Μετά τη sold out συναυλία "ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ – Σε σύμπαν λαϊκό" της 5ης Σεπτεμβρίου, το "ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ" συνεχίζεται στις 30 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού. O Σταύρος Ξαρχάκος παρουσιάζει το "ερωτικό Σύμπαν" των τραγουδιών του, με νέο ήχο, νέα ένταση και διαφορετικό φως και με ερμηνευτές του τον Μπάμπη Στόκα και την Ηρώ Σαΐα. Στον Λυκαβηττό αυτή τη φορά ο Σταύρος Ξαρχάκος ταξιδεύει "Σε Σύμπαν ερωτικό". Ήταν κατάλληλη ευκαιρία να μάθω όλες τις λεπτομέρειες από την Ηρώ Σαΐα την οποία συνάντησα και μου τα είπε όλα.
Φωτογραφίες : Λεωνίδας Τούμπανος
-Είναι μια εμπνευσμένη, νομίζω, συναυλία γιατί έχει μέσα της την ουσία των ερωτικών τραγουδιών του Ξαρχάκου σε κάθε έκφανση του έρωτα και συμμετέχουν πάρα πολύ σπουδαίοι συντελεστές όπως ο Μπάμπης Στόκας, με τον οποίο κάναμε και ένα ντουέτο σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και του γιου μας. Ένα ντουέτο στο οποίο ενώσαμε δύο μουσικές πατέρα και γιου και βγήκε το "Ταξίδι για το Σανταφέ". Με αφορμή αυτό λοιπόν ο Σταύρος γνώρισε ακόμα περισσότερο τη φωνή του Μπάμπη που του άρεσε πολύ και έτσι το δεύτερο και τελευταίο "Ταξίδι στο φως" στο Λυκαβηττό σε σύμπαν ερωτικό γίνεται με τον Μπάμπη. Παράλληλα συμμετέχει και ένας εξαιρετικός μουσικός τον οποίο ο Σταύρος ανακάλυψε από μια εκδοχή που του έδειξε που είχε κάνει στο διαδίκτυο πάνω στο τραγούδι "ένα πρωινό". Μια ροκ εκδοχή του Bob Katsionis. Συνεργάστηκαν στο Ηρώδειο και τώρα θα είναι ξανά μαζί μας για να δώσει αυτόν τον ήχο σε κάποια από τα τραγούδια του προγράμματος. Μάλιστα ο Bob Katsionis έχει δώσει το στίγμα του στην επανεκτέλεση του τραγουδιού "Ένα πρωινό" που κυκλοφορώ αυτές τις μέρες.
-Μου κάνει εντύπωση ότι ενώ είναι ένας κορυφαίος ίσως ο τελευταίος μεγάλος από τους μεγάλους συνθέτες δεν μένει ήσυχος. Είναι εντελώς ανήσυχος. Bob Katsionis, κρουστά… ψάχνεται πολύ, κάνει πράγματα.
-Κοίταξε, είναι φοβερό, αλλά για όποιον τον γνωρίζει, από την άλλη, είναι και αναμενόμενο. Δηλαδή, αν καθίσει κανείς και δει τη δισκογραφία του Σταύρου θα δει ότι έχει κάνει πολύ διαφορετικά πράγματα. Από το "Ρεμπέτικο" και τα τραγούδια, τα γνωστά που ξέρουμε με τον Ξυλούρη, τη Μοσχολιού, τον Μπιθικώτση. Έχει κάνει πολύ ιδιαίτερα πράγματα, μερικά δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμη. Η μουσική είναι κάτι που σε αυτόν τον άνθρωπο επιδρά θεαματικά. Δεν μπορεί χωρίς αυτό. Μόνο όποιος τον δει είτε στη σκηνή είτε στην πρόβα καταλαβαίνει τη διαφορά. Φαίνεται γιατί ο άνθρωπος το ζει ακόμα και στο πως διευθύνει την ορχήστρα…
