Η Λυδία Σέρβου είναι ερμηνεύτρια, μουσικοπαιδαγωγός και πρόσφατα κυκλοφόρησε τον πρώτο ολοκληρωμένο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Η ψυχή που δεν ξοδεύτηκε”. Πρόκειται για ένα album με έντονο βιωματικό χαρακτήρα, όπου το συναίσθημα πρωταγωνιστεί. Μέσα από 8 τραγούδια η Λυδία ξεδιπλώνει προσωπικές ιστορίες, εσωτερικές αναζητήσεις και στιγμές που άφησαν το αποτύπωμά τους στον χρόνο.
Η Λυδία Σέρβου είναι διπλωματούχος κλασικού τραγουδιού και βυζαντινής μουσικής, πτυχιούχος πιάνου και ανώτερων θεωρητικών, ενώ κατέχει την άδεια εκπαιδευτικού του προγράμματος "μουσικής και κίνησης” για νεογέννητα έως 7 ετών από την Kindermusic International καθώς και μεταπτυχιακό από το ΕΚΠΑ με εκπαιδευτικό αντικείμενο την "Μουσικοκινητική Αγωγή”. Στην καλλιτεχνική της πορεία έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, συμμετέχοντας σε συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο καθώς και σε δισκογραφικές δουλειές. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με την Ελληνική Ορχήστρα Παραδοσιακής Μουσικής "Εστουδιαντίνα” και με τη Λαϊκή Ορχήστρα "Έμμετρον” .Η δράση της περιλαμβάνει εμφανίσεις, δισκογραφία και εκπαιδευτικά προγράμματα, με έμφαση τόσο στην ποιοτική ελληνική μουσική όσο και στη μουσική για παιδιά.
Μέσα απο την κουβέντα μας είναι ευκαιρία να την γνωρίσετε περισσότερο.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος - Μαρία Τσιπούρα
-Είμαι μουσικοπαιδαγωγός.
-Μάλιστα, δύσκολο αυτό.
-Εντάξει, το κάθε ένα έχει τη δυσκολία του αλλά και την ομορφιά του.
-Θέλει υπομονή νομίζω.
-Πολύ υπομονή, αλλά το κάνω παράλληλα. Δηλαδή, μαζί ξεκίνησα. Και τη μουσικοπαιδαγωγική και το τραγούδι. Από 17 χρονών έχω ξεκινήσει. Ξεκίνησα με τη Μαρίζα Κωχ στα 17 μου. Την γνώρισα στο ραδιόφωνο της εκκλησίας. Είχε έρθει καλεσμένη. Ήταν μία από τις εκπομπές που δεν ήθελα για κανένα λόγο να βγει στον αέρα.
-Γιατί;
-Με είχε ταλαιπωρήσει πάρα πολύ η Μαρίζα σε εκείνη την εκπομπή. Πάρα πολύ. Παρ' όλα αυτά, σε κάθε καλεσμένο που ερχόταν όταν έπαιζε η εκπομπή, μετά τους έστελνα ένα αντίγραφο. Έτσι λοιπόν και στην Μαρίζα της έστειλα αυτό το αντίγραφο. Και μετά από κάποιες μέρες βρήκα ένα μήνυμα στο κινητό μου. Λυδία, γεια σου, είμαι η Μαρίζα και θέλω να με πάρεις ένα τηλέφωνο γιατί θέλω να συνεργαστούμε.
-Δεν ήξερε ότι τραγουδάω. Με πήρε λοιπόν και μου πρότεινε να αναλάβω τις δημόσια σχέσεις σε ένα δίσκο που είχε κάνει. Ε, 17 χρονών ήμουν χαρτζιλίκι ήθελα. Δεν είχα καμία επαφή με όλο αυτό και λέω εντάξει, ας πάω το καλοκαίρι να βγάλω χατζιλίκι. Και έτσι κάπως ξεκίνησα. Δεν της είπα ότι τραγουδάω, εγώ έστελνα φάξ και τραγούδαγα συνήθως οπότε ένα πρωινό με άκουσε. Μου λέει: "καλέ, εσύ τραγουδάς κιόλας".
-Κι έτσι μπήκες στο παιχνίδι.
-Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Με είχε, βέβαια, αρκετά χρόνια δίπλα της αλλά ήμουνα μόνο στο στούντιο. Δεν με έβγαζε στη σκηνή γιατί είχα πολλά κιλά. Και μου έλεγε ότι οι δύο ευτραφείς κυρίες δεν χωράνε στην ίδια σκηνή. Έμεινα στη Μαρίζα 13 χρόνια.
-Ναι, ήμουν το δεξί της χέρι. Φτιάξαμε μαζί το εργαστήρι πνευματικής μουσική. Παράλληλα τελείωσα τις σπουδές μου στο πιάνο, κλασικό τραγούδι, βυζαντινή, θεωρητικά κτλ.
