Ο Μίνως Μάτσας είναι μια τεράστια μορφή στο χώρο της μουσικής. Έχει υπογράψει πολλές επιτυχίες έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα έχει γράψει ωραίες μουσικές για θέατρο και κινηματογράφο και τηλεόραση. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται συστάσεις. Το νέο live album του "Τα Ρεμπέτικα + Fado, Tango & Blues – ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ LIVE", είναι μια ζωντανή ηχογράφηση με 28 τραγούδια, που ακούστηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο στην επιτυχημένη συναυλία του στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Μιλάμε για ένα album που γεφυρώνει το ρεμπέτικο με τρεις από τις σημαντικότερες μουσικές παραδόσεις του κόσμου.
Με τον Μίνωα είχα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή, ως ακροατής, την εποχή που κυκλοφόρησε ένα απίθανο άλμπουμ του. Ήταν το άλμπουμ "Ο Μάγος της πόλης", το 1997. Είχα κολλήσει με ένα τραγούδι του, το "Καράβια στη στεριά", με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Αυτή ήταν και η ατάκα με την οποία ξεκίνησε η κουβέντα μας, στο στούντιο του στη λεωφόρο Μεσογείων, όπου με υποδέχτηκε μια πολύ ζεστή ημέρα του Αυγούστου. Είπαμε πολλά. Μερικά από αυτά ακολουθούν εδώ.
Φωτογραφίες : Λεωνίδας Τούμπανος
-Έχεις το επώνυμο μιας οικογένειας που έχει γράψει και γράφει τη δική της ιστορία στην ελληνική μουσική. Είσαι cool περπατάς πάνω στη γη έχοντας κάνει τόσα πολλά πράγματα.
-Στην ερώτηση που μου έκανες σου απαντώ ότι δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο από αυτό. Δηλαδή αυτό που μου λες είναι το φυσιολογικό. Το απόλυτο φυσιολογικό. Ναι, δεν νομίζω ότι ούτε τα επίθετα σε κάνουν να φέρεσαι διαφορετικά ούτε άλλοι εξωγενείς παράγοντες. Δηλαδή δεν βρίσκω ότι σε αυτό το πέρασμα που κάνουμε από αυτό το πλανήτη υπάρχει λόγος για οτιδήποτε άλλο. Το καλύτερο είναι η σχέση των ανθρώπων και αυτό που λέμε σε εισαγωγικά δουλειά για τον καθένα. Μέσα από την εργασία να γινόμαστε καλύτεροι. Άρα, όπως και να με λέγανε, δεν θεωρώ ότι θα ήμουν διαφορετικός. Θα σου πω κάτι. Έχω γνωρίσει προσωπικότητες μεγάλες από όλους τους χώρους μουσικής. Δεν έχω γνωρίσει κανέναν άνθρωπο, ο οποίος να σε κοιτάει με μισό μάτι επειδή είναι σούπερ σταρ, ροκ σταρ… Ο Ροστροπόβιτς ή κάποιος μεγάλος μαέστρος... Όλους όσους έχω γνωρίσει είναι όλοι απόλυτα φυσιολογικοί. Ακόμα και οι τελευταίοι που είχαν έρθει στο Ηρώδειο, τσελίστες, σολίστες, όλοι ήταν φυσιολογικοί. Γενικά, νομίζω, ότι όσο προχωράς πρέπει να είσαι και πιο ταπεινός.
-Ο πατέρας σου έπαιξε ρόλο στην επιλογή σου να μείνεις στον καλλιτεχνικό χώρο στη τρέχουσα μουσική πραγματικότητα και να μην ξεφύγεις ίσως πηγαίνοντας προς το κλασικό;
- Νομίζω ότι όσον αφορά τις καλλιτεχνικές επιλογές την ταυτότητα μου γενικότερα αυτή τη βρήκα μόνος μου. Με επηρέασαν οι άνθρωποι, οι συνθέτες, στιχουργοί, καλλιτέχνες και γενικώς οι ταινίες, τα βιβλία τα ποιήματα, ο κόσμος, ο οποίος με αγαπούσε. Άρα θεωρώ ότι μεγαλώνοντας, αυτό το οποίο σε διαμορφώνει προφανώς ως προς το ένα κομμάτι είναι οι γονείς σου και στο άλλο κομμάτι είναι οι επιρροές που έχεις είτε άθελά σου είτε συνειδητά.
-Έχεις γνωρίσει τους άπαντες. Έχεις συνεργαστεί θεωρώ με ό,τι κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Θα ξεχώριζες μία συνεργασία να πεις: "αυτή με χαρακτήρισε που έμεινε στο μυαλό μου ή άλλαξε την καριέρα μου ως τώρα".
