Από το "Mother Whale Eyeless" του Brian Eno (1974), στη Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, τρεις και κάτι δεκαετίες αργότερα (2006). Όμως ο Eno δεν είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που σκέφτεται κανείς, όταν ακούει τη δική σας μουσική. Οπότε γιατί αυτό το τραγούδι;
Κάπου στο 2002/2003, όταν άκουσα για πρώτη φορά το άλμπουμ Taking Τiger Mountain (By Strategy) του Brian Eno σ' ένα φορητό cd player με ακουστικά –μελετώντας με απόλυτη προσοχή, σχεδόν ευλαβικά, το έντυπο που συνόδευε την έκδοση– συγκλονίστηκα με την ελευθερία και την ανεμελιά που μ' έκαναν να νιώσω τα τραγούδια του. Τόσο χάρη στο στιλ και τη μουσική/ηχητική προσέγγιση, όσο και στους στίχους αυτού του πραγματικά σπουδαίου δημιουργού. Ειδικά το "Mother Whale Eyeless" με μάγεψε. Ύστερα από δυο-τρεις απανωτές ακροάσεις, σκάρωσα σχεδόν ακαριαία μία μεταφραστική απόδοση στα ελληνικά (κάπου την έχω!) και αποφάσισα μεγαλοφώνως (από μέσα μου, μην τρελαθούμε) να φτιάξω ένα πολυμελές γκρουπ με πνευστά και έγχορδα που θα λέγεται "Μητέρα Φάλαινα Τυφλή".
Το "αόμματη" ήταν κάπως ασύμβατο, εκπέμπει νομίζω και κάτι το αρνητικό, οπότε αποζητούσα ένα ωραίο μέτρο, καθώς κι έναν groovy ρυθμό σε όνομα συγκροτήματος με τρεις λέξεις (ας πούμε τα Willard Grant Conspiracy και Ocean Colour Scene τ' αγαπώ πολύ, όπως και τα εν λόγω γκρουπ). Kι έτσι θέλησα να είμαι μέρος μιας μελωδικής ροκ παρέας που θα αποτελεί το "ωδικό κήτος" της κάθε πόλης, στα χνάρια τότε των Arcade Fire, των Polyphonic Spree, των Waterboys, των Dave Matthews Band, αλλά και των Typhoon. Ο Brian Eno, λοιπόν, έγινε "νονός" χωρίς να το ξέρει. Πάντως αν είχε κάποιο πρόβλημα μ' αυτό, κάπως θα το είχαμε μάθει μέχρι τώρα…
Ιδρύεστε λοιπόν το 2006, σε μια εποχή μεταβατική για την εγχώρια ηλεκτρική έκφραση, η οποία διαδεχόταν την εξουθένωση του κραταιού ελληνικού ροκ της δεκαετίας του 1990. Τι πυροδότησε την απόφαση να μπείτε σ' αυτό το τερέν έχοντας, μάλιστα, τόσα άτομα να παίζουν ταυτόχρονα;
Ο σεβασμός που είχαμε στις σημαντικές ελληνόφωνες μπάντες των 1980s/1990s, αλλά και η επιρροή που ομολογουμένως είχαν πάνω μας τα Ξύλινα Σπαθιά, οι Τρύπες, οι Magic De Spell, τα Υπόγεια Ρεύματα, οι Στέρεο Νόβα (Το "Ταξίδι Της Φάλαινας", ας πούμε, στάθηκε μεγάλη έμπνευση για τη "φαλαινική" μας ταυτότητα), δεν μας εμπόδισαν να συνεχίσουμε να σκαλίζουμε, παράλληλα, τη διεθνή δισκογραφία, σύγχρονη και παλαιότερη. Υφολογικά και ως ήχος, όλα είχαν τη θέση τους στα τραγούδια που ηχογραφήσαμε. Ήταν όμως και οι αναφορές που κάθε μέλος κόμιζε στην ενορχήστρωση και στο τελικό αποτέλεσμα –είτε συνειδητά, είτε όχι– άρα η ζύμωση και το μπόλιασμα ήταν διαδικασίες που αναπόφευκτα έγιναν μέρος της ταυτότητάς μας ως μουσικής και δημιουργικής οντότητας.
