© Γιάννης Νέγρης
Λίγο προτού το encore, το μαύρο φόντο της κεντρικής γιγαντοοθόνης του Release Athens φωτίστηκε από ένα πελώριο κόκκινο 40 –με μια κολοκύθα να λαμβάνει, ταιριαστά, τη θέση του μηδέν. Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, αισθανόσουν ότι δεν γινόταν να μη βρίσκεσαι στην Πλατεία Νερού, γιορτάζοντας τις τέσσερις δεκαετίες των Helloween. Γιατί τους λιώσαμε τους ωραίους τους δίσκους, τα μάθαμε απέξω τα μεγάλα τραγούδια, αγαπηθήκαμε σφόδρα, μετά γινήκαμε από δυο χωριά χωριάτες μ' ένα πάθος εμφύλιο, έπειτα φιλιώσαμε ξανά. Είναι σχέσεις ζωής αυτές.
Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μερικά πράγματα δεν χωράνε συζήτησης ή πως θα βολέψουμε κάτω από το χαλί το ότι περάσαμε πολύ ωραία, αλλά όχι και σαν το 2023 (ίδιος τόπος, ίδιο φεστιβάλ), όταν οι Γερμανοί εφευρέτες του power metal θριάμβευσαν με τις United Forces διαθέσεις τους, αγγίζοντας έναν σπάνιο πήχη "ποιότητας, απόδοσης και συγκίνησης", όπως γράψαμε εδώ στο "α". Από την άλλη, πάνε τρεις μέρες τώρα κι ακόμα σιγομουρμουράω το "Future World". Αναλογιζόμενος, παράλληλα, ότι το τραγούδι που έριξε το πλήθος αναπροσάρμοσε τη γνωστή εγχώρια ρήση "θα καεί το πελεκούδι".
Αρκετή ώρα πιο πριν, εντωμεταξύ, οι Ashes Of Ares εκκίνησαν τα φεστιβαλικά δρώμενα με φόρα, ευτυχώντας να δουν κάμποσο κόσμο βγαίνοντας, αφού δεν ήταν λίγοι όσοι αψήφησαν τον θερινό ήλιο ώστε να εξασφαλίσουν θέση στα μπροστά. Επιπλέον, ήταν κοινό πρόθυμο για παλαμάκια και για χέρια ψηλά ήδη από το εναρκτήριο "New Messiahs", έστω κι αν –κατά κύριο λόγο– περίμενε το παλιό Iced Earth ρεπερτόριο, παρά τα κομμάτια της μπάντας. Άλλωστε ο Matt Barlow και ο Freddie Vidales έχουν κάνει την ειρήνη τους μ' αυτό, αποδεχόμενοι ότι, πλέον, εκείνοι πρεσβεύουν την Iced Earth κληρονομιά, μετά τα έκτροπα του Jon Schaffer στο Καπιτώλιο (2021).
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, ήταν το μικρό αφιέρωμα στα 30 χρόνια του άλμπουμ The Dark Saga (1996) που σήκωσε το βάρος της Release Athens εμφάνισης των Ashes Of Ares. Ο κόσμος πρόσφερε παλμό, οι Αμερικανοί την ίδρωσαν τη φανέλα και η τριπλέτα "I Died For You", "Violate" και "Vengeance Is Mine" αποδείχθηκε αληθινή δύναμη πυρός, χάρη στις φλογισμένες κιθαριές του Vidales και στις ψυχωμένες ερμηνείες του Barlow, ο οποίος είναι ακόμα σε θέση να εξαπολύει θεαματικές τσιρίδες. Πολύ καλά, πάντως, έπαιξαν στη συνέχεια και το "Burning Times" (από το Something Wicked This Way Comes, 1998), "υποχρεώνοντας" και την αφεντιά μου να χειροκροτήσει από καρδιάς, παρότι δεν επικοινώνησα ποτέ με την Iced Earth εκδοχή του power metal.
Δεν ήταν τυχαίο που οι περισσότεροι απ' όσους θα έδιναν το παρών στην Πλατεία Νερού είχαν ήδη φτάσει την ώρα που βγήκαν οι Saxon, μέσα σε πέλαγος χειροκροτημάτων. Πρόκειται για μπάντα που έχει λατρευτεί στην Ελλάδα, για έναν πραγματικά απλό λόγο: στις συναυλίες τους περνάς καλά, πραγματικά καλά. Κάτι που επανα-επιβεβαιώθηκε και στο φετινό Release, παρά το αναπόφευκτο βάρος του μισού αιώνα πορείας και τα πρόσφατα προβλήματα υγείας του ηγέτη Biff Byford.
