Το Φως Που Μέσα Μας Κυλά έθεσε έναν διαφορετικό πήχη για τη μεταξύ σας συνεργασία. Τώρα, δηλαδή, εσείς, Γιώργο Κωστογιώργη, παρουσιάζεστε ως βασικός στιχουργός του υλικού, ενώ εσείς, Κατερίνα Σισίννι, γίνεστε κεντρική ερμηνεύτριά του. Σας άγχωσε αυτή η διαδικασία;
Κατερίνα Σισίννι (Κ.Σ.): Όχι απλά δεν με άγχωσε, ήταν για μένα απόλυτα φυσικό και οικείο. Με τον Γιώργο μας συνδέει μια βαθιά αγάπη, είμαστε οικογένεια. Έχουμε κοινές λόξες, κοινό χιούμορ και ταιριάζουμε πολύ μουσικά –και το ένιωσα αυτό από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας. Ήταν εύκολο σαν νεράκι να δουλέψω μαζί του. Γενικά το σχήμα που έχουμε φτιάξει είναι κυριολεκτικά βάλσαμο, κι αυτό είναι πολύτιμο και σπάνιο.
Γιώργος Κωστογιώργης (Γ.Κ.): Για να είμαι ειλικρινής, ανυπομονούσα γι' αυτή τη στιγμή. Το να συνεργάζεσαι με την Κατερίνα Σισίννι είναι μια διαδικασία που δεν εμπεριέχει το παραμικρό άγχος. Στην πρώτη νότα που θα ακούσεις να βγαίνει από μέσα της, αφήνεσαι και την απολαμβάνεις. Στη μπάντα, μαζί με τον Πάνο Βουλγαράκη, τον Γρηγόρη Οικονόμου και τον Κωστή Σταμούλη, είμαστε μια παρέα. Στις πρόβες πιάνουμε την κουβέντα και καταλήγουμε να παίζουμε δέκα λεπτά. Όσο αρνητικό και αν ακούγεται αυτό, είναι κάτι πολύ σημαντικό για ένα μουσικό σχήμα.
Πώς δουλεύετε όταν πέφτει στο τραπέζι ένα ποίημα, όπως έγινε εδώ με το "Μήνυμα" του Ασημάκη Πανσέληνου; Το φέρνει, υποθέτω, ο ένας απ' τους δυο σας, αλλά μετά τι γίνεται; Πρέπει να σας αγγίξει αμφότερους, ώστε να προχωρήσει; Ή προηγείται η μελοποίηση;
Κ.Σ.: Ο Γιώργος είναι εκείνος που ανακαλύπτει τα ποιήματα και τα μελοποιεί. Μετά μου στέλνει ένα ηχητικό μήνυμα που μου το τραγουδά στο πόδι με το πιάνο, συνήθως μετά τις 3 τη νύχτα. Αυτά είναι τα αγαπημένα μου δωράκια, είτε έχω ξαγρυπνήσει, είτε το πρωί μόλις ξυπνήσω. Ύστερα θα βρεθούμε, θα καθίσει στο πιάνο, θα πατήσει δύο πλήκτρα αυτός και δύο νότες εγώ, θα σταματήσει και θα φωνάξει "ΤΕΛΕΙΟ!". Αυτή είναι η μικρή μας ιεροτελεστία. Και νομίζω ότι η κοινή μας χαρά για κάθε τι καινούριο που πάμε να φτιάξουμε ορίζει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα.
Γ.Κ.: Τα τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν για τη φωνή της Κατερίνας. Αν τελικά αποφάσιζε να μην τα ερμηνεύσει, θα ήθελα πολύ να τα βάλω σε ένα συρτάρι και να μην ασχοληθώ ποτέ ξανά μαζί τους. Είμαι λίγο δραματικός τύπος, μάλλον. Είμαι όμως και ενθουσιώδης. Γι' αυτό και στις πρώτες δύο νότες τη διακόπτω και την αποθεώνω. Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ μας και η διαδικασία είναι, πραγματικά, ακριβώς αυτή που αναφέρει η Κατερίνα.
