Σαράντα καλοκαίρια πριν (1986), οι Savatage έτρωγαν ένα δυνατό χαστούκι: το άλμπουμ Fight For The Rock σημείωνε μεν την πρώτη τους ορατή μικροεπιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μα η πλειονότητα των πιστών οπαδών τους εγκατέλειπε. Η ξεδιάντροπη εμπορική πλεύση και το υπερβολικό νέρωμα της αισθητικής τους δεν είχαν παρά αμυδρή σχέση με το U.S. metal underground που τους είχε θρέψει, αναγορεύοντας το "Sirens" (1983) σ' ένα από τα κλασικότερα κομμάτια αυτού του ήχου.
Δύο πράγματα έσωσαν τότε το συγκρότημα από τη Φλόριντα: το ότι ανέλαβαν την ευθύνη της λάθος στροφής και το ότι έφεραν στις τάξεις τους τον συνθέτη, στιχουργό, παραγωγό & κιθαρίστα Paul O'Neill. Έναν άνθρωπο με σημαντικές δυνάμεις, μα και με όραμα, ο οποίος έφτιαξε μια φοβερή και τρομερή δημιουργική ομάδα παρέα με τους συνιδρυτές –τον κιθαρίτα Criss Oliva και τον αδερφό του Jon, τον τραγουδιστή των Savatage.
Με τον O'Neill να τοποθετεί αφομοιωμένα συμφωνικά στοιχεία δίπλα στις απαράμιλλες μέταλ κιθαριές του Criss και στα σήμα κατατεθέν φωνητικά του Jon –που συχνά έδειχναν να διακατέχονται από μια ακατέργαστη, εντούτοις μαγνητική "τρέλα"– οι Savatage λάνσαραν έναν υβριδικό σκληρό ήχο με power, NWOBH και progressive στοιχεία. Τον πρωτοξετύλιξαν στον δίσκο Hall Of The Mountain King (1987), τον τελειοποίησαν στο φανταστικό Gutter Ballet (1989) και μάλλον τον ζόρισαν, δοκιμάζοντας τα όριά του, στο Streets: A Rock Opera (1991), Στην πορεία κέρδισαν μεγάλη κριτική αποδοχή, αλλά και μια γεύση από την εμπορική επιτυχία που έψαχναν.
Από εκεί και πέρα, ωστόσο, άρχισε μια περίοδος αμφιλεγόμενων κινήσεων και τραγωδιών, που τους στοιχειώνουν ακόμα και σήμερα. Αρχικά, ισχυρή μερίδα οπαδών δεν αποδέχτηκε την έξοδο του Jon Oliva από τα φωνητικά (μετακόμισε στα πλήκτρα) και την αντικατάστασή του από τον Zak Stevens –έναν εμφανώς διαφορετικό, πιο "καθάριο" τραγουδιστή. Από την άλλη, πολύς κόσμος ήρθε στους Savatage εξαιτίας του πρώτου άλμπουμ που έκαναν μαζί του (Edge Of Thorns, 1993). Σαν να μην έφτανε αυτό, έξι μήνες μετά ο Criss Oliva θα σκοτωνόταν στα 30 του χρόνια από έναν μεθυσμένο οδηγό.
Αν και η μπάντα δεν διαλύθηκε, ο χαμός του υπήρξε πλήγμα βαρύ. Πολλοί, βέβαια, θεωρούν ότι άλμπουμ σαν τα Dead Winter Dead (1995) και The Wake Of Magellan (1997) έδειξαν ότι μπορούσαν να συνεχίσουν με αξιώσεις. Άλλοι, ωστόσο, τα θεωρούν απλώς καλές δουλειές σε μια όλο και πιο φθίνουσα διαδρομή. Δεν είναι διόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι έκτοτε τους κατάπιαν οι Trans-Siberian Orchestra (ένα νέο εγχείρημα του O'Neill), ωθώντας τους σε παρατεταμένη χειμερία νάρκη.
Τελικά, βέβαια, ξαναμπήκαν σε ράγες, ωστόσο, εν έτει 2026 δεν έχουν πια τον O'Neill (πέθανε το 2017), ενώ περιοδεύουν και δίχως τον Jon Oliva, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας: για του λόγου το αληθές, στην περσινή τους συναυλία στο "Terra Republic" της Κατερίνης εμφανίστηκε μόνο μέσω της γιγαντοοθόνης, με προηχογραφημένο μήνυμα.
Παρ' όλα αυτά, το όνομα των Savatage έχει κατορθώσει κάτι σπάνιο: διατηρεί τη γοητεία του κάθε που πέφτει στο τραπέζι, ωθώντας παλιούς και νεότερους φίλους να ξεχνάνε τις όποιες γκρίνιες και να πηγαίνουν να τους προϋπαντήσουν. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στα καθ' ημάς, τώρα που χάρη στο Release Athens ξανάρχονται στην Αθήνα 24 χρόνια μετά την τελευταία τους συναυλία εδώ, ώστε να πλαισιώσουν την έσχατη ημέρα του φετινού φεστιβάλ (Σάββατο 25/7, Πλατεία Νερού) ως δεύτερο όνομα κάτω από τους επικεφαλής Sabaton.
Είναι αλήθεια ότι το ελληνικό hard & heavy κοινό τους έχει αγαπήσει τους Savatage –με πάθος. Ίσως, πάντως, να έχουμε υπάρξει και εξαρχής πιο συγκαταβατικοί απέναντί τους, αφού όταν ήρθαν για την πρώτη τους ελληνική συναυλία στο ιστορικό "Ρόδον" (1996) ο Criss Oliva είχε ήδη χαθεί και ο Zak Stevens ήταν ήδη η φωνή τους. Ως συναυλιακό κοινό, λοιπόν, γνωρίσαμε εξαρχής μια μπάντα που είχε ξεπεράσει τα μεγάλα της τραύματα.
Διαβάστε Επίσης
