© Kevin Mazur/Getty Images
Σε μια σκηνή της νεονουάρ κωμωδίας "Ο Κασκαντέρ" (2024), η Έμιλι Μπλαντ ρωτάει τον Ράιαν Γκόσλινγκ εάν έκλαιγε ακούγοντας Taylor Swift –μ' εκείνον ν' απαντά "όλοι αυτό δεν κάνουν;". Με δεδομένη, λοιπόν, τη μαζική, διεθνή στόχευση τέτοιων ταινιών, καταλαβαίνει κανείς πόσο αναγνωρίσιμη έχει γίνει στο πλατύ κοινό των καιρών μας η 36χρονη σταρ από το Γουέστ Ρίντινγκ της Πενσιλβάνια. Η οποία παραμένει ένα γιγαντιαίο ποπ φαινόμενο, που αψηφά όλες τις μεγάλες αφηγήσεις για το πώς έχει η εποχή μας.
Σε αντίθεση με ονόματα που ξεθωριάζουν γρήγορα, η Swift κλείνει φέτος 20 χρόνια καριέρας, με κάθε της άλμπουμ από το 2008 και μετά να έχει στρογγυλοκάτσει στο νούμερο 1 των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε καιρούς, επίσης, όπου το ίντερνετ άλλαξε άρδην το πώς βιοπορίζονται οι καλλιτέχνες, έγινε δισεκατομμυριούχος στηριζόμενη στα τραγούδια και στις συναυλίες της, μη διστάζοντας, μάλιστα, να συγκρουστεί τόσο με την παραδοσιακή δισκογραφική βιομηχανία, όσο και με ψηφιακές πλατφόρμες τύπου Spotify. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι ακολουθείται από μια παγκόσμια κοινότητα φανατικών οπαδών –τους Swifties– τα νούμερα των οποίων όλο και αυγατίζουν, κόντρα στις βαρυσήμαντες αναλύσεις που βλέπουν τη μουσική εμπειρία του 21ου αιώνα ως φύσει ανίκανη να παράγει σημαίνουσες κοινές συγκινήσεις ή αστέρες σαν εκείνους του παρελθόντος.
Η διαδρομή αυτή, πάντως, μόνο στρωμένη με ροδοπέταλα δεν υπήρξε. Κατά καιρούς, δηλαδή, η Swift χρειάστηκε ν' αντιμετωπίσει τις επικρίσεις του Damon Albarn για το πόσο αυτόφωτη είναι δημιουργικά, ένα δημόσιο άδειασμα από τον Kanye West, ακόμα κι ένα άγριο κύμα ιντερνετικής ακύρωσης (cancel). Πρόπερσι το καλοκαίρι, επίσης, κοτζάμ Newsweek της εξαπέλυσε σκληρή επίθεση, γράφοντας ότι δεν γίνεται να τη βλέπουν οι νεαρές γυναίκες της Αμερικής ως πρότυπο, αφού ήταν ανύπαντρη (πλέον δεν είναι, βέβαια), δίχως παιδιά. Εκείνη, όμως, πολέμησε για τη θέση της στα πράγματα και τελικά βγήκε νικήτρια απ' όλα τούτα. Απαντώντας, δε, στις επικρίσεις για το επιμελές κρύψιμο της ιδεολογίας της βρήκε και την πολιτική της φωνή, λαμβάνοντας θέση ενάντια στον Ντόναλντ Τραμπ.
Από την άλλη, αν και η επίσημη κριτική φοβάται να συγκρουστεί με την ογκώδη λαοφιλία της, δεν είναι λίγοι όσοι αδυνατούν να καταλάβουν γιατί έχει φτάσει να λογίζεται ως η αδιαφιλονίκητη ποπ σταρ των ημερών μας. Το όλο φαινόμενο, φυσικά, δεν αμφισβητείται. Όμως σε διάφορα φόρουμ 'δώθε-κείθε ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακούγεται συχνά ότι τα τραγούδια της ξεχνιούνται εύκολα, όντας λίγο-πολύ πανομοιότυπα, κατασκευασμένα έτσι ώστε να κάθονται ευχάριστα στο αφτί, μα δίχως να διαθέτουν βάθος και ποιότητα. Έτσι, ενώ ορκισμένοι Swifties σαν τον Rob Sheffield ή τον Malcolm Mackenzie λυμαίνονται την υπάρχουσα βιβλιογραφία παρουσιάζοντάς την ως κάτι σαν "Bruce Springsteen των Millennials", άλλοι καγχάζουν ειρωνικά, υποστηρίζοντας ότι είναι απλά μια έξυπνη επιχειρηματίας, που απέχει παρασάγγας από την όποια τραγουδοποιία αναφοράς.