Αλλά, σε πείσμα και σε κόντρα όλων αυτών, οι Saxon έδωσαν ένα παληκαρίσιο live. Ψέματα να μη λέμε οι φίλα προσκείμενοι του εγχώριου Τύπου, υπήρξαν σημεία όπου η φωνή του αρχηγού ζορίστηκε, ίσως και να κλάταρε για λίγο. Ας μην τα ρίχνουμε όλα στον ήχο, ακόμα κι αν δώθε/κείθε εμφάνισε όντως ζητήματα. Σημασία έχει ότι ο Byford παραμένει αγέρωχος: το γύρναγε λοιπόν το παιχνίδι, ξανά και ξανά, με αποκορύφωμα το "Strong Arm Of The Law", όπου του 'δωσε και κατάλαβε, με το πλήθος ν' ακολουθεί κατά πόδας. Μια αληθώς λεοντόκαρδη περφόρμανς, η οποία συνδυάστηκε με τη γνωστή, επιβλητική παρουσία κι εκείνο το αδάμαστο μαλλί, το οποίο παραμένει σημαία και σύμβολο της hard & heavy κουλτούρας.
Όχι ότι υστέρησαν τα υπόλοιπα μέλη της παρέας. Ακούσαμε φοβερές κιθάρες, γιομάτες μπασογραμμές, επιβλητικά ντραμς, ενώ είδαμε και τον Brian Tatler να έχει βρει τον χώρο και τον δρόμο του εντός του Saxon ύφους. Μεγαλύτερη setlist ίσως να θέλαμε, πάντως κανείς δεν παραπονέθηκε που ξανάκουσε τα "Denim And Leather", "And The Bands Played On", "Wheels Of Steel", "Crusader", "Princess Of The Night" –και ξανακοπανήθηκε μαζί τους.
Οι Helloween, πάλι, ξεκίνησαν από τη γιγαντοοθόνη, από όπου παρέλασαν όλα τα εξώφυλλα των δίσκων της 40χρονης διαδρομής τους, δημιουργώντας ρίγη συγκίνησης στις διαφορετικές γενιές ακροατών που είχαν συνασπιστεί στην Πλατεία Νερού για να γιορτάσουν μαζί τους. Ίσως όχι επιπέδου 2023, όταν χαθήκαμε στις αφίσες του 1987 που φάνηκαν φευγαλέα στον τοίχο του εργαστηρίου του δρ. Στάιν (με τον Michael Kiske έφηβο με μακριά, ξανθά μαλλιά), πάντως αποδείχθηκε ιδανικό "ορεκτικό" για να εμφανιστούν κατόπιν μπροστά μας και να ριχτούν στο "March Of Time", μέσα σε κλίμα πανηγυρικό. Το οποίο διατηρήθηκε και για το "The King For A Thousand Years", που ελάτε να πούμε μια αλήθεια τώρα: ναι, αρέσει στους νεότερους οπαδούς. Αλλά οι παλιότεροι, νομίζω, περιμέναμε στωικά να τελειώσει ώστε να πάμε παρακάτω.
Φυσικά μικρή σημασία είχε κάτι τέτοιο, αφού "παρακάτω" βρισκόταν το "Future World". Και τι δεν έκαναν με τις κιθάρες ο Kai Hansen και ο Michael Weikath... Πώς άστραψαν και βρόντηξαν τα λαρύγγια του Michael Kiske και του Andi Deris... Τι τρελή φωτιά άναψε από το τραγούδι του πλήθους, σαστίζοντας για λίγο και τους ίδιους τους Helloween, οι οποίοι αποφάσισαν να δουν μέχρι πού μπορούσαμε να το φτάσουμε. Ως αποτέλεσμα, καταγράφηκε το μάλλον θεαματικότερο sing-along που έχει ακουστεί στο Release Athens. Ένα ωραίο δώρο, αφού κι αυτό γιορτάζει φέτος 10 φεστιβαλικά χρόνια.