Πάντως δεν υπήρξε χρονικό σημείο που πήραμε μία συγκεκριμένη απόφαση και παίξαμε ελληνόφωνα τραγούδια. Πριν τη Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, π.χ., έπαιζα στο Ρελαντί (2005 το μοναδικό μας άλμπουμ) και αμέσως μετά γεννήθηκε η Φάλαινα: Σεπτέμβριος 2006, πρώτη μας εμφάνιση στο "Μικρό Μουσικό Θέατρο", στριμωγμένοι επί σκηνής, αλλά αποφασισμένοι! Το ότι ήταν πολυμελές το σχήμα το όριζε το ηχόχρωμα που ακούγαμε στα κεφάλια μας και αποζητούσαμε. Συναντούσαμε ανθρώπους που έπαιζαν βιολιά, τρομπόνια, πιάνα και κρουστά, τους προσκαλούσαμε κι έτσι η Φάλαινα –ειδικά τα πρώτα της χρόνια– είχε στις τάξεις της μέλη που εναλλάσσονταν. Ήταν κάτι σαν "κολεκτίβα", δηλαδή, αν και ο όρος έχει γίνει πολύ κλισέ και παραπέμπει σε άλλες καταστάσεις. Η "παρέα" είναι πιο ταιριαστή λέξη γι' αυτό που κάναμε. Και, ακόμα και σήμερα, παρέα είμαστε.
Ναι, από την αρχή επιμείνατε στον ελληνικό στίχο, ενώ ο άνεμος τότε έδειχνε να "φυσά" υπέρ των καλλιτεχνών που εκφράζονταν στ' αγγλικά. Μπήκατε ποτέ σ' αυτό το δίλημμα; Πιστεύετε σε ό,τι έλεγε παλιά ο Βαγγέλης ο Βέκιος, ότι αν δεν εκφράζεσαι στη γλώσσα σου, εξασθενεί το μήνυμά σου;
Μεγάλο δίκιο είχε και έχει ο Βαγγέλης, ο οποίος λείπει πολύ. Τα νοήματα και οι εικόνες, οι καταστάσεις και οι εμπειρίες, οι ιστορίες, οι διηγήσεις, τα δράματα και οι συγκυρίες, η κριτική, η πρόταση, η διέξοδος, όλα περιγράφονται και μεταδίδονται πάντοτε πιο πειστικά, πιο ευθύβολα και πιο διαπεραστικά στη γλώσσα μας. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το "Όταν Χαράζει" του Θανάση Παπακωνσταντίνου με ερμηνευτή τον Γιάννη Αγγελάκα. Νομίζω πως πρόκειται για μια ευτυχή συνάντηση παράδοσης και σύγχρονης, δυτικότροπης ενορχήστρωσης και τραγουδοποιίας. Ε, τραγούδια με τέτοιο αποτύπωμα, κατά τη γνώμη μου, εξαϋλώνουν τα διλήμματα αν πρέπει να γράφουμε και να τραγουδάμε στα ελληνικά ή όχι.
Αλήθεια, πώς πετυχαίνει μια μπάντα τόσο πολυπρόσωπη; Τι συντηρεί την ομοψυχία; Αρκούν οι καλές προθέσεις;
Εξαρτάται από το πώς ορίζουμε την επιτυχία. Ως "επιτυχία" ορίζω τις όμορφες στιγμές που τις συζητάμε χρόνια μετά, το ότι τις αποτυπώσαμε στα δύο μας άλμπουμ, τις σχέσεις μας. Τι κι αν χανόμαστε; Πάντα ξανασμίγουμε με τα Φαλαινόπαιδα. Επειδή οι φίλες και οι φίλοι μας είναι η πραγματική μας οικογένεια, κατ' επιλογή και δίχως τα συμπλέγματα και τις δυστοκίες της συγγένειας, η πρόθεση πάντοτε ήταν να συνεισφέρουμε ο καθένας όπως μπορεί σ' αυτό που κάνουμε. Χωρίς επιβολές, χωρίς ζόρι, με αγάπη, χιούμορ και ανεμελιά, αλλά και, ταυτόχρονα, όσο πιο συγκροτημένα ήταν δυνατό.
Είκοσι χρόνια μετά μπορώ να υποστηρίξω πως οι στιγμές και οι περίοδοι που μου έχουν μείνει πιο πολύ στη μνήμη είναι οι πιο καλές, οι πιο αστείες και οι πιο δημιουργικές, ενώ οι δυσκολίες και οι καυγάδες ήταν, τελικά, πράγματα μετρημένα και σπάνια. Άρα, δεν είναι πως υπήρχαν "καλές προθέσεις" σώνει και ντε. Υπήρχε καλή μαγιά για παρέα και μοιρασιά, ταλέντο, διάθεση, εμπιστοσύνη και επικοινωνία. Κι αυτό νομίζω πως αποτυπώνεται σε μεγάλο βαθμό στα τραγούδια και στον ήχο μας.
