Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, με τα ολοδικά του κριτήρια, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Αύγουστο.
Για τη Λένα Γκόβαρη η ταινία "Ο Ξένος" από τον Φρανσουά Οζόν
Παρότι οι Σειρήνες του Νόλαν σαγήνευσαν πολύ κόσμο μέχρι τα σινεμά (κι εμένα), δεν μπορώ παρά να ξεχωρίσω μια φετινή καλοκαιρινή ταινία, βασισμένη σε ένα βιβλίο που, 84 χρόνια αφότου γράφτηκε, συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις. Με την απάθειά του. Ο "Ξένος" του Αλμπέρ Καμύ, ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και θεμελιώδες δείγμα της φιλοσοφίας του παραλόγου, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Φρανσουά Οζόν, πιστό στη λιτότητα και το βάθος του βιβλίου. Σε ένα ασπρόμαυρο περιβάλλον –πόσο ειρωνικό, αν σκεφτεί κανείς πως ο Καμύ δεν επιδιώκει να "χρωματίσει" τον αντιήρωα Μερσό ούτε ως κακό ούτε ως στωικό ήρωα– παρακολουθούμε την αποστασιοποιημένη, κυνική και (σχεδόν) πληκτική ζωή ενός νεαρού Γάλλου στην Αλγερία. Ο Μπενζαμέν Βουαζέν ενσαρκώνει ιδανικά τον απαθή, αμέτοχο, ασυγκίνητο ακόμη και στον θάνατο της μητέρας του Μερσό, ο οποίος, σε μια στιγμή που επιδέχεται πολλές ερμηνείες και ακόμη περισσότερες προσωπικές προβολές… σκοτώνει έναν Άραβα σε μια παραλία. "Ήταν η αντηλιά, μια λάθος αντίδραση, φόβος ή μια παρόρμηση που δεν μπήκε στον κόπο να προλάβει; Ό,τι και να επιλέξεις, καταλήγει στο απόλυτο τίποτε", τραγούδησαν οι Cure στο "Killing an Arab". Ίσως και μία από τις πιο ευφυείς ερμηνείες ενός έργου –και μιας έξοχης ταινίας– που, αν δεχτείς την παντελή έλλειψη νοήματος της ζωής που ευαγγελίζεται, θα την κατανοήσεις καλύτερα. Και θα σηκώσεις αδιάφορα τους ώμους, φεύγοντας.
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου το φαγητό στο Γιάντες στα Εξάρχεια
Αύγουστος στην Αθήνα, στην άδεια Αθήνα. Χωρίς συναυλίες, θέατρα, εκθέσεις ή άλλα events. Όμως, ποιος νοιάζεται όταν έχεις την παρέα σου στην πόλη; Ένας χαλαρός πρωινός καφές στο παραδοσιακό καφενείο της Δεξαμενής στο Κολωνάκι, ήταν ό,τι έπρεπε για να απολαύσουμε την απόλυτη ηρεμία της πόλης. Στους πρόποδες του Λυκαβηττού, κάτω από τη σκιά των δέντρων, οι μπύρες διαδέχτηκαν τον καφέ, μέχρι που κατά το μεσημεράκι οι μεζέδες του καφενείου άρχισαν να μοσχομυρίζουν και έπρεπε να παρθεί μια απόφαση. Αν και γλυκοκοιτάζαμε την ιδέα να κάτσουμε άλλες τρεις ώρες εκεί, προτιμήσαμε να αλλάξουμε σκηνικό. Έτσι, κατηφορίσαμε προς τα Εξάρχεια και καταλήξαμε στους "Γιάντες" στη Βαλτετσίου. Μια υπέροχη, δροσερή αυλή στην καρδιά της πόλης, με νοστιμιές για όλα τα γούστα. Μπορεί να έλειπε η θάλασσα από αυτή την καλοκαιρινή Κυριακή, όμως υπήρχαν η χωριάτικη, το τζατζίκι, τα θαλασσινά και τα ουζάκια. Τι άλλο θέλεις για να χαρείς το αθηναϊκό καλοκαίρι;
Για τη Σέβη Σαλαγιάννη το βιβλίο "Νοσοκομείο Σωτηρία" του Παναγιώτη Σ. Χατζημωυσιάδη
Δεν είναι αυτό που έχει κάποιος στο μυαλό του ως "καλοκαιρινό ανάγνωσμα" ή "ανάγνωσμα του Αυγούστου", αφού δεν είναι ανάλαφρο. Το "Νοσοκομείο Σωτηρία", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη, είναι ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα, που θα βρει κανείς ποίηση, ιστορία, επιστολές και πολλά ακόμη. Στις σελίδες παρελαύνουν αληθινά γεγονότα και χαρακτήρες, όπως η Μαρία Πολυδούρη και η Φιλησία Στάθη-Πουλιοπούλου, ενώ κεντρικός ήρωας είναι ένας βιβλιοπώλης ο Μωυσής Παναγιωτίδης.