-Περνώντας τα χρόνια καταλαβαίνω και εγώ ότι δεν μπορεί να αντέξει μια σχέση όταν δεν έχει κοινές αγάπες Η μεγάλη μας αγάπη είναι τα παιδιά μας και η μουσική. Το να ζεις με έναν ιδιαίτερο και μαγικό άνθρωπο μπορεί να είναι και δύσκολο κάποιες φορές αλλά λύνεται όταν σας ενώνουν κοινά πράγματα. Είναι μια συνύπαρξη με τα προβλήματά της, γιατί θεωρώ ότι δεν υπάρχει συνύπαρξη χωρίς τσακωμούς, χωρίς προβλήματα χωρίς διαφωνίες, και είναι και φυσιολογικό αυτό, θα ήταν νομίζω ψέμα να πει κάποιος το αντίθετο, αλλά πρέπει να πω ότι είναι μια σχέση που κρατάει 19 χρόνια. Ονειρεμένα δεν είναι ποτέ τα πράγματα εννοείται. Όμως το θέμα είναι ότι, μέσα στη δυσκολία που και εγώ μπορεί να έχω ως χαρακτήρας και να μην το νιώθω, υπάρχουν εκείνα τα πράγματα που μας ενώνουν και κάνουν τη συνύπαρξη να αντέχει. Γιατί ξέρεις είναι δύσκολες οι σχέσεις δεν αντέχουν στον χρόνο και για μένα δικαίως δεν αντέχουν στον χρόνο. Είναι θαύμα και για μας που αντέξαμε και μέχρι σήμερα, αύριο δεν ξέρουμε ποτέ τι θα γίνει. Αλλά σίγουρα οι κοινές μας αγάπες το γεγονός ότι η μουσική είναι ένας κόσμος που μας ενώνει τα παιδιά μας ένας άλλος κόσμος που μας ενώνει αυτά λοιπόν τα δύο νομίζω είναι δύο πολύ ισχυρά πράγματα. Μαζί με την αγάπη μας φυσικά και τις στιγμές μας. Επομένως η συνύπαρξη είναι μία συνύπαρξη ζευγαριού αλλά δεν είμαι με έναν άνθρωπο που δεν έχω να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου ή και τα όνειρά μου ή και τις αναζητήσεις μου ή και να διαφωνήσουμε πάνω σε ένα θέμα που μας απασχολεί και τους δύο. Δεν θα ήταν νομίζω πιο εύκολο για μένα να συνυπάρξω με έναν δημόσιο υπάλληλο, με έναν δικηγόρο, με έναν καθηγητή. Δεν ξέρω. Το έφερε έτσι και η μοίρα, και ευτυχώς που το έφερε, γιατί ξέρεις έχει μια μαγεία μεγάλη η μουσική.
-Τα παιδιά μου είναι δύο φυσιολογικά καλά παιδάκια. Απλώς έχουν μια κάποια αγάπη στη μουσική. Δεν θέλω να λέω κλίση ή ταλέντο ή όλα αυτά. Ασχολούνται με τη μουσική Και έτυχε ο μικρός στα πρώτα του μαθήματα στο πιάνο να σκαρώσει μια μελωδία. Δεν είναι συνθέτης το παιδί. Είναι ένα κανονικό παιδάκι που το ενδιαφέρουν ό,τι και τα άλλα παιδιά. Έγραψε λοιπόν μια μελωδία και όταν μελετούσαμε μια παλιά μελωδία του Σταύρου, μαζί με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη, το στενό μου συνεργάτη εδώ και 17 χρόνια, μου άρεσε πολύ η μελωδία αυτή του Σταύρου που λέγεται "Αύριο θα σου χαρίσω μια κορδέλα". Είναι από ένα παλιό του δίσκο. Βάσει αυτής της μελωδίας δεν μας έβγαινε ρεφρέν. Οπότε λοιπόν λέω στον Νεοκλή. "Δεν κοιτάμε λέμε μπας και δέσουν αυτές οι μελωδίες;" Κι όντως έδεναν. Ο μικρός που το συνέθεσε λοιπόν είναι ο Σταύρος. Ο μικρός Σταύρος Ξαρχάκος. Το άλλο παιδάκι μου είναι ή Μαρία Ιζόλδη. Είναι δίδυμα. Η κόρη μου έχει επίσης κλίση στη μουσική. Τραγουδάει υπέροχα. Έχουνε και τα δύο ένα πάρα πολύ καλό αυτί.
