Δεν ξέρω αν η νεολαία των ημερών μας θα βγάλει τους δικούς της ανασκαφείς του εγχώριου ροκ εν ρολ. Ίσως αυτή η πολυδαίδαλη ιστορία να τελειώνει με όσους βρίσκονται σήμερα γύρω στα 50, οι οποίοι είχαν λόγους να κάνουν κάτι τέτοιο, αφού η δική τους νιότη συνέπεσε χρονικά με το μεγάλο μπαμ του ελληνικού ροκ (Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα κτλ.), που έδωσε αφορμές για την επανανακάλυψη παλιότερων συγκροτημάτων. Σαν π.χ. τους Πελόμα Μποκιού, για τους οποίους δημιουργήθηκε μαζικό ενδιαφέρον ύστερα από το κατά Goin' Through "Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε" (1995) –τόσο, ώστε να επανενωθούν, βγάζοντας κι ένα νέο άλμπουμ πάνω στο νήμα του 2000, ταλαιπωρημένο ως προς την προώθηση και εν γένει αμφιλεγόμενο.
Γι' αυτήν τη γενιά, η οποία μεγάλωσε δίχως ιντερνετικές ευκολίες κι εκπαιδεύτηκε μουσικά χτίζοντας δισκοθήκες κι ανταλλάσσοντας κασέτες, μια κομβική κυκλοφορία για την επαφή της με τις παλιότερες περιπέτειες του ελληνικού ροκ ήταν η συλλογή Αναδρομή Στη Δεκαετία Του '70 (MBI, 1990). Επιμελημένη από τον Άκη Λαδικό και τον Θοδωρή Κρίθαρη, σύστησε στα τότε νεότερα αφτιά περιπτώσεις σαν τον Σωτήρη Κοματσιούλη ή τους Αγάπανθος, αλλά και τους στριφνά ονοματισμένους Gazuama Sinchartchas (προφέρεται Γκαζουάμα Σινχάρτχας), των οποίων ο ήχος ξεχώριζε σαν τη μύγα μες το γάλα ανάμεσα στους λοιπούς ανθολογούμενους.
Εν καιρώ, χάρη στο "Δισκορυχείον" του Φώντα Τρούσα, μάθαμε ότι δεν ήταν κάποια άγνωστη, υπερ-ψαγμένη υποσημείωση: τον καιρό της κυρίως δράσης τους (1972) εμφανίστηκαν ακόμα και στην τηλεόραση, ενώ φιλοξενήθηκαν και σε δημοφιλή περιοδικά σαν το "Φαντάζιο", όπου ξεκαθάρισαν, μάλιστα, και την προέλευση του ονόματός τους, διασυνδέοντάς το με τον Βούδα. Έκτοτε, πάντως, χάθηκαν και ο Τρούσας είχε κάθε δίκιο όταν σημείωνε ότι "τίποτα ουσιαστικό δεν είχε γραφεί ποτέ για την περίπτωσή τους". Φέτος, όμως, ο ακαταπόνητος Δημήτρης Βασιλειάδης της B-otherSide Records έρχεται να συμπληρώσει όσες ψηφίδες έλειπαν από το παζλ, βάζοντας πράγματα, πρόσωπα μα και ηχογραφήσεις στη θέση τους μέσω του ΕΡ Ανύψωση-Αποτίναξη-Εκφυγή. Το οποίο κυκλοφορεί σε 350 βινυλιακά αντίτυπα 12 ιντσών (παίζουν στις 45 στροφές), συνοδευόμενο από τετρασέλιδο ένθετο με φωτογραφίες και κατατοπιστικότατες πληροφορίες.
Στο τελευταίο θα βρείτε κι ένα πλήρες βιογραφικό του γκρουπ (δίγλωσσο, ελληνικά/αγγλικά), που δεν χρειάζεται, επομένως, να παραθέσουμε εδώ. Για τις ανάγκες του παρόντος δημοσιεύματος αρκεί να πούμε ότι οι Gazuama Sinchartchas ιδρύθηκαν το 1970 στην Άνω Γλυφάδα από τον Γιάννη Μελάχρη (ντραμς), τον Μπάμπη Κατσιμπάρδη (κιθάρα), τον Γιάννη Μασμανίδη (μπάσο, πνευστά) και τον Νίκο Μίτζη (φλογέρα, κρουστά). Με τη σύνθεση αυτή θα φτάσουν και στη δισκογραφία, βγάζοντας το single Ανύψωση-Αποτίναξη-Εκφυγή Part I & Part II (Pan-Vox, 1972). Και οι φιλοδοξίες δεν σταματούσαν εκεί: το ένθετο καταγράφει τόσο τις απόπειρές τους για συναυλίες στην Ευρώπη, όσο και την επιθυμία ηχογράφησης ενός άλμπουμ. Στην πράξη, ωστόσο, σαρώθηκαν από μετοικήσεις στο εξωτερικό, στρατιωτικές θητείες, οικογενειακές υποχρεώσεις και εσωτερικές μικροέριδες, με αποτέλεσμα να διαλυθούν οριστικά το 1975. Έπειτα, ο πρόωρος θάνατος του Μελάχρη (1982) έθεσε ανυπέρβλητο φραγμό σε κάθε σκέψη περί επανασύστασης.