Τι ρόλο έπαιξε το πρωτοεμφανιζόμενο, εκείνα τα χρόνια, MySpace στη δικτύωσή σας με το κοινό και στην πρώτη σας δισκογραφική παρουσία –με το άλμπουμ Ορχήστρα Στο Βυθό (2010);
Τo MySpace βοήθησε σίγουρα πάρα πολύ, φέρνοντάς μας σε άμεση επικοινωνία τόσο με το σταδιακά αυξανόμενο κοινό μας, όσο και με τους σύγχρονούς μας, τραγουδοποιούς και συγκροτήματα: ανταλλάξαμε μηνύματα, γνωριστήκαμε, παίξαμε και κάναμε παρέα με τον Σπύρο Γραμμένο, τους Κόρε. Ύδρο., τους Χατζηφραγκέτα, μα και τους αγγλόφωνους Moa Bones, Old House Playground, Empty Frame, Transistor κ.ά. Ήταν ένα μέσο που καλλιέργησε την κοινότητα και την υγιή άμιλλα μεταξύ των δημιουργών, εγχώριων και μη, καθώς γνωρίσαμε και μπάντες από άλλα μέρη του κόσμου.
Επιπλέον, για τον κόσμο που ψαχνόταν, γινόταν πολύ εύκολο να μας βρει και να μας συναντήσει, ενώ χώροι όπως το "Μικρό Μουσικό Θέατρο" και το "Αλάβαστρον" –μα και το "Κύτταρο", αργότερα– υπήρξαν σημαντικοί για την περαιτέρω εξέλιξή μας, την εξοικείωση του κοινού με τη Φάλαινα, αλλά και τη δική μας με το εν δυνάμει κοινό μας. Όταν παρουσιάσαμε το πρώτο μας άλμπουμ Ορχήστρα Στο Βυθό στις 10 Οκτωβρίου 2010 (10/10/10), καταλάβαμε πως τα 4 χρόνια που εργαστήκαμε αδιάλειπτα μέχρι τότε για την πρώτη μεγάλη "ανάδυση" της Φάλαινας έπιασαν τόπο, καθότι ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες μας συναυλίες. Πάντως, κάπου διάβασα πως το MySpace θα επιστρέψει… Πρέπει να θυμηθώ το password!
Θεωρώ ορόσημο της εξέλιξης των δυνατοτήτων σας την κοινή συναυλία που δώσατε τον Φεβρουάριο του 2015 στο "Six d.o.g.s." με τον Chris Eckman των Walkabouts, όπου πετύχατε να λειτουργήσετε πολύ πειστικά ως "ωδικό κήτος της πόλης". Λίγο μετά, όμως, ήρθε και η παύση εργασιών του σχήματος. Ποιο ήταν για σας το κλίμα αυτής της περιόδου;
Η ιδέα για τη συνεργασία ήταν επακόλουθο της βαθιάς μου αγάπης για τα τραγούδια των Walkabouts, μα και της σόλο δισκογραφίας του Chris (με ή δίχως την Carla Torgerson). Επιπλέον, και σε συνέχεια της κουβέντας περί MySpace και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο Chris ήταν από τους λίγους αναγνωρισμένους δημιουργούς με τους οποίους μπορούσες να επικοινωνήσεις απευθείας και να σου απαντήσει, π.χ. μέσω messenger στο Facebook. Αρχίσαμε λοιπόν να τα λέμε κάπου το 2011/2012 κι έτσι του ζητήσαμε να κάνει παραγωγή στο δεύτερό μας άλμπουμ Ναυάγια Στη Στεριά (2014). Αυτό που μπορούσε να γίνει ήταν ν' αναλάβει την τελική μίξη του ήχου και να μας προτείνει και τον Milan Cimfe στην Τσεχία για το mastering.
Το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ, κυκλοφορήσαμε το άλμπουμ μόνοι μας και τότε ήταν που του είπαμε να έρθει στην Αθήνα να παίξουμε παρέα ένα-δυο τραγούδια από το άλμπουμ, κάνοντας κι ένα αφιέρωμα στους Walkabouts και στα δικά του κομμάτια. Άλλωστε εδώ και αρκετά χρόνια μένει στη Σλοβενία, οπότε δεν ήταν μακριά. Έτσι κι έγινε. Για 'κείνο το live στο "Six d.o.g.s." έπεσε πολλή δουλειά εκ μέρους μας: ο Αντώνης Σταυρόπουλος, ο οποίος έπαιζε μπάσο εκείνο τον καιρό –και ακόμα παίζει– ανέλαβε όλες τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών του Chris (και όχι μόνο) και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά πολύ όμορφο και συμπαγές. Μάλιστα, άρεσε πολύ και στον Eckman πώς προσεγγίσαμε με τον δικό μας ήχο τα τραγούδια των Walkabouts, αλλά και μεμονωμένα δικά του.