-Επειδή ξεκίνησα από το τραγούδι σίγουρα τα πρώτα μου τραγούδια, τα οποία τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας ήταν καθοριστικά, διότι αυτό έγινε σχεδόν χωρίς τη θέλησή μου.
-Για πες…
-Δούλευα με το στιχουργό Άκο Δασκαλόπουλο και του είχα πει δεν θα πεις σε κανέναν το μυστικό, αυτό, γιατί ξέρεις έλεγα τώρα θα πιστεύουν ότι ειδικά σε αυτός κάνει την πλάκα του, και επειδή έχει άκρες, οπότε του είχα πει να κάνουμε τα τραγούδια. Εκείνος πήγε τότε στο Γιώργο, ο Γιώργος τα άκουσε, και βέβαια έτσι είπε τα πρώτα μου τραγούδια. Θα χαρακτήριζα για αυτό το λόγο κομβικό το γεγονός αυτό. Εξάλλου ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος, όπως και οι άλλοι συνομήλικοι τραγουδιστές του, τους οποίους αισθάνομαι, εγώ τουλάχιστον, πολύ πολύ κοντά μου.
-Φτάνοντας στο Ηρώδειο, στο άλμπουμ αυτό που υπέγραψες πρόσφατα, η διαδρομή είναι τεράστια. Έχεις κάνει τα πάντα. Θυμάσαι συγκεκριμένα κομμάτια της διαδρομής που να σε έχουν χαρακτηρίσει πολύ;
- Κοίταξε, όταν πρωτοβγήκαν τα τραγούδια μου και πήγα σε μια συναυλία του Γιώργου και άκουσα ένα στάδιο από πέντε χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδάνε το δικό μου τραγούδι, ε ναι, με έπαιρναν τα ζουμιά. Ήταν δηλαδή συγκινητικό για μένα. Μετά έμπλεξα με τις ταινίες και επίσης είναι πολύ ωραίο να πηγαίνεις σε ένα σινεμά και να ακούς τη μουσική σου και να βλέπεις τον κόσμο να το απολαμβάνει. Μετά στη Νέα Υόρκη, στο Lincoln Center στο Αvery Fisher Hall έπαιξαν την κινηματογραφική μουσική μου σε μια συναυλία που πριν παίζανε τον Νονό και την προηγούμενη μέρα κάνανε πρόβα η ορχήστρα και τελειώνουν τον Νονό και μετά πιάνουν το δικό μου… Δεν υπάρχει πιο φοβερό. Αυτό, επίσης, ήταν μια κομβική στιγμή διότι άκουγα τη μουσική μου στο κέντρο της Αμερικής που είναι η Νέα Υόρκη ανάμεσα σε έργα γνωστών συνθετών και φυσικά κομβικές στιγμές είναι σίγουρα η γέννηση των παιδιών μου. Και η κόρη μου, στην Αμερική όπου ζει, και τα δίδυμα που ζουν εδώ. Νομίζω αυτό είναι το υπέρτατο θαύμα όσο και να ακούγεται τετριμμένο όταν είναι και μπροστά σου όταν συμβαίνει είναι μαγικό.
-Τα παιδιά σου θέλεις να ακολουθήσουν την πορεία σου; Να μπουν στον καλλιτεχνικό χώρο;
-Νομίζω ότι είναι ευτυχισμένος ο άνθρωπος που κάνει αυτό που του αρέσει και, αν νομίζω κάναμε όλοι αυτό που μας αρέσει, η κοινωνία θα ήταν πιο λειτουργική. Αν τους αρέσει η μουσική, που μάλλον τους αρέσει γιατί τα κοίμιζα πάνω από το πιάνο, στα κρεβατάκια τους, αν τους αρέσει λοιπόν γιατί όχι, ωραίο θα είναι, έχει και ταλαιπωρία βέβαια, όπως όλα…
"Άμα είναι να το κάνεις κάντο σοβαρά…"
-Θυμάσαι καθόλου μία συμβουλή του Μάκη Μάτσα, του πατέρα σου, όταν του είπες "μπαμπά ξεκινάω μπαίνω στο χώρο σου";
-Ναι ασφαλώς. Μου είπε τουλάχιστον άμα είναι να το κάνεις κάντο σοβαρά, δηλαδή πήγαινε και σπούδασε γιατί εγώ από πιτσιρικάς έπαιζα όλα τα όργανα κατάλαβες… Αλλά μου είπε: "αν θα το κάνεις κάντο σωστά". Οπότε ξεκίνησα και ακολούθησα τη συμβουλή του.
-Πόσο διαφορετικός είσαι σε σύγκριση με την αδερφή σου που είναι δισκογραφικό στέλεχος κορυφαίο. Είστε σε παρόμοιο χώρο, αλλά εσύ είσαι εντελώς καλλιτέχνης, η αδερφή σου είναι πιο τεχνοκράτης.