Πράγματι, η Taylor Swift είναι μια κολοσσιαία οικογενειακή επιχείρηση, η οποία ξεκίνησε από τους γονείς της όσο ήταν ακόμα ανήλικη: ποιον άλλο πατέρα ξέρετε που ν' αγόρασε μερίδιο της δισκογραφικής εταιρίας στην οποία υπέγραψε η κόρη του; Η μητέρα της, πάλι, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο πλασάρισμά της ως country τραγουδοποιού, ενορχηστρώνοντας ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ξεδιάντροπα ψέματα της καριέρας της, αφού ποτέ δεν είχε αληθινή σχέση με την country. Απλώς 20 χρόνια πριν επικρατούσε μεγάλος συναγωνισμός στο ποπ στερέωμα και ακόμα και οπαδοί παραδέχονται ότι η αγαπημένη τους δεν είναι ούτε εξαιρετική τραγουδίστρια, ούτε πολύ καλή χορεύτρια. Στην παραπαίουσα country, αντιθέτως, υπήρχε ζήτηση για φρέσκα πρόσωπα, όπως και μια τεράστια προθυμία για εκπτώσεις.
Από εκεί και πέρα ανέλαβε τα ηνία η ίδια, χτίζοντας τη διαδρομή της πάνω στην εικόνα του "καλού κοριτσιού" και σε εκείνον τον "καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο" που υπερασπίζονται σήμερα οι Δημοκρατικοί των Ηνωμένων Πολιτειών και ευαγγελιζόταν παλιά, στα καθ' ημάς, και ο Κώστας Σημίτης. Ασφαλώς, πίσω από τις μάχες για την κατοχή των δικαιωμάτων της μουσικής της ή την εναντίωσή της στον Τραμπ, πίσω από τους γάμους των fans στους οποίους έχει εμφανιστεί στα ξαφνικά ή πίσω από τα χρήματα που χάρισε κατά καιρούς για ενοίκια ή δίδακτρα, βλέπουμε πράγματι την Taylor Swift. Δεν είναι θέατρο δηλαδή όλο αυτό. Είναι, όμως, ένα ανακάτεμα χαρακτήρα, ιδεολογίας και προσεκτικών υπολογισμών.
Εκεί που λαθεύουν οι Swifties, λοιπόν, είναι που δεν βλέπουν πόσο μέτρησαν τα προνόμιά της –ότι δεν θα καθιερωνόταν έτσι γρήγορα στο κυρίαρχο ρεύμα μιας όλο και πιο ανακατεμένης, διχασμένης Αμερικής, εάν δεν ήταν λευκή και ήδη ευκατάστατη. Αναλόγως, αδυνατούν να δουν ότι η μουσική της τέχνη περιορίζεται στα ταρακουνήματα των ερώτων και του περάσματος του χρόνου, προδίδοντας έναν ορίζοντα χωρίς ιδιαίτερα πλάτη και βάθη, ο οποίος δεν είναι άσχετος με την ανέφελη κοινωνική της προέλευση. Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι εν τέλει δεν κατανοούν ούτε το πόσο ταξικά συγκροτημένοι είναι και οι ίδιοι, ως κοινότητα. Η μεγάλη πλειονότητά τους, δηλαδή, απαρτίζεται από πετυχημένους νέους (γυναίκες, κυρίως) με υψηλό σπουδαστικό επίπεδο αλλά όχι κατ' ανάγκη ευρεία παιδεία, οι οποίοι έρχονται από περιβάλλοντα δίχως οικονομικές έγνοιες. Δεν νοείται, επομένως, καμία σχέση με τον Bruce Springsteen και με την Αμερική την οποία φώτισε στο δικό του καλλιτεχνικό ζενίθ. Κάθε τέτοια σύγκριση είναι απλώς γελοία.
