Από όλους όσους γνωρίζουν καλά τα οινικό σύμπαν, το 2025 ήταν η χρονιά της αμφιβολίας. Το 2026, αναμένεται να είναι η χρονιά των ξεκάθαρων επιλογών, σε ένα καθεστώς ισορροπίας αλλά και αβεβαιότητας. Πολιτικές πιέσεις, δασμοί, κλιματική αλλαγή, νέες συνήθειες κατανάλωσης και τεχνολογικές παρεμβάσεις αλλάζουν ριζικά το τοπίο. Το κρασί, προφανώς, δεν εξαφανίζεται αλλά αλλάζει μορφή και αφήγημα.
Το φαινόμενο Sancerre και οι "δορυφόροι" του
Η κωμόπολη Sancerre στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας του Λίγηρα, νοτιοανατολικά της Ορλεάνης, δίνει την ΠΟΠ ονομασία στα λευκά, κόκκινα και ροζέ κρασιά που παράγονται στην ευρύτερη περιοχή, που θεωρείται μεταξύ άλλων η 'πνευματική πατρίδα' του Sauvignon Blanc. Το λευκό Sancerre παραμένει το απόλυτο λευκό φετίχ, αλλά πλέον θυμίζει Rolex: Ποθητό και μάλλον απλησίαστο. Ως εκ τούτου, οι μύστες στρέφονται στα γειτονικά appellations του Λίγηρα (Menetou-Salon, Quincy, Reuilly) που από την ίδια ασβεστολιθική γη δίνουν κρασιά με ίδια ορυκτότητα και οξύτητα αλλά έως και 30% φθηνότερα.
Τα κόκκινα μπαίνουν στο ψυγείο
Τα "chillable reds" βγαίνουν από τα φυσικά wine bars και μπαίνουν στο mainstream. Η πτώση της κατανάλωσης κόκκινου δεν ήταν απόρριψη του σταφυλιού αλλά, μάλλον, απόρριψη του βαριού, ζεστού, αλκοολικού στυλ. Το νέο κόκκινο λοιπόν έχει χαμηλές τανίνες, υψηλή οξύτητα, 11–12% αλκοόλ και σερβίρισμα ελαφρώς δροσερό. Frappato, Gamay, Grenache, Zweigelt, Nerello Mascalese γίνονται τα νέα "bistro reds". Αν το κόκκινο που πίνεις τον Ιούλιο δεν "ιδρώνει", κάτι κάνεις λάθος.
Η επανάσταση της χάρτινης φιάλης
Το γυαλί είναι ρομαντικό αλλά θεωρείται βαρύ, ενεργοβόρο και περιβαλλοντικά ασύμφορο. Το 2026 σηματοδοτεί τη μετάβαση της χάρτινης φιάλης από gimmick σε προϊόν για το κανονικό ράφι. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, σε μια πρώτη ανάλυση, κάτι τέτοιο θα έχει 84% μικρότερο αποτύπωμα άνθρακα, σε συσκευασία ιδανική για κρασιά άμεσης κατανάλωσης και πλέον αποδεκτή από μεγάλους retailers και brands. Για το καταναλωτή πάλι, υπάρχουν κάποια ερωτήματα επ' αυτού.
Λιγότερο, αλλά καλύτερο
Η κατανάλωση πέφτει, η ποιότητα ανεβαίνει. Το μεσαίο price point (€15–18) "αδειάζει", δημιουργώντας μια οινική οικονομία που περιλαμβάνει φθηνά private labels για καθημερινή χρήση και premium επιλογές για τις πιο ξεχωριστές στιγμές.
Low & No στην επόμενη πίστα
Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το σκληρό αλκοόλ, τα κρασιά με μικρότερο ποσοστό ή καθόλου, εξελίσσονται από υποκατάστατο σε premium κατηγορία και περνούν στην επόμενη φάση τους. Οι νέες τεχνολογίες (vacuum distillation, spinning cone) διατηρούν αρώματα και υφή, ενώ εμφανίζονται και εξόχως λειτουργικά κρασιά με adaptogens (ashwagandha, L-theanine). Μην πάει ο νους σου στην αποχή - μιλάμε περισσότερο για μέτρο, εναλλαγή και ευεξία. Το λεγόμενο zebra striping (αλκοολούχο / μη αλκοολούχο εναλλάξ) γίνεται κανονικότητα.
Λευκά σταφύλια, ανθεκτικά στο κλίμα
Και γεμάτα ένταση, την ίδια στιγμή που το κοινό αναζητά φρεσκάδα, όχι γλυκύτητα. Η κυριαρχία των λευκών συνεχίζεται, με έμφαση σε ποικιλίες που αντέχουν τη ζέστη χωρίς να χάνουν οξύτητα. Ακριβώς τέτοιες είναι το Albariño (αλμυρό, εσπεριδοειδές, απόλυτα food-friendly), το Ασύρτικο (ένταση, δομή και longevity - δίχως απαραίτητα να καλλιεργείται στα μέρη μας), το πολυπρόσωπο, με τεράστιες δυνατότητες παλαίωσης Chenin Blanc ή το καλοκαιρινό, αρωματικό και εξόχως μεσογειακό Vermentino.
Ο πελάτης ζητά sustainability διαφάνεια και κρασιά με ιστορία
Το 2026, δεν αρκεί το "ωραίο κρασί". Ο καταναλωτής ζητά ολοένα και σε μεγαλύτερη κλίμακα βιώσιμες καλλιέργειες, σαφή προέλευση, ιστορία και ξεκάθαρη ηθική προσέγγιση. QR codes, smart labels και εμπειρίες (virtual tastings, pairing guides) μετατρέπουν το κρασί από προϊόν σε πολιτισμική αφήγηση.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