Κατερίνα Σισίννι, σας έχουμε μάθει ως φωνή των The Speakeasies Swing Band!, αλλά οι ποπ ερμηνείες στο νέο άλμπουμ είναι σχεδόν... κόντρα ρόλος. Βοηθά η θεατρική σας παιδεία στην ευκολία με την οποία κάνετε τέτοιες μεταπηδήσεις;
Ίσως η θεατρική παιδεία σου μαθαίνει να μη φοβάσαι να αφήνεις για λίγο στην άκρη εκείνο που σου είναι οικείο και να μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο –χωρίς απαραίτητα να χάνεις τον εαυτό σου μέσα σ' αυτόν. Αλλά πάντα άκουγα και αγαπούσα οτιδήποτε λέγεται μουσική και μιλάει στο μυαλό και την καρδιά μου. Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να ανήκω αποκλειστικά σε ένα είδος ή ότι επειδή ο κόσμος με γνώρισε μέσα από τους Speakeasies πρέπει αυτό να καθορίζει και τον τρόπο με τον οποίον θα τραγουδάω οτιδήποτε άλλο. Άλλωστε κάθε τραγούδι ζητάει κάτι διαφορετικό από τη φωνή μου και από εμένα. Εγώ προσπαθώ απλά να είμαι ειλικρινής, ό,τι κι αν τραγουδάω.
Ηχογραφήσατε αναλογικά, με τα συνθεσάιζερ να έχουν τη μερίδα του λέοντος σε συνθέσεις και ενορχηστρώσεις, δημιουργώντας ένα ποπ κλίμα με έντονη τη σφραγίδα της δεκαετίας του 1980. Τι σας τραβά προς εκείνη την εποχή; Και τι θεωρείτε ότι λέει αυτό για τη δική μας;
Κ.Σ.: Νομίζω ότι μας τραβά περισσότερο η αισθητική και η ελευθερία εκείνης της εποχής, παρά η νοσταλγία γι' αυτήν. Τα συνθεσάιζερ, οι αναλογικοί ήχοι, αυτή η ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο ηλεκτρονικό και στο ανθρώπινο στοιχείο, έχουν μια ατέλεια και μια ζεστασιά που μας ταιριάζουν πολύ.
Γ.Κ.: Στο σπίτι της οικογένειάς μου στο Καζαβήτι της Θάσου υπάρχει κορνιζαρισμένη μια διαφημιστική αφίσα του Παπαστράτου που γράφει "Το κλασικό θα είναι πάντα στη μόδα". Τα αναλογικά συνθεσάιζερ στο στούντιο του Δημήτρη Σταϊκόπουλου, όργανα επιλεγμένα πολύ προσεκτικά, είναι πολύ ρετρό και συγχρόνως πολύ μοντέρνα. Έχει ο ήχος τους μια καθαρότητα, μια ειλικρίνεια, το τέλειο του ψηφιακού το αισθάνομαι ατελές. Έχουν ψυχή τα όργανα και τα αναλογικά κουβαλάνε το παρελθόν τους στον ήχο τους.
Η δεκαετία του 1980 αποτέλεσε ορόσημο, καθώς σηματοδότησε τη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή της μουσικής. Τα συνθεσάιζερ, τα drum machines και τα samplers άλλαξαν ριζικά τον ήχο και τον τρόπο παραγωγής. Το MTV και τα βιντεοκλίπ έκαναν την εικόνα αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας κάθε καλλιτέχνη. Παράλληλα, καθιερώθηκαν νέα είδη, όπως το χιπ χοπ, η house, η techno, η synth-pop και το alternative rock. Ουσιαστικά, τότε διαμορφώθηκε ο τρόπος με τον οποίον παράγουμε, προβάλλουμε και ακούμε μουσική μέχρι σήμερα. Ίσως αυτός ο δίσκος να είναι τελικά κι ένας φόρος τιμής σε εκείνη τη μετάβαση, με τα καλά του και τα κακά του. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν σήμερα να κάνουν το αντίστροφο από αυτό που έγινε τότε –μια πιο χειροποίητη προσέγγιση των πραγμάτων.