Εξίσου λάθος, όμως, κάνουν κι όσοι ισχυρίζονται ότι η Taylor Swift δεν έχει τραγούδια και ότι στηρίζεται σε ένα αέναα ανακυκλούμενο φασόν. Όποιος άκουσε στ' αλήθεια το "Blank Space" (2014), ας πούμε, αποκλείεται να το έχει ξεχάσει. Επίσης, μια προσεκτική ματιά σε 20 χρόνια πορείας ανατρέπει το όλο αφήγημα, έστω κι αν αληθεύει ότι, ως επί το πλείστον, τα όσα γράφει (μόνη ή με συνεργάτες) συχνά εξαντλούνται σε μια αυτοβιογραφική ματιά πάνω στους νεανικούς έρωτες, τους χωρισμούς και τη ρομαντική αναζήτηση του μίστερ Υπέροχου, πάντα δίχως τον διάβολο του σεξ στη μέση, δοσμένα με όρους που θυμίζουν ευχάριστα αφελείς κινηματογραφικές κομεντί. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, πάντως, η Αμερικανίδα σταρ σκάρωσε και μερικά ωραία τραγούδια, ήδη από το πρώτο της άλμπουμ (π.χ. το "Tim McGraw"). Για την ακρίβεια, πάντα βρίσκεις κάτι στους δίσκους της, οι οποίοι μπορεί να μην είναι σπουδαίοι, μα δεν αποτυγχάνουν να είναι αξιοπρεπείς ή συμπαθητικοί.
Κι ύστερα ήταν κι εκείνα τα διαφορετικά της βήματα, πρώτα το παραγνωρισμένο "Safe & Sound" που έφτιαξε παρέα με τους The Civil Wars για το σάουντρακ του "Hunger Games" (2012), έπειτα δουλειές σαν το Folklore και το Evermore (2020), όπου συγχρωτίστηκε με τους The National και δοκιμάστηκε στην indie pop/folk τραγουδοποιία, πετυχαίνοντας περισσότερα από διάφορα κορίτσια με κιθάρες και γλυκόπικρες ιστορίες της ίδιας ηχητικής συνομοταξίας. Γίνεται ν' ακούσεις το "My Tears Ricochet", το "August" ή το μεταγενέστερο "Chloe Or Sam Or Sophia Or Marcus" (2024) και να μην παραδεχτείς ότι δούλεψε το ύφος της, ότι εξέλιξε τη στιχουργική της; Γίνεται να μην την επαινέσεις που έστω ψηλάφισε σημαντικά λογοτεχνικά έργα του παρελθόντος (Emily Dickinson, F. Scott Fitzgerald, Daphne du Maurier κ.ά.), τη στιγμή που ακόμα και πολυδιαφημισμένοι alternative επίγονοι αδιαφορούν για τον ρόλο που έπαιξαν τέτοιες διασυνδέσεις στη συγκρότηση του χρυσού παρελθόντος της κουλτούρας τους;
Ναι, λοιπόν, υπάρχει πολύ περιτύλιγμα στην περίπτωσή της και ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός. Μέσα σ' όλα τούτα, πάντως, υπάρχει κι ένα ταλέντο. Δεν πρόκειται για μεγάλο ταλέντο, όχι –ούτε Madonna είναι, ούτε Pet Shop Boys. Όμως είναι υπολογίσιμο, δεν έχει πάψει 20 χρόνια τώρα να τις έχει τις στιγμές του, ενώ διαθέτει και μια γνήσια ποπ δυναμική, που καλό είναι να μην περιφρονείται ελαφρά τη καρδία: ακόμα κι αν δεν αρέσει η φωνή, η κατεύθυνση, τα τραγούδια, ποιος είδε αλήθεια την Taylor Swift στην 1989 World Tour και δεν της έβγαλε το καπέλο;
Μια ματιά στη δισκογραφία της
Taylor Swift [Big Machine, Οκτ. 2006]
Ως 16χρονη country τραγουδοποιό την παρουσίασαν τότε, μα country δεν ήταν: ό,τι ήξερε από αυτήν τη μουσική το είχε μάθει από τη LeAnn Rimes και τις Dixie Chicks, όχι από τη Loretta Lynn ή τον Waylon Jennings. Η πραγματικότητα, αντιθέτως, ήταν ποπ. Με απαλό μπάντζο στις ενορχηστρώσεις, με αγροτικά ημιφορτηγά να πηγαινοέρχονται στους εξομολογητικούς στίχους και με πολλή, πολλή εφηβεία –γιομάτη ρομαντικούς έρωτες, δάκρυα, μα δίχως τον "δαίμονα" του σεξ.
Όσα έμελλε να ορίσουν καλλιτεχνικά την Taylor Swift βρίσκονται εδώ, στην πιο άγουρη και κοριτσίστικη εκδοχή τους. Μάλιστα, προοικονομείται ακόμα και η εναλλακτική στροφή, αφού ανά στιγμές ακούγεται σαν τη μικρή αδερφή των Archers Of Loaf που τζαμάρει με τη σχολική της μπάντα. Οι Swifties λάτρεψαν (αργότερα) το "Teardrops On My Guitar", μα η ουσία βρίσκεται στο "Tim McGraw": ένα ερωτικό άσμα που είναι, συνάμα, κι ένας ωραίος φόρος τιμής στη μουσικοφιλία (Η.Π.Α. #40, η πρώτη της μικρο-επιτυχία).
