Στην πεποίθηση ότι η Eurovision είναι ένα "πανηγυράκι", ο Slimane αποτελεί το τέλειο επιχείρημα αντίκρουσης. Πριν από 2 χρόνια, εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον διαγωνισμό, εντυπωσίασε τα πλήθη με την φωνή του και παρόλο που βγήκε τέταρτος, είναι αυτός που θυμούνται όλοι. Το 2026 σηματοδοτεί την πρώτη του δεκαετία στα μουσικά δρώμενα και σε αυτό το επετειακό πλαίσιο, μας επισκέπτεται εκ νέου -ύστερα από 2 συναπτά sold-outs στο Θέατρο Παλλάς τον περασμένο χειμώνα- αυτήν τη φορά, για να ερμηνεύσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συνοδεία ενός πιάνου. Προτού λοιπόν, τον συναντήσουμε στις 29 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, βρήκε λίγο χρόνο και μας τον αφιέρωσε για μία πραγματικά εκ βαθέων συζήτηση- όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό.
>Το νέο σου άλμπουμ έχει τίτλο "Il faut que tu saches" (μτφ "Πρέπει να ξέρεις"). Υπάρχει κάτι για σένα που δε γνωρίζουμε για σένα ή που νιώθεις ότι δεν έχουμε καταλάβει;
Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Νομίζω ότι στο σπίτι είμαι πολύ πιο ήρεμος, αλλά και πιο επιφυλακτικός επίσης. Από τότε που ήμουν παιδί -ακόμα και η μητέρα μου, μου το έλεγε-χρειαζόμουν στιγμές μοναξιάς: να είμαι στη γωνιά μου, μερικές φορές να κλείνομαι στο δωμάτιό μου, να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Από την άλλη, όταν βγαίνω από το σπίτι μου, ανοίγομαι πολύ στον κόσμο και πλησιάζω τους ανθρώπους· είναι και αυτό μέρος της δουλειάς μου.
>Υποθέτω ότι έχεις ξαναμιλήσει για τη σημασία του ονόματός σου (σ.σ. Slimane σημαίνει άνθρωπος της ειρήνης, ειρηνοποιός). Το δικό μου παρεμπιπτόντως, σημαίνει "αυτός που θεραπεύει". Μεγαλώνοντας πιστεύεις πως παίρνουμε κάτι από τη χάρη του ονόματός μας;
Το όνομά σου είναι όμορφο. Και ξέρεις, και η μουσική θεραπεύει… Δεν ξέρω αν γινόμαστε αυτό που φέρει το όνομά μας, αλλά πιστεύω ότι μας δίνει μια κατεύθυνση. Προσπαθώ να φέρνω τους ανθρώπους κοντά τον έναν στον άλλο κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας ή ενός τραγουδιού. Γνωρίζω ότι η μουσική είναι ένα ισχυρό μέσο για την ειρήνη και τη συνύπαρξη. Όσον αφορά την εσωτερική ειρήνη, δεν την είχα πάντα μέσα μου. Ακόμα την αναζητώ. Αλλά πλησιάζω! Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει το να ενσαρκώνεις το όνομά σου: απλά να βαδίζεις προς αυτό όλη σου τη ζωή.
>Είναι και αυτό ένας λόγος για τον οποίο σε είδαμε να τραγουδάς για την ειρήνη μπροστά στην Παναγία των Παρισίων;
Όταν γύρισα το βίντεο για το "Résister" στην πλατεία της Νοτρ Νταμ, με εκείνη τη χορωδία γύρω μου, ντυμένη στα λευκά, ήθελα το μήνυμα να είναι απλό. Μπορούμε ακόμα να ενωθούμε. Και να γίνουμε ένα. Ο κόσμος βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση, είμαστε διχασμένοι για τα πάντα, και είπα στον εαυτό μου ότι ένας τραγουδιστής δεν έχει μεγάλη δύναμη, αλλά έχει τουλάχιστον αυτή: να φέρνει τους ανθρώπους κοντά για τη διάρκεια ενός τραγουδιού. Η Νοτρ Νταμ είναι ένα σύμβολο που ανήκει σε όλους, είτε είναι πιστοί είτε όχι. Ήταν το κατάλληλο μέρος για να το πω αυτό.