Στην έκδοση της B-otherSide, τώρα, η πρώτη πλευρά περιλαμβάνει και τα δύο μέρη του single που κυκλοφόρησαν στην Pan-Vox. Το οποίο μοιάζει με χωνευτήρι ήχων παρμένων από την αγγλοαμερικανική ψυχεδέλεια των ύστερων 1960s, από τις σκληρές ηλεκτρικές κιθάρες των πρώιμων 1970s, από το γερμανικό kraut όπως το δίδασκαν συγκροτήματα σαν τους Amon Düül, αλλά και από μοτίβα δικών μας δημοτικών τραγουδιών. Τα τελευταία, βέβαια, περισσότερο παρεισφρύουν στον ήχο, παρά τον χαρακτηρίζουν: η βασική πλεύση των Gazuama Sinchartchas ορίζεται από τον θαυμασμό τους για τις "ξένες" τους αναφορές, πράγμα που το ακούς εύκολα, ακόμα κι αν δεν διαβάσεις τις σχετικές τους δηλώσεις στο "Φαντάζιο" (1972).
Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι το πόσο καλά έχουν χωνευτεί οι επιρροές, αλλά και το δέσιμο της τετράδας, παρά τα περιθώρια τα οποία αφήνονται στη μουσική ανάπτυξη, οδηγώντας σε riffs ή σε αλλαγές που δεν περιμένεις. Λίγοι έπαιζαν έτσι στην τότε Ελλάδα κι ακόμα λιγότεροι ήταν σε θέση να διαχειριστούν τόση ελευθερία με την άνεση που καταγράφεται εδώ. Από την άλλη, απογοητεύει η απόφαση του γκρουπ να θάψει τα φωνητικά στη μίξη. Στόχος τους, διαβάζουμε, ήταν η αποφυγή της χουντικής λογοκρισίας. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, μήπως επρόκειτο πρωτίστως για αισθητική επιλογή, που απλά κούμπωσε με μια τέτοια αναγκαιότητα. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα τραβήχτηκε στα άκρα, καθιστώντας τους (ελληνικούς) στίχους εντελώς ακατάληπτους. Μένεις απλά να πιθανολογείς, σκεπτόμενος πόσο επηρεάστηκε ο τίτλος "Ανύψωση-Αποτίναξη-Εκφυγή" από την κοσμογονική προσεδάφιση του Apollo 11 στο Φεγγάρι (1969).
Εδώ, λοιπόν, γίνεται μια καίρια παρέμβαση από την B-otherSide: στη β' πλευρά της έκδοσης έχουμε την ευκαιρία, για πρώτη φορά, ν' ακούσουμε το "Ανύψωση-Αποτίναξη-Εκφυγή" όχι όπως δημοσιεύτηκε, αλλά όπως ηχογραφήθηκε. Το κομμάτι, δηλαδή, προσφέρεται ως ενιαίο, διαθέτοντας και πρόσθετο, άγνωστο έως σήμερα υλικό. Επίσης, έχει γίνει καινούρια επεξεργασία, χάρη στην οποία διακρίνουμε καθαρότερα τα φωνητικά και τους στίχους. Έτσι, βέβαια, μπορούμε ν' αποφανθούμε με μεγαλύτερη σιγουριά ότι οι τελευταίοι είναι ΟΚ, στο κλίμα της εποχής, μα δίχως να εντυπωσιάζουν όπως π.χ. κάποιοι αντίστοιχης κατεύθυνσης από τους Poll. Από την άλλη, η σύνθεση που ήδη ξέραμε αναδεικνύεται πολύ καλύτερα, διαθέτοντας μια νέα, ορθότερα ισορροπημένη δυναμική. Σημαντικό το κέρδος, μα κι ένα πρώτης τάξης τεκμήριο της σπουδαίας ανασκαφικής δουλειάς που κάνει ο Δημήτρης Βασιλειάδης εδώ και τόσα χρόνια.
Διαβάστε Επίσης