Napster live EP [Napster & Big Machine, Οκτ. 2006]
Δεν προσθέτει κάτι σε όσα μάθαμε από το ντεμπούτο, μα ούτε κι αφαιρεί. Η ζέση και το πάθος της ανεβάζουν το "Picture To Burn".
The Holiday Collection EP [Target & Big Machine, Οκτ. 2007]
Αδιάφορη συλλογή με χριστουγεννιάτικα, αποκλειστικά για γνωστή (στην Αμερική) αλυσίδα πολυκαταστημάτων. Αν θέλετε ντε και καλά ν' ακούσετε κάτι, αναζητείστε την πιο ανεβαστική της εκδοχή στο "Last Christmas" (εμένα δεν μ' αρέσει, πάντως).
Rhapsody Originals live EP [Rhapsody & Big Machine, Νοέ. 2007]
Η Napster έγινε Rhapsody, τίμιες κι αυτές οι ζωντανές ηχογραφήσεις, μα όχι κάτι το ξεχωριστό. Αν και το "Should've Said No" διαθέτει μια ίντριγκα, στη συγκεκριμένη εκτέλεση: ίσως όσο πιο κοντά έφτασε στην country;
iTunes Live From SoHo EP [iTunes & Big Machine, Ιαν. 2008]
Ό,τι έχουμε ήδη πολλάκις ξανακούσει, συν μια εκνευριστική απόπειρα να τραγουδήσει το "Umbrella" της Rihanna.
Live From Clear Channel Stripped [Big Machine, 2020]
Βγήκε πολύ αργότερα χωρίς την άδειά της, όταν τα είχε τσουγκρίσει με τη Big Machine, όμως είναι ηχογράφηση από τον Ιούνιο του 2008. Ενίοτε ανέλπιστα νόστιμο (π.χ. "Love Story"), αλλά δίχως σοβαρό λόγο ύπαρξης.
Beautiful Eyes EP [Walmart & Big Machine, Ιούλ. 2008]
Κι άλλη αποκλειστικότητα για αμερικάνικα πολυκαταστήματα, χωρίς κάτι το αληθινά ενδιαφέρον.
Fearless [Big Machine, Νοέ. 2008]
Έμελλε να λάβει τεράστιες διαστάσεις για την τριγύρω της μυθολογία, γιατί εδώ ήταν που πρωτοσυναντήθηκε με το ευρύ ακροατήριο της πατρίδας της, κερδίζοντας το νούμερο 1 των εθνικών charts και τον σκληρό πυρήνα όσων θα γίνονταν Swifties.
Οι τελευταίοι, βέβαια, πίνουν νερό στ' όνομα του "Love Story", ενώ είναι το ομώνυμο "Fearless" που έχει περισσότερο ζουμί, χάρη (και) σ' εκείνον τον πετυχημένο εικονοπλαστικά στίχο για ένα αγόρι που έπαιζε με τα μαλλιά του καθώς οδηγούσε. Κατά τ' άλλα, πάντως, δεν συμβαίνουν πολλά, αν και ίσως πρέπει να κάνουμε μία ακόμα εξαίρεση για το από καρδιάς "The Best Day".
Fearless (Taylor's Version) [Republic, 2021]
Επανηχογράφηση της platinum edition του αρχικού άλμπουμ, μετά την αποχώρησή της από τη Big Machine, στο πλαίσιο του αγώνα που διεξήγε για ν' αγοράσει τα δικαιώματα της μουσικής της. Προσεγμένη δουλειά σε ενορχηστρώσεις και παραγωγή, όμως ήταν 18 όταν τα είπε τα συγκεκριμένα τραγούδια, πλέον ήταν 31.
Αυτό, λοιπόν, "ακούγεται", με αποτέλεσμα να χάνεται το επείγον της εφηβικότητας και η ετοιμότητά της να βρίσκεται στον 7ο ουρανό με τα όσα ζει εξερευνώντας τον έρωτα με το άλλο φύλο. Αν κρατάμε κάτι, είναι το "Change" και το όντως φρεσκαρισμένο "The Other Side Of The Door".
Speak Now [Big Machine, 2010]
Παρά τα γενναιόδωρα λόγια της τότε κριτικής (που ακόμα δεν τη φοβόταν), αυτό είναι ένα φασόν άλμπουμ. Όλα γνώριμα, υπέρ το δέον καθαρά, περιποιημένα και ασφαλή, ώστε δεν μένει τίποτα σχεδόν να θυμάσαι. Άντε το νεύρο του "Better Than Revenge" (όπου πρώτη φορά ακούμε τη Swift να μιλάει για σεξ, χρησιμοποιώντας το σαν κάτι κακό), συν το πάθος του "Haunted", που όμως διακρίνεται ευκρινέστερα στην ακουστική βερσιόν.