>Έχεις δηλώσει στο παρελθόν ότι το "Mon Amour" γεννήθηκε μέσα από μία επίπονη προσωπική εμπειρία. Πώς νιώθεις που μία τόσο σαρωτική επιτυχία προέκυψε μέσα από τόσο πόνο και πλέον ακούγεται σε πολλούς γάμους ζευγαριών;
Είναι το πιο ωραίο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί σε αυτό το τραγούδι. Το έγραψα σε μια εποχή που η καρδιά μου ήταν χίλια κομμάτια, και σήμερα, τα ζευγάρια το επιλέγουν για τον πρώτο τους χορό. Λαμβάνω βίντεο γάμων από όλο τον κόσμο και κάθε φορά συγκινούμαι βαθιά. Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος δεν πάει χαμένος. Μπορεί να μετατραπεί σε κάτι φωτεινό για κάποιον άλλο.
>Όταν ένα τραγούδι γράφεται για ένα συγκεκριμένο άτομο, μπορεί με τα χρόνια να αποσυνδεθεί από αυτό; Και σε ποιον ανήκει πραγματικά ένα τραγούδι: στον δημιουργό του ή στο άτομο για το οποίο γράφτηκε;
Στην αρχή, κάθε φορά που το τραγουδούσα, έβλεπα το πρόσωπο, τη στιγμή, τα πάντα. Και τότε, μια μέρα, πάνω στη σκηνή, στην Eurovision, είδα χιλιάδες ανθρώπους να το τραγουδούν με τη δική τους ιστορία στα μάτια τους. Τότε κατάλαβα ότι δεν μου ανήκε πια πραγματικά. Ένα τραγούδι ανήκει σε όποιον το ακούει. Ο άνθρωπος που μου το ενέπνευσε, το γέννησε, εγώ του έδωσα φωνή, αλλά είναι το κοινό είναι που του δίνει ζωή.
>Το "Mon Amour" έχει περισσότερες τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι της πρώτης τριάδας της Eurovision 2024. Αν έπρεπε να διαλέξεις, θα προτιμούσες αυτό ή τη νίκη;
Ειλικρινά; Εκείνη τη στιγμή, το πιστεύεις, και φυσικά νιώθεις μια μικρή πίκρα. Ειδικά εγώ που είμαι ανταγωνιστικός. Αλλά σήμερα, δεν θα άλλαζα τίποτα. Ένα τρόπαιο διαρκεί μια βραδιά. Ένα τραγούδι που ο κόσμος συνεχίζει να ακούει, να τραγουδάει στους γάμους του, στα αυτοκίνητά του, δύο χρόνια μετά, αυτό διαρκεί μια ολόκληρη ζωή. Και εκπροσώπησα τη Γαλλία με ένα τραγούδι στα γαλλικά, χωρίς τεχνάσματα. Αυτό και μόνο, για μένα, είναι μια νίκη.
>Μιλώντας για τεχνάσματα, πόσο ρίσκο ήταν για σένα να βγεις μόνος σου, και απλά να ερμηνεύσεις χωρίς τίποτα άλλο τριγύρω;
Αναρωτήθηκα τι ήταν το πιο πολύτιμο που είχα να προσφέρω. Και ήταν η ειλικρίνεια. Μια κραυγή από την καρδιά, σαν ένα ερωτικό γράμμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν είχα προσθέσει εφέ παντού, θα ένιωθα σα να εξαπατούσα το τραγούδι. Το πραγματικό ρίσκο, για μένα, θα ήταν να μην είμαι ο εαυτός μου μπροστά σε 160 εκατομμύρια ανθρώπους.
>Πολλοί αντιμετωπίζουν την Eurovision ως ένα πανηγυράκι, δεν την παίρνουν στα σοβαρά. Εσύ πώς και αποφάσισες να πάρεις μέρος με μία μπαλάντα;
Το αποφάσισα ακριβώς επειδή είναι μια τεράστια σκηνή, όπου όλοι περιμένουν ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Ήθελα να δείξω ότι μπορείς να εμφανιστείς με ένα ερωτικό τραγούδι στα γαλλικά, ένα τραγούδι που βασίζεται πραγματικά στους στίχους, και να συγκινήσεις ανθρώπους που δεν μιλούν απαραίτητα την ίδια γλώσσα. Η Eurovision είναι ψυχαγωγία, φυσικά, αλλά είναι επίσης ένας χώρος όπου ολόκληρες χώρες αντικρίζουν η μία την άλλη. Μου φάνηκε ωραίο το να φέρω μια στιγμή σιωπής και συγκίνησης στη μέση του πάρτι.
>Το να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα αποτελεί για σένα φιλοσοφία ζωής;
Δεν είμαι ο τύπος που επιδιώκει να σοκάρει ή να προκαλέσει. Όμως, έχω μάθει ότι όταν ακολουθώ το ένστικτό μου, ακόμα και όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις συμβουλές που μου δίνουν, σπάνια κάνω λάθος.