Γιώργο Κωστογιώργη, εκτός της μουσικής αγαπάτε πολύ και τον κινηματογράφο, με τον οποίον επίσης εμπλέκεστε επαγγελματικά. Εκπίπτει, πια, η εμπειρία "πάω σινεμά", όπως τόσο συχνά λέγεται; Τι μπορεί να προοικονομεί αυτό για τον υπόλοιπο 21ο αιώνα;
Δεν εκπίπτει κατά την άποψή μου η εμπειρία "πάω σινεμά", απλώς μεταμορφώνεται, κάτι που είναι και εντελώς αναμενόμενο σε μια κοινωνία που συνεχώς εξελίσσεται και αλλάζει. Η κινηματογραφική αίθουσα έχει ανακηρυχθεί πολλές φορές "νεκρή": το τέλος του λεγόμενου εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου, η είσοδος της τηλεόρασης στα σπίτια, η εμφάνιση της βιντεοκασέτας και των βιντεοκλάμπ –και τώρα οι πλατφόρμες. Εξακολουθεί όμως να υπάρχει, γιατί προσφέρει κάτι που καμία οικιακή οθόνη δεν κάνει: τη συλλογική εμπειρία. Να σβήσουν τα φώτα δηλαδή και εκατό άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι να γελούν, να συγκινούνται, να ξαφνιάζονται μαζί.
Το βλέπω καθημερινά και στη δουλειά μου. Σε περιόδους τέτοιας αποξένωσης, ο άνθρωπος αναζητά τον άνθρωπο. Η κινηματογραφική αίθουσα προσφέρεται όσο κανένας άλλος χώρος για νέες γνωριμίες. Ούτε το Netflix ούτε η τηλεόραση αντιμετωπίζονται σήμερα απ' τους αιθουσάρχες σαν εχθρός. Το σημαντικότερο είναι πως οι νέοι και πιο παλιοί θέλουν να γνωρίσουν ή να ξαναγνωρίσουν όλες τις σπουδαίες ταινίες του παρελθόντος, με αποτέλεσμα να γεμίζουν οι αίθουσες. Είναι σημαντικό να έχει κάθε προβολή τη μορφή γεγονότος, να έχει υπόσταση και χαρακτήρα.
Είναι προφανές, βέβαια, πως τα σινεμά που λειτουργούν ακόμα με όρους της δεκαετίας του 1960 θα ανακαλέσουν σύντομα. Θέλω να πω, δεν μπορείς το 2026 να προβάλλεις δύο ταινίες την εβδομάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Δεν υπάρχει κοινό για να συντηρεί τα σινεμά με μονάχα δύο ταινίες. Τέλος, για το υπόλοιπο του 21ου αιώνα, όσο η καθημερινότητα μας γίνεται πιο ατομική, πιο απομονωμένη, πιο ψηφιακή, τόσο μεγαλύτερη αξία θα αποκτούν οι χώροι που μας φέρνουν πραγματικά κοντά. Δεν πιστεύω λοιπόν πως η κινηματογραφική αίθουσα ανήκει στο παρελθόν. Θα τη χρειαστούμε ακόμη περισσότερο στο μέλλον.
Μιλώντας για μέλλον, τι φέρνει αλήθεια για σας το υπόλοιπο 2026; Υπάρχουν και κοινά σχέδια;
Κ.Σ.: Υπάρχουν πράγματα που συζητάμε, πράγματα που αρχίζουν να παίρνουν μορφή και πολλά κομμάτια που έχουν γραφτεί εδώ κι έναν χρόνο και δεν χωρούσαν στον τελευταίο δίσκο! Αλλά έχουμε μάθει να μην τα ανακοινώνουμε πριν έρθει η ώρα τους και κυρίως προσπαθούμε να συγκρατήσουμε τον Γιώργο με όλη του τη χαρά και φόρα, ώστε να σας αφήσει και καμία έκπληξη! Πάντως το σίγουρο είναι ότι ετοιμάζουμε πολλά!