Speak Now (Taylor's Version) [Republic, 2023]
Άλλη μία επανηχογράφηση, άψογη σε τεχνικό επίπεδο και όσο πιο πιστή γινόταν να είναι στο ορίτζιναλ υλικό. Όμως πάλι απουσιάζει εκείνη η εφηβική αγωνία, με αποτέλεσμα να μη μπορεί, πια, να κοινωνηθεί το άγχος του "Mine" για το πώς θα πληρωθούν οι λογαριασμοί.
Επίσης, έως τότε είχε ανακαλύψει ότι και τα καλά κορίτσια ευχαριστιούνται το σεξ, ή, τέλος πάντων, ντρεπόταν για όσα είχε σούρει στην ηθοποιό Camilla Belle στο "Better Than Revenge", οπότε αφαίρεσε τον επίμαχο στίχο. Να είμαστε και δίκαιοι, πάντως, παραδεχόμενοι πόσο έσκισε ερμηνευτικά στο ανανεωμένο "Haunted".
Speak Now World Tour [Big Machine, 2011]
Ζωντανά ηχογραφημένα στιγμιότυπα από την παγκόσμια περιοδεία υποστήριξης του Speak Now σε CD και DVD –με το δεύτερο να κερδίζει και λόγω εικόνας και λόγω 2 επιπλέον τραγουδιών. Δεν αλλάζεις γνώμη για το επίπεδο των όσων ακούς, όμως σε κερδίζει η φλόγα της περφόρμανς της, αλλά και η διάδρασή της με τα πλήθη.
Red [Big Machine, 2012]
Το άλμπουμ που την έκανε σταρ κι εκτός Αμερικής, "γεννώντας" την Taylor Swift την οποία αναγνωρίζουμε σήμερα. Καρπός ενός χωρισμού που την πλήγωσε ιδιαίτερα (οι Swifties πιστεύουν ότι ευθύνεται ο ηθοποιός Jake Gyllenhaal, με τον οποίον ενδέχεται να πρωτοδοκίμασε τη φουλ σαρκική πλευρά της ζωής), την ώθησε ν' αναζητήσει καινούριους συνεργάτες και να έρθει σε επαφή με τους δίσκους της Joni Mitchell.
Παρά τις αναφορές αυτές, στο Red τη βρίσκουμε ν' αναβαθμίζεται μουσικά μα να πέφτει στιχουργικά, δίχως να προκύπτει κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Κάμποσα, πάντως, τα τραγούδια στα οποία στέκεται με ευχαρίστηση το αφτί (π.χ. "I Knew You Were Trouble", "Begin Again").
Red (Taylor's Version) [Republic, 2021]
Στο ίδιο πλαίσιο με τις άνωθεν επαν-ηχογραφήσεις. Συμπαθητικό το "Message In A Bottle", ίσως και η συνεργασία με τη Phoebe Bridgers ("Nothing New"), αλλά εξοντωτική η χρονική διάρκεια, δίχως εκείνο το κάτι που θα βοηθούσε να επιτευχθεί η διαφορά.
1989 [Big Machine, 2014]
Εδώ, πια, έχουμε την Taylor Swift ως παγκόσμιο ποπ φαινόμενο, αλλά και το πρώτο της άλμπουμ που προσωπικά καταχωρώ ως "καλό" (7 στα 10, αν το θέλετε και με νούμερα). Το οποίο την είδε να βάζει τέλος στις country υποκρισίες και να φτάνει στο μάλλον πιο ασπροπρόσωπο από τα ποπ χιτάκια της, το προαναφερθέν "Blank Space" (νούμερο 1 στις Η.Π.Α., #4 στη Βρετανία). Αισθητή η αναβάθμιση των όσων ποιεί, αν και κάτι επικλήσεις που έκανε τότε στην Annie Lennox και στον Peter Gabriel έμειναν μισές.
1989 (Taylor's Version) [Republic, 2023]
Εδώ ίσως ν' "ακούστηκε" περισσότερο η μισή Annie Lennox του 2014 ("You're In Love"), αποκαλύφθηκαν κι άλλα ενδιαφέροντα κομμάτια ("Is It Over Now?"), ενώ ξεμάκρυνε ωραία και προς τη synth pop, όσο κι αν ξένισε στους Swifties ο ήχος του "Now That We Don't Talk". Επιμελώς φιλοτεχνημένη επαν-ηχογράφηση, ανά σημεία καλύτερα τραγουδισμένη, όμως πάλι θα επαναλάβουμε το επιχείρημα ότι κάτι λείπει.