-Έχει τελείως διαφορετικό μυαλό και μια διαφορετική προσωπικότητα. Να σου πω την αλήθεια τη θαυμάζω διότι δεν έχω πολλά από τα χαρακτηριστικά της. Τι γίνεται, τι να κάνουμε... Έτσι είναι ξέρεις τα παιδιά σε μια οικογένεια με τις ίδιες προσλαμβάνουσες έχουν διαφορετικό στυλ και πορεία, γιατί παίζει μεγάλο ρόλο νομίζω ο χαρακτήρας των ανθρώπων και έτσι έχει πολλά χαρακτηριστικά τελείως διαφορετικά, τα οποία τα ζηλεύω πρέπει να σου πω.
- Μιλώντας για χαρακτήρα θα μπορούσες να μου πεις τι άνθρωπος είσαι;
- Δεν ξέρω είναι πολύ δύσκολη αυτή η ερώτηση, Βασίλη, να στην απαντήσω. Δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί δεν μπορώ να σου πω πώς βλέπω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω είναι κάτι το οποίο θέλει σκέψη τώρα. Δύσκολη περίπτωση.
- Έχεις πετύχει αυτά που έβαλες σαν στόχο από παιδάκι δηλαδή ξεκίνησες στα 15-16 χρόνια σου λέγοντας ότι ο στόχος μου είναι να κάνω μουσική;
-Στόχος μου ήταν να κάνω μουσική. Ήμουνα λυσσασμένος και είμαι ακόμα λυσσασμένος να κάνω μουσική και νομίζω ότι τον έχω πετύχει το στόχο μου δηλαδή να κάνω μουσική. Δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσει η μουσική από μένα. Δεν μου γλίτωνε με τίποτα.
-Υπάρχει απραγματοποίητο όνειρο ή στόχος, κάτι που να σκέφτηκες κάποτε και να μην το έχεις πετύχει, και να πεις ότι θα το πετύχω;
-Αυτό που θέλω είναι να δουλεύω με ανθρώπους και να κάνω ωραίες δουλειές και με ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να συνδεθείς και να έχεις μια σχέση που να είναι πιο ολοκληρωμένη. Αυτός είναι ο στόχος μου, γιατί πια όταν έχεις δουλέψει τόσα πολλά χρόνια θέλεις να δουλεύεις σε project που να περνάς όμορφες στιγμές. Δεν έχουμε περιθώρια πια. Νομίζω αυτό ισχύει σε πολλούς ανθρώπους, Αυτό θα ήθελα.
-Μιλώντας για όμορφες στιγμές ποιο είναι το πιο τεράστιο από πλευρά σου χρονικό διάστημα που έχεις περάσει σε ένα στούντιο ετοιμάζοντας κάτι;
-Έχω περάσει, εδώ που είσαι τώρα Βασίλη, τρία εικοσιτετράωρα σερί χωρίς ύπνο και μάλιστα ο ηχολήπτης μου που είναι από ένα βουνό μου λέει: "εγώ αντέχω".
-Τρεις μέρες;
-Μιξάραμε τότε το cd που είχα γράψει για τη Σωτηρία Λεονάρδου και τη δεύτερη μέρα άυπνοι εντελώς θυμάμαι ότι έτσι έπρεπε να προσθέσω κάτι, έλειπε ένα όργανο από εκεί, κι έρχομαι εδώ, οπότε κάθισα καμιά ώρα εδώ και επιστρέφω και τον βλέπω τέζα γιατί με περίμενε… Οπότε από τότε του λέω μην μου λες ότι αντέχεις γιατί το δεύτερο 24ωρο δεν άντεξες… Ξέρεις γιατί. Είχε την αναμονή που τον τσάκισε.
-Άρα όταν οι άλλοι καταρρέουν ο Μίνως συνεχίζει. Ηθικό δίδαγμα.
-Εδώ άμα κάτσεις χάνεις την αίσθηση του χρόνου.