Γ.Κ.: Κοινά σχέδια θέλω να υπάρχουν πάντα ανάμεσα σε μένα και την Κατερίνα. Θα κάνουμε κάποιες εμφανίσεις προς το τέλος του χρόνου και θα δούμε πώς θα κινηθούμε στη συνέχεια. Μοιάζουν περίεργες οι εποχές για το ελληνικό τραγούδι, νομίζω πως θα είναι καλύτερα να μην εκβιάσουμε καταστάσεις.
Εντωμεταξύ, το "Φως Που Μέσα Μας Κυλά" είναι ένας θαυμάσιος στίχος του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, τον οποίον σκέφτηκα συχνά το καλοκαίρι, με αφορμή τον δίσκο σας. Αλλά τι σημαίνει για σας;
Κ.Σ.: Το αστείο είναι ότι δεν έχουμε αναλύσει ποτέ τον τίτλο μεταξύ μας, απλά έπεσε στο τραπέζι και τον αγαπήσαμε, χωρίς πολλά λόγια. Για μένα, το "φως που μέσα μας κυλά" είναι όμορφο ακριβώς γιατί μιλά για κάτι που ήδη υπάρχει και κινείται μέσα μας. Έχει κάτι πολύ αισιόδοξο, χωρίς να είναι αφελές. Μπορεί να είναι η δημιουργία, η επιθυμία, η αγάπη, όλα αυτά που εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μας, ακόμη και σε περιόδους που γύρω μας τα πράγματα μοιάζουν σκοτεινά.
Και ίσως γι' αυτό αισθάνομαι ότι ταιριάζει τόσο πολύ στον δίσκο. Τα ποιήματα μπορεί να έχουν γραφτεί σε άλλες εποχές, από ανθρώπους που έζησαν εντελώς διαφορετικές ζωές από τις δικές μας, κι όμως κάτι μέσα τους συνεχίζει να κυλά και να φτάνει μέχρι εμάς. Και μετά, μέσα απ' τη μουσική και τη φωνή, συνεχίζει προς κάποιον άλλον. Μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα της συνέχειας.
Γ.Κ.: "Από τα διαμάντια δεν βγαίνει τίποτα, απ' την κοπριά τα λουλούδια" είπε ο Fabrizio De André. Το προηγούμενο άλμπουμ είχε τον τίτλο Τα Άνανθα Χρόνια Μου (2023) και μιλά για μια περίοδο δύσκολη για μένα, κατά την οποία, όμως, γράφτηκαν τα τραγούδια. Έτσι, ο τίτλος Το Φως Που Μέσα Μας Κυλά είναι μια συνέχεια των παραπάνω καθώς πιστεύω πως, οτιδήποτε και να μας συμβαίνει, πάντα θα υπάρχει ένα φως μέσα μας, το οποίο θα μας οδηγεί.
Πέρα από τα μουσικά, τι λέτε, Γιώργο Κωστογιώργη; Ανησυχούν υπερβολικά οι οπαδοί του ΠΑΟΚ για το τι θ' απογίνει η ομάδα χωρίς Γιάννη Κωνσταντέλια και Ραζβάν Λουτσέσκου; Ή προσπαθούν να προλάβουν τα χειρότερα;
Ανησυχούν υπερβολικά οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και δικαιολογημένα. Όταν οι πατεράδες και οι θείοι μας, που έχουν ζήσει τον Κούδα και τον Κουϊρουκίδη, υποστηρίζουν πως παίκτες σαν τον Κωνσταντέλια βγαίνουν κάθε εκατό χρόνια, τότε είναι αναμενόμενο να αγχωθούμε. Όμως ο τεράστιος ενθουσιασμός που υπάρχει με τη νέα εποχή του μπασκετικού ΠΑΟΚ, παρά τις σχετικές επιφυλάξεις που έχουν σχέση με τα οικονομικά και πολιτικά παιχνίδια των ιδιοκτητών –για εμπόριο πρόκειται– μετριάζει κάπως την κατάσταση. Πάντως η πόλη έχει χωριστεί σε στρατόπεδα όσον αφορά τα ποδοσφαιρικά. Η καταστροφή δεν απέχει και πολύ από την απόλυτη ηδονή στην ιδιοσυγκρασία του ΠΑΟΚτσή.
Διαβάστε Επίσης