1989 World Tour [Serial Pictures Production, 2015]
Ούτε CD, ούτε DVD (όχι ακόμα, τουλάχιστον), αλλά concert film που βγήκε στα σινεμά κι έπειτα έγινε διαθέσιμο στους συνδρομητές της ψηφιακής πλατφορμας Apple Music, ως το 2020. Η Taylor Swift παίζει στο "ANZ Stadium" του Σίδνεϊ μπροστά σε 76.000 κόσμου και ο σκηνοθέτης Jonas Åkerlund την καταγράφει στο απόγειο της ποπ δόξας της, έστω κι αν σπάει τη ροή του live με συνεντεύξεις και ιστορίες από τα παρασκήνια. Απίθανη στιγμή η έλευση του Mick Jagger στο Νάσβιλ, κορυφαίο το μοντάζ στο "I Knew You Were Trouble", το οποίο ακούστηκε με πιο ροκ ενορχήστρωση.
Reputation [Big Machine, 2017]
Δίσκος-απάντηση στο σαρωτικό cancel του 2016, για τον οποίον αρνήθηκε να κάνει προώθηση. Και μάλλον καλύτερα αν κρίνουμε από μεταγενέστερες συνεντεύξεις, στις οποίες είπε ότι έπαιξε τότε κάτι σαν ...goth punk, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τη φτώχεια της μουσικής της παιδείας (και τη δική της, αλλά και των Swifties, που τα καταπίνουν αμάσητα κάτι τέτοια).
Πάντως το άλμπουμ ξεκινούσε όντως με ηχητικώς ασυνήθιστα τραγούδια (το "...Ready For It?" θα μπορούσε να βρίσκεται και σε δουλειά της Cardi B, με τις απαραίτητες αλλαγές), είχε τον Future να συμμετέχει στο "Endgame", ενώ δεν δίστασε ν' ακουστεί τσαντισμένο στο φαντεζί "I Did Something Bad" ή στο ουσιαστικότερο "Look What You Made Me Do", όπου παρεμβάλλεται κι ένα σημείο από το "Ι'm Too Sexy" των Right Said Fred. Έφτασε κοντά στο να επανεφεύρει εαυτόν με ποπ όρους που έφερναν σε Madonna ή Kylie Minogue, μα δεν κατόρθωσε να πάει αναλόγως μακριά. Ίσως γιατί όλη δαύτη η οργή και η επιθετικότητα καταλήγει αστεία, αντί να τη θέτει σε καινούρια τροχιά.
Spotify Singles EP [Spotify & Big Machine, Απρ. 2018]
Μια απογυμνωμένη εκτέλεση στο "Delicate" της και μια ακουστική διασκευή στο "September" των Earth, Wind & Fire. Προσπερνάμε δίχως τύψεις.
Reputation Stadium Tour [Taylor Swift Productions & Den Of Thieves, Δεκ. 2018]
Ένα ακόμα concert film, το οποίο την παρουσιάζει live στο "AT&T Stadium" του Άρλινγκτον, στο Τέξας (Οκτώβριος 2018). Στην εποχή του έσπασε τα αμερικάνικα ρεκόρ συναυλιακών εισπράξεων, ενώ επαν-όρισε τι σήμαινε μαζικό ποπ θέαμα με τα χορευτικά, τα πυροτεχνήματα, τα κολοσσιαία φίδια, τα ζουμ της κάμερας στα πρόσωπα ενός εκστασιασμένου πλήθους, που δεν βαριέται να ουρλιάζει.
Αν μη τι άλλο θεαματική η παρουσίαση του "I Did Something Bad", ωραία και η επί σκηνής έλευση της Charli XCX και της Camila Cabello ("Shake It Off"), όμως μεγενθύνεται, παράλληλα, το πόσο μη-επικίνδυνη ήταν τελικά η οργή του Reputation. Η φαντασμαγορία, επίσης, αφήνει τη μουσική σε εμφανώς δεύτερη μοίρα.
Lover [Republic, Αυγ. 2019]
Παρά τη νέα εταιρία, το καινούριο ξεκίνημα, τις υπερβολές των fans για το μέτριο "Cruel Summer" και το έξυπνο, μα κι ανώδυνο κλείσιμο του ματιού στην LGBTQ κοινότητα ("You Need To Calm Down"), το Lover ήταν βήμα πίσω, στηριγμένο σε ερωτοτράγουδα φτιαγμένα με ποπ φασόν, όχι με αληθινή έμπνευση. Εξαιρείται το χαριτωμένο "ME!", μια συνεργασία με τους Panic! At The Disco.