-Βλέπεις οτι είναι έτοιμα να ακολουθήσουν τα ίχνη σας;
-Η μουσική είναι μέρος της παιδείας τους. Ούτε εγώ ούτε και ο Σταύρος, κανένας από τους δυο μας δεν λέμε, ότι τα παιδιά θα ασχοληθούν με τη μουσική. Τα παροτρύνουμε να μάθουν μουσική. Αλλά όχι να ασχοληθούν. Ό,τι θέλουν να κάνουν. Αν θελήσουν να ασχοληθούν ασφαλώς. Με ό,τι και να θελήσουν. Εμείς θα τα στηρίξουμε. Αλλά ξέρεις το να παίρνουμε στα σοβαρά νομίζω τα παιδιά και να τα βάζουμε σε έναν δρόμο δικό μας να τα τρέξουμε σε διαγωνισμούς αυτό δεν είναι στη δική μας φιλοσοφία. Χωρίς να καταδικάζω ή να διαφωνώ με το ότι κάνουν οι άλλοι γονείς. Εμείς θέλουμε να μάθουν μουσική Και από εκεί και ύστερα να επιλέξει ο καθένας ό,τι θέλει,
-Θα σου πω Βασίλη. Πέτυχα τα σημαντικά όνειρα στη ζωή μου. Όχι στην καριέρα μου. Ξεκίνησα ως ένα παιδί που δεν ήξερα ακριβώς τι θέλει να κάνει Δεν είχα έρθει δηλαδή από την Κόρινθο για να ακολουθήσω τη μουσική. Μου άρεσε, τρελαινόμουν, αλλά εγώ σκεφτόμουν, στα 18 μου που ήρθα, τον έρωτά μου. Κι αν θα είμαστε μαζί. Αυτό ήταν το βασικό μέλλον και δίπλα ήταν η μουσική. Απλώς θεωρώ ότι άρχισα να ανακαλύπτω πόσο μου αρέσει αυτό όσο ακόμα ήμουνα παιδάκι. Με έχει βοηθήσει πολύ το γεγονός ότι δεν έχω σταματήσει να μαθαίνω. 19 χρονών γράφτηκα στο ανοιχτό πανεπιστήμιο όταν δεν το ήξερε κανένας ακόμα γιατί ήθελα να μην μείνω τραγουδίστρια. Μετά πήγα σε δραματική σχολή. Ήθελα να κάνω πράγματα διαφορετικά που δεν μου άνοιξαν απαραίτητα τον δρόμο για μια καριέρα. Όχι, μου άνοιξαν το μυαλό μου και τον τρόπο που σκέφτομαι. Οπότε απαντώντας σε ότι με ρώτησες δεν έχουν πραγματοποιηθεί όλα όσα θα ήθελα, ασφαλώς. Και ασφαλώς θέλω τώρα που τα παιδιά μεγάλωσαν να κερδίσω λίγο το χρόνο από πλευράς δισκογραφίας γιατί live δεν σταμάτησα να κάνω. Δισκογραφικά θεωρώ ότι υπάρχει ένα κενό γενικά στα 10 χρόνια που παντρεύτηκα και έκανα τα παιδιά. Οπότε αυτός είναι ένας στόχος Χωρίς να είναι πάλι αυτός ο σκοπός. Ξέρεις Βασίλη, για μένα ο αυτοσκοπός είναι να είμαι καλά. Δεν πεθαίνω για καμία καριέρα. Πεθαίνω μόνο για τα παιδιά μου. Για την οικογένειά μου, για τον άνθρωπο μου. Να είμαι καλά για τους ανθρώπους που αγαπώ. Την θέλω, θα την προσπαθήσω αλλά στο μέτρο του εφικτού και μέχρι εκεί που αυτό το πράγμα δεν με αρρωσταίνει.
-Κοίταξε να δεις τώρα Αυτή είναι μια ερώτηση που δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να σου απαντήσει πάντα ειλικρινώς γιατί σίγουρα ξεχνάμε οι άνθρωποι τα αρνητικά μας. Δεν τα λέμε όλα. Νομίζω όμως ότι είμαι ένας ειλικρινής άνθρωπος και το πληρώνω αυτό. Είμαι ειλικρινής. Είμαι πολύ απλή. Είμαι πολύ ευαίσθητη. Είμαι παρορμητική. Χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα προσόν. Και προσπαθώ να το διαχειρίζομαι πλέον. Ήθελα πολύ να είμαι και λίγο πιο λογική και πιο κρατημένη με τους ανθρώπους. Παλιότερα ήμουνα ένα πολύ ανοιχτό βιβλίο. Ένα πολύ δοτικό άτομο. Και κατά καιρούς το πλήρωσα. Πολύ ακριβά. Θεωρώ ότι είμαι ένας κανονικός Άνθρωπος που αγαπάει και όταν αγαπάει δίνεται πραγματικά χωρίς να το μετανιώνει ανεξαρτήτως τιμήματος .