-Υπομονή τεράστια…
-Ναι, μου άρεσε. Και συνέχισα να διδάσκω. Βέβαια ήμουν σίγουρη ότι θα κάνω καριέρα στο τραγούδι. Μιλάμε τώρα για μεγάλη σιγουριά. Ώσπου κάποια στιγμή έφτασα 25, και συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα δεν είναι όπως θα είχα στο μυαλό μου. Οπότε αποφάσισα ότι για να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω, ας συνεχίσω να εξελίσσομαι μέσα στα μουσικοπαιδαγωγικά και να διδάσκω και να κάνω το τραγούδι πιο πολύ σαν χόμπι και έτσι όπως ακριβώς το θέλω εγώ. Μετά τη Μαρίζα, λοιπόν, στα 30, βρέθηκα στο fame studio του Αντένα να διδάσκω ενήλικες φωνητική και μετά από δύο χρόνια με βρήκε ο Γιώργος Θεοφάνους. Με τον Γιώργο έχουμε μία συνεργασία πλέον που ξεπερνά τα 16 χρόνια. Κάποια στιγμή το 2013 κυκλοφόρησα μια πρώτη προσωπική δουλειά όπου μάζεψα τα τραγούδια με τον τίτλο "Νανούρισμα των Ελλήνων Συνθετών" και τα έκανα όλα σε επανεκτέλεση. Αυτό πήγε πάρα πολύ καλά το αγάπησαν πολύ τα παιδιά και ήρθε μετά μια πρόταση να κάνουμε ένα δεύτερο μέρος. Εγώ λοιπόν ξεκίνησα το δεύτερο μέρος αλλά η εταιρία που το πρότεινε δεν ξανασήκωσε το τηλέφωνο. Μετά από ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ρώτησα έναν φίλο μου αν έχει καμία άκρη σε καμιά εταιρεία και μου είπε για τον Σπύρο Σταμούλη. Πήρε το υλικό μου είπε θα το μεταφέρω στο αρμόδιο τμήμα και αν μας ενδιαφέρει και κάπως έτσι μετά από έξι μήνες μου τηλεφώνησαν και έτσι ξεκινήσαμε το παιδικό πρότζεκτ. Το panda μωβ. Ουσιαστικά είναι ένα panda με μωβ χρώμα είναι το αγαπημένο μου και μέσα εκεί έχουμε βγάλει πάλι νανουρίσματα με το ανάλογο ύφος αλλά ξεκίνησα να φέρνω στην επιφάνεια και τραγούδια παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα και νέα κομμάτια που γράφουμε εμεί για να κρατάμε όμορφη συντροφιά στα παιδιά για να προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε λίγο και το παιδικό τραγούδι.
-Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, το παιδί έρχεται σε επαφή με τον ήχο, τον ρυθμό και τη μουσική. Η φωνή της μητέρας, του πατέρα ή του φροντιστηρίου μέσα από τα νανουρίσματα και τα παιδικά τραγούδια αποτελεί μια από τις πρώτες και πιο ουσιαστικές εμπειρικές επικοινωνίες. Τα παιδικά τραγούδια και τα νανουρίσματα μεταφέρουν στοιχεία της παράδοσης, της ιστορίας και των αξιών μιας κοινωνίας. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής ηλικίας. Δεν περιορίζεται στον ψυχαγωγικό τους ρόλο, αλλά συμβάλλουν καθοριστικά στη συναισθηματική, γλωσσική, γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, ενώ παράλληλα λειτουργούν ως προγράμματα πολιτιστικής μνήμης.
-Πάμε στο άλμπουμ σου τώρα.
-Έφτασα λοιπόν στο άλμπουμ το οποίο είναι το πρώτο κανονικό, μη παιδικό άλμπουμ, είναι το πρώτο το οποίο έχει μέσα άλλα πράγματα.
-Δηλαδή τι είναι; Είναι η Λυδία η κανονική;
-Είναι μια άλλη Λυδία. Είναι 8 κομμάτια τα οποία αισθάνομαι ότι δείχνουν μια πιο ώριμη πλευρά της Λυδίας πιο κατασταλαγμένη και έχει κομμάτια από τη ζωή μου από την ενήλικη ζωή μου γιατί η επαφή με τα παιδιά με εξυγιαίνει και με κρατάει. Αυτά τα πράγματα τα κάνω λίγο παράλληλα δηλαδή δεν νιώθω ότι είμαι λιγότερο τραγουδίστρια από ότι εκπαιδευτικός.