Κι εγώ θεωρώ πως ήταν ίσως από τις κορυφαίες στιγμές της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής: ακουγόμασταν πολύ δεμένοι. Το γεγονός ότι στη συνέχεια (εκεί στα 2016/2017), σταματήσαμε να παίζουμε δεν είχε να κάνει με το ότι δεν θέλαμε, αλλά με την πραγματικότητα: μετακομίσεις, μεταναστεύσεις, γάμοι, οικογένειες, απώλειες, απολύσεις, παιδιά, σκυλιά κτλ. Είναι η ζωή που προχωράει και αλλάζουν οι προτεραιότητες. Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, πάντοτε είχαμε επικοινωνία, κάναμε παρέα και κουμπαριές, βρισκόμασταν από καιρού εις καιρόν, και η Φάλαινα, τελικά, έκανε απλώς μία ακόμη "κατάδυση". Και να που τώρα αναδύεται ξανά!
Και τι ετοιμάζετε λοιπόν γι' αυτήν την εορταστική σας ανάδυση στο "Κύτταρο", το Σάββατο 19/9; Πόσα παλιά μέλη θα μπορέσουν να ξαναβρεθούν μαζί επί σκηνής; Θα υπάρχουν εκπλήξεις;
Πέρσι τέτοια εποχή (φθινόπωρο του 2025), αποφασίσαμε να γιορτάσουμε τα 20 χρόνια της Μητέρας Φάλαινας Τυφλής και συμφωνήσαμε με τους ανθρώπους στο "Κύτταρο" για το Σάββατο 19/9. Αυτό που θέλαμε ήταν να ξαναπαίξουμε μαζί με όσες/όσους περισσότερους πέρασαν από τη σύνθεση της μπάντας, είτε κατά την πρώτη περίοδο (2006-2012), είτε κατά τη δεύτερη (2013-2017). Και το ρεπερτόριό μας, παράλληλα, ν' αποτελείται από τα περισσότερα τραγούδια που ηχογραφήσαμε, με την προσθήκη αγαπημένων διασκευών και με κάποιους προσκεκλημένους φίλους-καλλιτέχνες να συμπράττουν μαζί μας επί σκηνής.
Προσκαλέσαμε λοιπόν τη Μαρία Κουρμούλη από τους Transistor, τον Moa Bones, τους Κωστή & Πάρι Σιδέρη από τους Υπεραστικούς, την Ιωάννα Μιχαηλίδου, τη Θεοδοσία Σαββάκη, τον Simon Bloom, τον Αποστόλη Αρμάγο, τον Μιχάλη Τσαντίλα, τον Μιχάλη Μουλάκη και άλλους… Η λίστα ακόμα διαμορφώνεται, καθώς πλησιάζουν οι μέρες. Από τα δε Φαλαινόπαιδα, οι περισσότερες και οι περισσότεροι θα τα καταφέρουν! Σχετικά με τις εκπλήξεις, τώρα, για να δούμε τι θα δούμε…
Και μετά τη γιορτή στο "Κύτταρο"; Τι μέλλει γενέσθαι για τη Φάλαινα, αλλά και για 'σένα προσωπικά;
Μετά τη γιορτή, ακολουθεί ο απολογισμός: η παράστασή μας θα βιντεοσκοπηθεί και θα ηχογραφηθεί, και, αν όλα πάνε καλά, θα τη διαθέσουμε στο ίντερνετ για να τη χαρούν όλες και όλοι που θα θέλουν να την ξαναδούν ή δεν κατάφεραν να έρθουν. Επιπλέον, επειδή ορίσαμε το "ακαδημαϊκό" έτος 2026-2027 ως "έτος Μητέρας Φάλαινας Τυφλής", λέμε να μην αποκλείσουμε κάποια ακόμη μελλοντική εμφάνιση μέχρι του χρόνου, με όσα Φαλαινόπαιδα θα καταφέρουν να είναι μαζί μας. Επίσης, υπάρχουν σχέδια και για ηχογραφήσεις νέου υλικού, ίσως και για ένα τρίτο άλμπουμ ή EP. Για 'μένα προσωπικά, η χαρά μου είναι να είμαστε γεροί, ν' ανταμώνουμε και να μοιραζόμαστε. Και η Φάλαινα είναι αφορμή και για τα τρία, ενώ και τα τρία είναι αφορμή για τη Μητέρα Φάλαινα Τυφλή. Ελάτε λοιπόν ν' αναδυθούμε μαζί στο "Κύτταρο"!
Διαβάστε Επίσης