>Βασικά σου αρέσουν οι μπαλάντες ή τις προτιμάς λόγω εύρους φωνής και εκφραστικότητας;
Μεγάλωσα με Μπρελ, Αζναβούρ και γκόσπελ. Ήταν άνθρωποι που τραγουδούσαν για να πουν κάτι, όχι για να κάνουν τον κόσμο να χορέψει. Οι μπαλάντες είναι ένα μέρος όπου δεν έχω πού να κρυφτώ, και αυτό είναι που λατρεύω σε αυτές. Ωστόσο, στη σκηνή, μου αρέσει πολύ και όταν υπάρχει περισσότερη κίνηση. Απλώς, όταν θέλω να πω την αλήθεια και με κατακλύζει ένα συναίσθημα, συχνά αυτό εκφράζεται μέσα από μια μπαλάντα.
>Ωστόσο, πέρασες μία περίοδο που "κρύφτηκες", αποσύρθηκες για την ακρίβεια από τα φώτα της δημοσιότητας. Τι σε βοήθησε να καταλάβεις;
Χρειαζόμουν να ένα διάλειμμα. Να πάρω μια ανάσα. Να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Να περάσω χρόνο με τους αγαπημένους μου με την κόρη μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Συνειδητοποίησα ότι αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι ό,τι συμβαίνει ανάμεσα σε εμένα και τους ανθρώπους που έρχονται στις συναυλίες. Ο δεσμός που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία δέκα χρόνια είναι κάτι πραγματικά πολύτιμο για μένα.
>Τι θα έλεγες στον 10χρονο εαυτό σου που ονειρευόταν να τραγουδά, όχι να είναι διάσημος;
Θα του έλεγα: "Συνέχισε να τραγουδάς για τους σωστούς λόγους. Επειδή σε κάνει ευτυχισμένο, επειδή είναι ζωτικής σημασίας. Είναι κάτι βαθύ. Μην τραγουδάς για τους λάθος λόγους…"
>Είναι η αναγνωρισιμότητα το τίμημα της επιτυχίας ή δε σε ενδιαφέρει καθόλου, όπως και να έχει;
Ξέρω πως, ό,τι κι αν μου επιφυλάσσει το μέλλον, το επάγγελμα που έχω επιλέξει κρέμεται από μια κλωστή. Δε θα σταματήσω ποτέ να τραγουδάω. Αν χρειαστεί, θα τραγουδάω και σε μπαρ, όπως όταν ξεκίνησα.
>Υπάρχουν στις μέρες μας σούπερ σταρς όπως ο Freddie Mercury;
Εκείνη την εποχή όλοι άκουγαν τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή. Σήμερα, ο καθένας έχει τη δική του λίστα αναπαραγωγής, τον δικό του αλγόριθμο. Όμως το ταλέντο δεν έχει εξαφανιστεί. Υπάρχουν και σήμερα καλλιτέχνες που διαθέτουν αυτή την παρουσία, αυτήν τη φωνή, αυτό το θάρρος. Η διαφορά είναι ότι οι θρύλοι χτίζονται με την πάροδο του χρόνου. Σε τριάντα χρόνια από τώρα θα ξέρουμε ποιοι ήταν οι Freddie Mercury της γενιάς μας.
>Τι να περιμένουμε από εσένα από τη συναυλία σου στις 29 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού;
Μαζί με τον Yaacov Salah, τον παιδικό μου φίλο και πιανίστα, απλά θα κάνουμε αυτό που αγαπάμε περισσότερο στον κόσμο. θα τραγουδήσουμε, θα παίξουμε, θα κλάψουμε και θα γελάσουμε μαζί με τον κόσμο. Αυτό είναι το φορμάτ στο οποίο νιώθω πιο ελεύθερος. Και το να τραγουδάω σε εξωτερικό χώρο, πάνω σε εκείνο τον λόφο με θέα την Αθήνα, μετά το ηλιοβασίλεμα.... Δε θα μπορούσα να ονειρευτώ πιο όμορφο μέρος για όλο αυτό. Μόνο η σκέψη ότι θα τραγουδήσω το "Mon Amour" στην Ελλάδα, σε ένα τόσο μαγικό μέρος, μου προκαλεί ανατριχίλα. Θα σας δω όλους στις 29 Σεπτεμβρίου. Σ' ευχαριστώ πολύ Ραφαέλλα!
*Ο Slimane θα εμφανιστεί ζωντανά στην Αθήνα στο πλαίσιο της περιοδείας "Ένα πιάνο. Μια φωνή" στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου με opening act τον Good Job Nicky. Εισιτήρια, βρίσκεις εδώ.