-Άλμπουμ Ηρώδειο. Τι μυστικό έχει αυτό; Είναι μπλουζ, ρεμπέτικο, φάντο;
-Κοίταξε αυτή ήταν μια τρελή ιδέα που είχα από μικρός γιατί τα έμπλεκα όλα τα είδη και γιατί θεωρώ ότι όλα τα είδη της μουσικής έχουν σχέση γιατί είναι μουσική, όπως κι εμείς που έχουμε διαφορετικά στοιχεία εξαρτάται από πως τα ακούς. Την ίδια εποχή που συνέβαιναν στην Ελλάδα, κοινωνικοπολιτικά συνέδεσα τρία διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης και αντίστοιχα μουσικές και είδα ότι έχουν τρομερή συγγένεια, αισθητική αλλά και ψυχική. Η σκλαβιά που γέννησε τα μπλουζ, η φτώχεια και η μετανάστευση από όλα τα μέρη του κόσμου στην Αργεντινή, που γέννησε αυτό που ονομάστηκε μετά τάνγκο, και τα 40 χρόνια δικτατορίας του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία που γέννησε τα φάντο. Η αγάπη μου για το ρεμπέτικο είναι κι αυτή από παιδάκι και ξεκινώντας να διασκευάζω κάποια ρεμπέτικα και να τα μελετάω, λέω για να δω τι θα γίνει άμα μπορέσουμε και φτιάξουμε μια βραδιά όχι ακαδημαϊκή, αλλά entertaining, που αν θέλει και κάποιος να ψάξει για κάτι παραπάνω θα μπορέσει. Και κάναμε αυτές τις δύο βραδιές, δηλαδή μια πέρσι και μια πρόπερσι, με τεράστια ανταπόκριση και επιτυχία και αυτό ήταν τεράστια χαρά μου δηλαδή είπα και να μην κάνω άλλη συναυλία γιατί δεν ξέρω ήταν ένα όνειρό μου. Κι έτσι κάλεσα μία τραγουδίστρια την οποία είχα πάει δύο τρεις φορές στη Λισαβόνα και την άκουσα και ήταν εξαιρετική. Ξέρεις το σημαντικό δεν ήταν να έχεις ονόματα, αλλά να είναι φωνές και χαρακτήρες. Νομίζω πέτυχαν αυτές οι βραδιές και είμαι χαρούμενος που το ηχογραφήσαμε και έτσι έχει μείνει για κάποιον που θέλει να τα ακούσει, που ήταν εκεί, ή δεν ήταν.
-Επόμενος μεγάλο στόχος πέρα από τις ώρες στο στούντιο καλλιτεχνικά πάντα, υπάρχει;
- Θέλω να ξεκινήσω την επόμενη ιδέα μου. Δεν τη λέμε γιατί είναι ακόμα σε πρωτόλειο σχέδιο.
- Όταν μπαίνεις στο στούντιο να κάνεις οτιδήποτε, έχεις πλάνο δηλαδή λες ένα, δύο, τρία, τέσσερα θα κάνω αυτό ή αφήνεις το πλάνο και αυτοσχεδιάζεις;
-Κάθε Σεπτέμβριο που ξεκινάει η καινούργια σχολική χρονιά λέω ότι φέτος θα έχουμε πέντε θέατρα και μία σειρά στην τηλεόραση για το δεύτερο μέρος από τον Ιανουάριο, Φεβρουάριο και μετά βλέπουμε. Άρα αυτές είναι οι υποχρεώσεις μου. Μαζί με τις υποχρεώσεις μου έχω και μία ιδέα που θέλω να τη φτιάξω. Είτε αυτό είναι μουσική είτε είναι για κάποια συναυλία Οπότε κάνω αυτό το πλάνο… Τα σχέδια βέβαια γίνονται για να ανατρέπονται. Δεν είμαι προσκολλημένος εκτός από τις υποχρεώσεις μου, οι οποίες φέτος περιλαμβάνουν μετά από αρκετά χρόνια κι ένα πολύ ωραίο παιδικό έργο ενός Ιταλού συγγραφέα που θα έχει σχέση με τα Χριστούγεννα και θα παρουσιαστεί τον Δεκέμβριο στο Ολύμπια. Είχα να κάνω κάτι αντίστοιχο από την εποχή που έκανα στο Εθνικό, τον Μόγλη.
-Αν σου έβαζα ένα στοπ, λέγοντας σου, επιλέγεις μουσική για σινεμά και soundtracks ή αυτό που κάνεις, δηλαδή να συνεργάζεσαι με καλλιτέχνες με δημιουργούς, τι θα επέλεγες;
-Δεν θέλω να επιλέξω και αισθάνομαι πολύ τυχερός που μπορώ να πηγαίνω από το ένα στο άλλο γιατί καταρχάς πλουτίζω εγώ αλλά κατά κύριο λόγο δεν βαριέμαι. Έχω φίλους που κάνουν μόνο μουσική για κινηματογράφο και μου λένε ζηλεύω που κάνεις και τα άλλα. Νομίζω ότι μου πάει το να εναλλάσσονται τα πράγματα. Ξέρεις είναι συγκοινωνούντα δοχεία και τροφοδοτεί το ένα το άλλο.
-Οδηγία για ένα παιδί που θέλει να μπει στο χώρο. Τι να κάνει εκτός από να σπουδάσει, φαντάζομαι, μουσική;
-Αν είναι σίγουρος ότι αγαπάει τη μουσική, γιατί η αγάπη είναι μόνο νομίζω που θα τον στηρίξει στις δυσκολίες που θα έρθουν, και επίσης είναι αυτό που τροφοδοτεί τα πάντα, να προχωρήσει. Αν το αγαπάς αυτό, προχωράς.