Lover - Live From Paris [Republic, 2023]
Σεπτέμβριος 2019, η Taylor Swift ζωντανά στο Παρίσι, στο θέατρο "L' Olympia", στη μία και μοναδική συναυλία που έδωσε για να υποστηρίξει το Lover. Την ωφελεί το λιτό εκτελεστικό σχήμα το οποίο διάλεξε, ενώ τραγουδά με ιδιαίτερη θέρμη το "Death By A Thousand Cuts", υπερβαίνοντας τη στούντιο εκτέλεση.
Folklore [Republic, Ιούλ. 2020]
Αναπάντεχη κατάβαση στο σύμπαν της indie pop/folk τραγουδοποιίας, με τον σταθερό της συνεργάτη Jack Antonoff να πλαισιώνεται από τον Aaron Dessner και την παρέα των The National. Αργοί βηματισμοί, διαθέσεις ταμάμ με το γκρι εξώφυλλο, λιτές ενορχηστρώσεις, σε μια αρκετά πετυχημένη απόδραση από το ποπ ύφος της, η οποία κορυφώθηκε στο "My Tears Ricochet", στο "August" και στο ντουέτο της με τον Bon Iver ("Exile").
Σε κάποια πράγματα, λοιπόν, το Folklore έβαλε τα γυαλιά σε πολλά κορίτσια με κιθάρες που στόχευαν μεν σε κάτι παρόμοιο, αλλά δεν το έφταναν παρά μόνο στη φαντασία του indie μουσικού Τύπου. Εντούτοις στο δεύτερο μισό ξέμεινε από καύσιμα και στηρίχτηκε στην ατμόσφαιρα και σε μερικές συμπαθείς ιδέες των ενορχηστρώσεων (π.χ. το πιάνο στο "Mad Woman").
Folklore: The Long Pond Studio Sessions [Republic, Νοέ. 2020]
Σάουντρακ για το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Disney+, το οποίο κατέγραψε σε εικόνα τη δημιουργία του Foklore στο The Long Pond –ένα απομονωμένο στούντιο στα δάση της κοιλάδας Χάντσον, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Ωραία η στιγμή που κάθεται μόνη στο πιάνο για το "My Tears Ricochet", χαίρεσαι τις ερμηνείες ακόμα και σ' αυτήν τη μορφή του "Exile", ενώ προσέχεις περισσότερο κομμάτια σαν τα "Betty" και "Illicit Affairs", που μάλλον αναπνέουν περισσότερο στις συγκεκριμένες εκτελέσεις.
Evermore [Republic Δεκ. 2020]
Εδώ η Taylor Swift ξανοίγεται περισσότερο στο τερέν του Folklore και δείχνει έτοιμη να εξερευνήσει και πιο βαριές συναισθηματικές καταστάσεις (θλίψη, μετάνοια, νοσταλγία), ψηλαφώντας λογοτεχνικές αναφορές σε Emily Dickinson, F. Scott Fitzgerald, Daphne du Maurier κ.ά.
Πολύ ωραία έναρξη με το "Willow", ακούς με χαμόγελο τη συνεργασία με τις Haim ("No Body, No Crime"), σε κερδίζει αβίαστα το "Champagne Problems", ενώ ο πήχης ανεβαίνει αισθητά στο "Coney Island", όπου συμπράττει με τους National. Καλός δίσκος, αλλά με οροφή, καθώς δεν λείπει ούτε η υποχώρηση σε τετριμμένες indie συνταγές ("Gold Rush"), ούτε η επικίνδυνη εγγύτητα σε πράγματα που κάνει πολύ καλύτερα η Lana Del Rey.
Midnights [Republic, 2022]
Απογοητευτική αναδίπλωση σε κεκτημένες καταστάσεις, με τον Jack Antonoff να δείχνει πιο εγκλωβισμένος από ποτέ στη δική του δημιουργική-παραγωγική πλευρά. Χλιαρότατη η πολύκροτη συνεργασία με τη Lana Del Rey ("Snow On The Beach"), μόνο το "You're On Your Own, Kid" δείχνει να διαθέτει σπιρτάδα. Ορισμένα κομμάτια, πάντως, π.χ. το "Midnight Rain" ή το "Vigilante Shit", σε κερδίζουν αν τους δώσεις χρόνο, οπότε μιλάμε για δίσκο που χρειάζεται τις ακροάσεις του.