Από εκεί και πέρα τίποτα δεν σταμάτησε τους Γερμανούς από το να κάνουν εκείνο που ξέρουν καλύτερα ίσως απ' όλους στο στερέωμά τους: να στήσουν ένα πάρτι ευρωπαϊκού metal γεμάτο ενέργεια και πωρωτικά πιασάρικες μελωδίες, ταμάμ ώστε να εκτοξευτούν στα ύψη οι φωνές του Deris και του Kiske. Οι οποίοι έχουν βρει ένα σπάνιο ταίριασμα, που φαντάζει ακόμα πιο εντυπωσιακό στα μάτια όσων "πολεμήσαμε" κάποτε στους Helloween εμφυλίους. Και δεν στάθηκαν μόνοι τους εκεί στη σκηνή, αφού κι ο Kai Hansen διεκδίκησε με πολλή φλόγα το μερτικό του στο τραγούδι, όταν σήμανε η ώρα να θυμηθούμε τις Walls Of Jericho εποχές και να "Ride The Sky" καβάλα στις λατρεμένα τραχιές του τσιρίδες.
Κι όλα δηλαδή ήταν τόσο, μα τόσο ωραία; Ε, όχι. Δεν ήταν. Το κατασκευασμένο με Τεχνητή Νοημοσύνη οπτικό θέαμα κόμισε ορισμένες πολύ καλές ιδέες, είχε όμως και στιγμές με φτηνή αισθητική. Τα πιο sci-fi μέρη ήταν πετυχημένα, ενώ ωραίος στάθηκε και ο Κλειδοκράτωρ των seven keys στις επιβλητικές εμφανίσεις-παρεμβάσεις του. Με τα οικοδομήματα, όμως, δεν τα πήγαμε καθόλου καλά, μένοντας σε ψευδοεντυπωσιακές βιτρίνες που έζεχναν metal γραφικότητα και αμφιλεγόμενη αντίληψη περί επικότητας. Μια μπάντα που παίζει επικεφαλής σε μεγάλα φεστιβάλ για χιλιάδες κόσμου, οφείλει να παρουσιάζει κάτι πιο προσεγμένο.
Επιπλέον, η setlist ήταν εξαρχής υποχρεωμένη να πατήσει παράλληλα σε κάμποσες βάρκες ώστε να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Όμως οι τέσσερις Helloween δεκαετίες μόνο ομαλές δεν είναι, οπότε, εκ των πραγμάτων, αυτή η ανισορροπία χτύπησε κάπου και το live. Και δεν εννοώ τη συνήθη γκρίνια για το τι δεν παίξανε –αν και χωράνε και τέτοιες ενστάσεις όταν διαθέτεις φρέσκα κομμάτια σαν το "Giants On The Run" και διαλέγεις το "This Is Tokyo". Αντιθέτως, εννοώ τη συναυλιακή ροή, που φορτώθηκε εξαιτίας τραγουδιών με υποδεέστερο ποιοτικό βεληνεκές, στα οποία οι Deris & Kiske έφτασαν να γδέρνουν αναίτια τις φωνητικές τους χορδές ώστε να τα σηκώσουν ψηλότερα απ' όσο τους άξιζε, συντηρώντας το εορταστικό κλίμα.
Πάντως, κάπου μετά το drum solo του ακαταπόνητου Daniel Löble, ξεχώρισε εμφανέστερα, πια, η ήρα από το στάρι, οπότε πολλά πράγματα μπήκαν σε σωστή τροχιά. Το "I Want Out" ξόρκισε τα βαρίδια και τις υπέρ το δέον μελό μπαλάντες κατά τρόπο υπερηχητικό, ευτυχώντας να τραγουδηθεί παλλαϊκά (όπως του άξιζε). Το καινούριο "A Little Is A Little Too Much" κέρδισε επάξια θέση στα ωραία στιγμιότυπα της βραδιάς, ενώ το "Halloween" έλαχε μιας ουράνιας εκτέλεσης, με τις Κολοκύθες να ξετυλίγουν όλες τις ποιότητες που διαθέτει η ομαδική υπεροπλία αυτής της ενωμένης/διευρυμένης σύνθεσης.
Εντωμεταξύ, εάν ένιωθες ότι εκεί άγγιζες πια το ζενίθ της συναυλίας, έκανες μέγα λάθος. Γιατί το encore αποδείχθηκε ακόμα πιο στοχευμένο κι ακόμα πιο μεθυστικό, σερβίροντας "Eagle Fly Free", "Power" με Andi Deris σε σπουδαία στιγμή, "Dr. Stein" με λωρίδες κομφετί και πορτοκαλί μπαλόνια να εκτοξεύονται προς τον κόσμο, αλλά και μια τζούρα "Keeper Of The Seven Keys" (το outro) να στεφανώνει την όλη εμπειρία με τον καλύτερο τρόπο. Φύγαμε όλοι κατευχαριστημένοι. Ακόμα κι όσοι δεν τα βρήκαμε όλα τέλεια.
Διαβάστε Επίσης