Αν έχετε δει το ντοκιμαντέρ "Οι αζήτητοι" της Μαριάννας Οικονόμου και σας άρεσε, αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε ένα βιβλίο με ιστορικά γεγονότα ή αν απλά ψάχνετε ένα ενδιαφέρον βιβλίο προτείνεται ανεπιφύλακτα. Επιπλέον, το Σάββατο 5/9 ο συγγραφέας θα παρουσιάσει το βιβλίο στο 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως.
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο τα γλυκά του Slim Bites
Ο Αύγουστος έχει (γενικώς αλλά και ειδικώς για μένα) διάφορες γιορτές. Και πάντα η γλυκιά τους διάθεση επισφραγίζεται με μια αντίστοιχης γεύσης νοστιμιά. Τι γίνεται όμως για εκείνους που έχουν περιορισμούς στην απόλαυση ενός γλυκού; Αυτό το ερώτημα με έκανε να αναζητήσω γλυκά κατάλληλα για διαβητικούς (ήτοι με στέβια) κι έτσι δοκίμασα τη σοκολατίνα του Slim Bites στο Κολωνάκι. Χρειάστηκε λίγη πειθώ για να διαλέξω τη bitter, καθότι δεν ήξερα για πόσο πικρή σοκολάτα μιλάμε, όμως δικαιώθηκα πλήρως: χωρίς να σε λιγώνει και χωρίς να προκαλεί συνοφρύωμα από την πικράδα, η τούρτα αυτή αναδείκνυε ιδανικά τη λαχταριστή της γεύση. Bonus points, στο πεδίο των πικρών παραδόξως ξανά, για την ό,τι-πρέπει-για-τον-καύσωνα ανάλαφρη lemon pie.
Για τη Χρύσα Πασιαλούδη η ταινία "Spider-Man: Καινούργια Μέρα" από τον Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον
Έχοντας πια περάσει το ταβάνι των δύο δισεκατομμυρίων, η ταινία "Spider-Man: Καινούργια Μέρα" από τον σκηνοθέτη Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον (σε σενάριο των Κρις ΜακΚένα - Έρικ Σόμερς) καταθέτει έναν άνθρωπο - αράχνη πιο ανθρώπινο και σε στιγμές ευάλωτο απ’ ότι φανταζόμασταν. Τελικά, όμως, αυτό είναι που μας κέρδισε και μας έκανε να "ψηθούμε" ξανά με το MCU (Marvel Cinematic Universe) που έχει καιρό να μας συγκινήσει όπως παλιά.
Ο Πίτερ Πάρκερ του Τομ Χόλαντ είναι σαν όλους εμάς: έρχεται αντιμέτωπος με τη μοναξιά, ζει καθημερινά με την απώλεια της θείας του και προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του από την αρχή. Και μπορεί οι λάτρεις της δράσης ίσως να ήθελαν κάτι παραπάνω (βλέποντας διάφορα σχόλια στο διαδίκτυο), ωστόσο η ταινία μοιάζει πιο ισορροπημένη, βρίσκοντας μία χρυσή τομή ανάμεσα στο δράμα χαρακτήρων και τη δράση, που εδώ έχει και μια δυνατή δόση μυστηρίου. Μια φρέσκια, πιο ώριμη συναισθηματικά ματιά που "προσγειώνει" τη χαοτική όσο και διασκεδαστική κατάσταση του πολυσύμπαντος, παραμένει βέβαια πάντα συνδεδεμένη με τη συνέχεια του MCU. Σίγουρα πάντως μας θυμίζει γιατί αγαπήσαμε εξαρχής αβίαστα τον Τομ Χόλαντ στο ρόλο του "friendly neighbourhood Spider-Man".
Για την Εβίτα Αναγνώστου οι μεζέδες στο 'Οψον
