Αν εμείς δε μπορούμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουν μεσολαβήσει 21 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση στα αθηναϊκά δρώμενα, λογικά ακόμα πιο δύσκολο θα είναι για τους ίδιους τους διοργανωτές. Το Ejekt Festival, συνεπέστατο στο ραντεβού του, πάει και φέτος ΟΑΚΑ (14-15/07), έχοντας μαζί του μερικούς από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της διεθνούς μουσικής σκηνής. Τι ιδιαίτερο έχει αυτή η χρονιά και υπερθεματίζουμε; Τους λόγους, τους βρίσκεις αναλυτικά παρακάτω.
1. H καθηλωτική μαγεία των Cure
Τελευταία, άκουσα αρκετά το επιχείρημα "τους ξαναείδα τους Cure το 2019" και με συγχωρείτε, αλλά θέλησα πολύ να γελάσω. Θα μπορούσα να το καταλάβω, σε περίπτωση που αναφερόμασταν σε ένα άλλο συγκρότημα με λιγότερα χιλιόμετρα ιστορίας. Πράγματι, είχαν έρθει στα 15 χρόνια του Ejekt, όταν έκαναν την επετειακή τους περιοδεία για τα 50 τους χρόνια στη μουσική βιομηχανία, και ήταν αμίμητοι. Δεν είχα ξαναδεί περισσότερο κόσμο ως τότε στην Πλατεία Νερού· ο δε Robert Smith μας αντάμειψε όλους τραγουδώντας επί 2,5 ώρες χωρίς το παραμικρό διάλειμμα με φωνή κρύσταλλο, καλύτερη από κάθε πιθανή ηχογράφηση. Τότε μάλιστα, είχαμε ακούσει για πρώτη φορά το μετέπειτα ομώνυμο lead single του Songs Of A Lost World που για μένα αποτέλεσε μακράν το καλύτερο άλμπουμ για το 2024. Σε περίπτωση λοιπόν, που έζησες κάτι τέτοιο, προφανώς και θες να το ξαναζήσεις στις 15/07. Δεν τίθεται θέμα συζήτησης αν δεν ήσουν εκεί.
2. Το ξωτικό που λέγεται Florence και το υπόλοιπο line-up
Από εκεί που περιμέναμε επί χρόνια, πώς και πώς, το αερικό να αποφασίσει να έρθει προς τα μέρη μας, πλέον αυτή είναι η 3η του φορά, πάντα με τις ευλογίες του Ejekt. Επειδή λέμε αλήθειες, όταν οι Florence + The Machine εμφανίστηκαν στο Ηρώδειο παρουσίασαν ένα setlist πιθανότατα επηρεασμένο από τον χώρο, αλλά, αρκετά άνευρο, επίτηδες υποθέτω. Όταν επανήλθαν στην Πλατεία Νερού και τη γέμισαν από άκρη σε άκρη, ήταν όλα πολύ καλύτερα. Αυτήν τη φορά (14/07) -διότι η Florence δε χορταίνεται- ελπίζω πως θα έχει φροντίσει ακόμα περισσότερο τη λίστα με τα κομμάτια που διψά να ακούσει το κοινό της. Ιδανικά, θα ήθελα να της σφυρίξει κάποιος, πως το Pure Feeling έχει τη δική του καριέρα στη χώρα και πώς πρέπει οπωσδήποτε να το συμπεριλάβει. Ας πάρει παράδειγμα από τον Robbie Williams που έμαθε για την αδυναμία που τρέφουμε στο Me And My Monkey και έκτοτε δεν το ξεχνά.
Ειδική μνεία, αξίζει στους Nothing But Thieves που επίσης συναυλιακά ανέδειξε το Ejekt. Αυτοί οι φανταστικοί τύποι από το Έσσεξ, σχεδόν αθόρυβα και μέσα σε μία δεκαετία, εξελίχθηκαν σε τόσο υπολογίσιμη δύναμη, ώστε όταν μας επισκέφθηκαν για το δικό τους sold out live πριν από 3 χρόνια, να υπάρχει κόσμος που τους περίμενε σε ουρά μέσα στη βροχή. Απόλυτα δικαιολογημένο το hype τους αν με ρωτάς, το δε Dead Club City από το 2023 υπήρξε το επιστέγασμα του μουσικού τους ταλέντου και ένας από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών. Τονίζω τη λέξη δίσκους, γιατί αν μη τι άλλο, singles ακούμε πολλά- σε ολοκληρωμένες προσπάθειες που βγάζουν νόημα υστερούμε. Οι Suede από την άλλη, διαθέτουν τη δική τους, πολυετή ιστορία στην post-punk, το δικό τους φανατικό κοινό, αλλά και έναν υπέροχο Brett Anderson που, με αυτήν τη φωνή είναι σαρκαστικά ιδιοφυές να υπογράφει δίσκο ονόματι Antidepressants.
3. Η αυθεντικότητα του Ejekt Festival
Κακά τα ψέματα, η περίπτωση του Ejekt είναι η κλασική συνταγή που βγαίνει πεντανόστιμη επειδή "βάζεις αγάπη". Στις 13 Μαΐου, στη Στέγη, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ "20 χρόνια Ejekt Festival | Certain Streetness" και παρακολουθώντας το, καταλαβαίνει κανείς λίγο από τον μόχθο που χρειάστηκε μία τέτοια διοργάνωση να στηθεί στην Ελλάδα του 2005, να καθιερωθεί και να καθιερώσει και όλες τις υπόλοιπες που μετέπειτα ακολούθησαν. Διότι το Ejekt αυτό κατόρθωσε: ως πρωτοπόρο, να ανοίξει τον δρόμο για αυτό που εμείς εκ των υστέρων βαφτίσαμε συναυλιακό καλοκαίρι στην Αθήνα. Χωρίς πολλές φανφάρες και κορώνες, με ροκ αντιμετώπιση -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- και certain coolness. Στο Ejekt ξέρεις, πως μπορείς να πας όπως είσαι για να ακούσεις μουσική και να γράψει το κοντέρ σου κάτι αξέχαστο, όχι επειδή είναι μόδα τα φεστιβάλ. Και αυτός ο λόγος είναι αρκετός για να το στηρίζεις και να βρίσκεσαι εκεί.
