη μέρα. Προσωπικά, πέρασα υπέροχα και νομίζω πως αυτό είναι το μαγικό με τις συναυλίες: δεν πηγαίνεις απλώς για να ακούσεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη live, αλλά για να ζήσεις μια εμπειρία που θα θυμάσαι καιρό μετά. Ο A$AP Rocky, λοιπόν, ήταν το δικό μου highlight για τον Οκτώβριο και, αν με ρωτάς, θα ξαναζούσα αυτή τη βραδιά χωρίς δεύτερη σκέψη.
Για τον Μπάμπη Δούκα, το Adam's Yakitori
Το (περίπου γιαπωνέζικο σουβλατζίδικο) νέο εστιατόριο του Άνταμ Κοντοβά μόλις έφτασε στον εστιατορικό χάρτη της πόλης, φιλοδοξεί να γίνει το επόμενο darling της γευστικής Αθήνας και πιάνει πόστο εκεί όπου κάποτε συναντούσες ένα άλλο darling αυτής, το Annie Fine Cooking. Χαίρομαι ιδιαίτερα που βλέπω τον Άνταμ -έναν από τους πιο χαρισματικούς γευσιπλάστες της γενιάς του- να εξελίσσεται και να κάνει σιγά-σιγά πραγματικότητα σχέδια που δούλευε καιρό στο μυαλό του. Στο σύγχρονο dining bar του με επίκεντρο τη street-food κουλτούρα και το καλαμάκι, βρίσκεις εκπάγλου νοστιμότητος λιχουδιές , σε ένα περιβάλλον απροσποίητο, μητροπολιτικό και σέξι. Διπλή χαρά γιατί τα ποτά του τα κάνει ο Μάρκος Πρίφτης του Ham On Rye, του πιο Μποκοφσκικού μπαρ της Αθήνας.
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου, το Oracle στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Η νέα θεατρική σεζόν ξεκίνησε για τα καλά κι εγώ βούτηξα με δίψα στα νερά της. Ο Οκτώβριος μού επιφύλαξε ένα σχεδόν σοκαριστικό σερί καλών θεατρικών εντυπώσεων – κάτι που, ομολογώ, δεν μου συμβαίνει συχνά. Από τη συγκλονιστική ερμηνεία του Γιώργου Παπαγεωργίου στο 1984, μέχρι τα πολυσυζητημένα (δικαίως) "Ανεξάρτητα Κράτη" και το αστείο, αλλά βαθιά καθηλωτικό "Ο Έβρος απέναντι", σε σκηνοθεσία Γιώργη Τσουρή, αυτό που τελικά κρατάω είναι το Oracle στη Στέγη, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Λούκας Τβαρκόφσκι. Δεν ήταν απαραίτητα η καλύτερη παράσταση του μήνα. Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω καν αν ήταν παράσταση. Πολυμεσική περφόρμανς; Υπερθέαμα; Ένα οπτικοακουστικό έπος που παντρεύει θέατρο, ζωντανό κινηματογράφο και ηλεκτρονική μουσική. Δεν κατάφερα να αποκωδικοποιήσω πλήρως αυτό που έβλεπα κι όμως έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Γιγαντιαίες οθόνες LED, ζωντανές κάμερες, περιστρεφόμενα σκηνικά και σώματα που μεταμορφώνονται σε ψηφιακά είδωλα δημιουργούν ένα αλλόκοτο σύμπαν, κάτι ανάμεσα σε κινηματογραφική εμπειρία και βιντεοπαιχνίδι. Τρεις ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους, οι χρόνοι διαρκώς μετατοπίζονται και η αφήγηση μοιάζει να μην υπακούει σε κανόνες. Ξεδιπλώνονται οι ιστορίες του Άλαν Τιούρινγκ, της Χέντι Λαμάρ, της μέντιουμ Helen Duncan και του μηχανικού της Google, Blake Lemoine, με την επιστήμη, την τεχνολογία και τη μεταφυσική να συναντιούνται απρόσμενα. Μπορεί να μην έβαλα όλες τις ιστορίες σε τάξη, και να έφυγα με περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, όμως πλημμύρισα με συναισθήματα (άλλωστε, Alan Turing is a sensitive topic for me). Και κάπως έτσι, καταλαβα ότι η παράσταση δεν τελείωσε όταν έσβησαν τα φώτα, αλλά ότι ένα κομμάτι της συνεχίζει να δουλεύει μέσα μου, κι αυτό μάλλον είναι το πιο σημαντικό στο θέατρο.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