-Είναι πολύ ωραία και τα δύο. Όσο ωραία περνάω με τα παιδιά, το ίδιο ωραία περνάω και σε ένα live δεν έχει κάποια διαφορά, συν ότι τα παιδιά με έχουν κάνει να είμαι πιο αυστηρή γιατί είναι δύσκολο κοινό οπότε πάντα ακούω την άποψή τους πάντα αν βλέπω ότι είναι αυτό που τους αρέσει ή ότι είναι αυτό που δεν τους αρέσει και έτσι κάπως προχωράω.
-Είπες ότι είναι αυστηρό κοινό τα παιδιά και δύσκολο. Για πάμε τώρα να δούμε. κι αν θες να μου πεις, τι άνθρωπος είσαι;
-Είμαι τρομερά τελειομανής, είμαι αγχώδης, έχω διάφορους ψυχαναγκασμούς. Με την τάξη. Αν τα πράγματα δεν είναι στη θέση τους δεν μπορώ να λειτουργήσω τα πάντα. Από την άλλη μεριά μέσα στα χρόνια έχω γίνει υπομονετική και αυτό πάλι οφείλεται στα παιδιά. Μέχρι την εφηβεία μου ήμουν πολύ ανυπόμονη και είχα και φόβους. Αν μου προτείνανε κάτι επειδή είχα τη δουλειά μου έλεγα, μα πόσο θα γίνονται θα τα συνδυάσω και τα δύο και μ΄έτρωγε το άγχος. Είδα στην πορεία ότι ποτέ δεν θα κάτσουν όλα τα πράγματα μαζί είναι όμως μερικά που θα γίνουν κι αυτό με έχει βοηθήσει οπότε έχω σταματήσει να αγχώνομαι για αυτά, αγχώνομαι για άλλα, αγχώνομαι για πιο σημαντικά πράγματα, για την υγεία, για τους αγαπημένους μου. για τέτοια πράγματα. Είμαι πάρα πολύ ευαίσθητη. Τους ανθρώπους που αγαπάω τους αγαπάω, τους θέλω δίπλα μου με ό,τι συνεπάγεται αυτό χοντρικά.
-Έχεις πετύχει όλα όσα είχες ονειρευτεί στο ξεκίνημα, δηλαδή επαγγελματικά ή γενικά; Όταν ήσουν μικρή,15-16 χρονών, έλεγες: θέλω να κάνω αυτά. Τα πέτυχες ή υπάρχουν κι άλλα στο περίμενε;
-Σε ένα μεγάλο βαθμό τα έχω κάνει. Έχω στο μυαλό μου δυο-τρία πράγματα που θα ήθελα να γίνουν. Αυτό έχει να κάνει πάλι λίγο με το εκπαιδευτικό πλαίσιο. Έχω στα σκαριά ένα βιβλίο για τα μουσικά σχολεία βυζαντινής μουσική για να βοηθήσω λίγο τα παιδιά που κάνουν αυτό το μάθημα και δεν υπάρχει ένα τέτοιο βιβλίο. Θα ήθελα πάρα πολύ να καταφέρω να το τελειώσω. Παράλληλα έχω και κάποιες συνεργασίες που θα ήθελα να γίνουν αλλά αλλά και πάλι με αυτά που έχω είμαι πλήρης. Είμαι ικανοποιημένη, γιατί όταν ξεκίνησα ήταν λίγο και τα μυαλά πάνω από το κεφάλι. Εγώ τελείωσα σε ένα σχολείο θηλέων και ήμουνα η πρώτη από 120 κορίτσια στη χορωδία ήμουνα η σταρ του σχολείου. Πηγαίνοντας να ξεκινήσω να σπουδάσω κλασικό τραγούδι έφαγα την πρώτη σφαλιάρα.
-Εκεί συνάντησα μια κοπέλα που είχε μάθημα πριν από μένα και ήταν σε επίπεδο διπλώματος και ήθελα να πάω να κρυφτώ γιατί μέχρι τότε εγώ θεωρούσα ότι ήμουνα η μία και η μοναδική…
-Αν σου έλεγε ένα παιδί από αυτά που διδάσκεις που είσαι δασκάλα του θέλω να γίνω τραγουδιστής τραγουδίστρια τι θα του έλεγες;
-Πάντα τους λέω ότι ποτέ δεν αφήνουμε το όνειρο. Ποτέ. Δεν μπορώ να πω τι καριέρα θα κάνει κάποιος αυτά τα πράγματα είναι τελείως στο άστρο του καθενός. Αυτό που λέω πάντα είναι να έχουν υπομονή, επιμονή γερό στομάχι, να ακούνε περισσότερο και να μιλάνε λιγότερο.
-Αρχικά θα ήθελα να λέει ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος και θα χαιρόμουν πολύ αν άκουγα ότι μέσα από τη φωνή μου μέσα από το συναίσθημα μου μέσα από τα τραγούδια μου είτε από τη δισκογραφία μου είτε από ένα live κατάφερε να συνδεθεί μαζί μου.