The Eras Tours [Taylor Swift Productions & Silent House, 2023]
Το τρίτο της concert film οριοθέτησε έναν θρίαμβο που συντάραξε την ιστορία της μουσικής βιομηχανίας, αφού σε μια εποχή δύσκολη για τις καλλιτεχνικές αμοιβές απέφερε κέρδη 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων, στρέφοντας την προσοχή των ακαδημαϊκών στο "φαινόμενο Taylor Swift". Έκτοτε υποφέρουμε από τις αναλύσεις τους.
Σκηνοθετημένο από τον Sam Wrench, την αποτυπώνει live στο "SoFi Stadium" του Ίνγκλγουντ (Καλιφόρνια). Εντυπωσιακό το θέαμα καθώς η πρωταγωνίστρια διατρέχει την καριέρα της αλλάζοντας σκηνικά, ρούχα και σόου δίσκο με τον δίσκο, όμως πρέπει να διαχειριστείς την ογκώδη χρονική διάρκεια, ώστε να μη χάσεις επαφή με την ενέργειά της. Και πάλι, παντως, τα τόσα δεύτερα τραγούδια δημιουργούν ένα ευδιάκριτο μειονέκτημα.
The Tortured Poets Department [Republic, Απρ. 2024]
Επικρίθηκε ως μακρύς και μονότονος δίσκος, εδώ όμως θα πούμε ότι, χωρίς ν' αγγίζει σπουδαία επίπεδα, είναι ο πιο υποτιμημένος της. Αληθεύει, βέβαια, ότι τον ήχο δεν τον λες προσιτό. Κάπως ανακατεύεται, δηλαδή, ο γνώριμος ποπ ορίζοντας με τις indie ευαισθησίες του Folklore, φορτώνοντας επικίνδυνα την Anthology edition με υλικό που, όντας εμφανώς μισοδουλεμένο ή βιαστικά ολοκληρωμένο, καταλήγει να πνίγεται στη μινιμαλιστική προσέγγιση των συνθέσεων και της παραγωγής.
Από την άλλη, ο βασικός κορμός ορίζει το The Tortured Poets Department ως μια προσωπική δουλειά με ανεβασμένη στιχουργική αξία (π.χ. "Chloe Or Sam Or Sophia Or Marcus", "Peter"). Αλλά κι ως ένα νοητό τερέν όπου ο υπομονετικός ακροατής θα εκτιμήσει τη βραδυφλεγή περιπλάνηση σε θρύψαλα αποτυχημένων ερώτων και στη σκοτεινή πλευρά της διασημότητας.
The Eras Tour: The Final Show [Taylor Swift Productions & Silent House, Δεκ. 2024]
Κι άλλο concert film, αυτή τη φορά από το "BC Place" στο Βανκούβερ του Καναδά (Δεκέμβριος 2024). Ουσιαστικά πάλι το Eras Tour βλέπουμε, απλά τώρα σκηνοθετεί ο Glenn Weiss –προκρίνοντας διαφορετικές λογικές στην κίνηση και στα ζουμ της κάμερας– ενώ έχουμε και περισσότερο υλικό, αφού στο παιχνίδι έχει μπει, πλέον, και το The Tortured Poets Department.
The Life Of A Showgirl [Republic, 2025]
Ηχογραφημένο στη Σουηδία με τους παραγωγούς Max Martin & Shellback, βρίσκει την Taylor Swift σε mainstream pop μονοπάτια, αλλά και σε κάτι σαν "τέλος εποχής", αφού η απέλπιδα ρομαντική περιπλάνηση που ξεκίνησε 20 χρόνια πριν καταλήγει στον γάμο με τον αστέρα του ράγκμπι Travis Keloe. Το κορίτσι που κανείς από τους μαθητές-αθλητές δεν θα διάλεγε για ταίρι στα χρόνια του λυκείου παντρεύεται τώρα τον πρωταθλητή.
Πριν δούμε πού θα οδηγήσουν όλα αυτά, έχουμε έναν ευχάριστο στο αφτί δίσκο, που κυλάει γλυκά μα υπερβολικά οικεία, βρίσκοντας τη Swift να κολυμπά στη ζώνη ασφαλείας της. Έστω κι έτσι, πάντως, προέκυψαν δύο δροσερά ευπρόσωπες επιτυχίες, το "Fate Of Ophelia" (νούμερο 1 σε Η.Π.Α. & Βρετανία) και το "Elizabeth Taylor" (#3 σε Η.Π.Α. & Βρετανία), φόρος τιμής στην αξέχαστη ντίβα του σινεμά που έπαιξε κάποτε και την Κλεοπάτρα.
Διαβάστε Επίσης
