Από τη στιγμή που ανηφορίσαμε προς τον λόφο, λίγα λεπτά πριν δύσει ο ήλιος, ήταν φανερό ότι δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη μουσική εκδήλωση. Η Ακρόπολη απέναντι έπαιρνε το χρυσαφένιο φως του δειλινού, ο αττικός ουρανός γινόταν σιγά σιγά βαθύς μπλε και η πόλη άφηνε πίσω της τον θόρυβο για να παραδώσει τη θέση της στον ήχο μιας ορχήστρας.
Η Πνύκα, ο τόπος όπου πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια συγκεντρώνονταν οι Αθηναίοι πολίτες για να αποφασίσουν το μέλλον της πόλης τους, μεταμορφώθηκε για ένα βράδυ σε μια σκηνή παγκόσμιας τηλεοπτικής παραγωγής. Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσε η δύναμη του λόγου, πρωταγωνίστησε η δύναμη της μουσικής.
Και όμως, τίποτα δεν πρόδιδε το μέγεθος της προετοιμασίας που είχε προηγηθεί. Η εικόνα έμοιαζε απόλυτα φυσική. Πίσω της όμως κρύβονταν τέσσερις μήνες σχεδιασμού, τέσσερις ημέρες παραγωγής, δύο ημέρες γυρισμάτων, έντεκα κάμερες -ανάμεσά τους και drone-, εκατοντάδες ώρες οπτικοακουστικού υλικού και περισσότεροι από 150 άνθρωποι που εργάστηκαν για να κάνουν την Αθήνα το ελληνικό κεφάλαιο μιας ευρωπαϊκής μουσικής σκυταλοδρομίας.
Στις 21 Ιουνίου, την Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής, η Αθήνα συνδέθηκε ζωντανά, σε ώρα υψηλής τηλεθέασης, με ακόμη δέκα ευρωπαϊκές πόλεις μέσα από το EUROPIANO, μια παραγωγή της ARTE και του ZDF αφιερωμένη στα σπουδαιότερα κοντσέρτα για πιάνο της ευρωπαϊκής μουσικής παράδοσης.
Η ελληνική συμμετοχή μόνο τυχαία δεν ήταν. Η Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, υπό τη διεύθυνση του Κωνσταντίνου Καρύδη και με σολίστ τον νεαρό Αυστριακό πιανίστα Lukas Sternath, ερμήνευσε το Πέμπτο Κοντσέρτο για πιάνο του Beethoven, το περίφημο "Αυτοκρατορικό".
Υπάρχουν έργα που τα ακούς. Και υπάρχουν έργα που μοιάζουν να συνομιλούν με τον χώρο όπου εκτελούνται. Το "Αυτοκρατορικό" αντήχησε κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης με έναν τρόπο που δύσκολα θα μπορούσε να επαναληφθεί μέσα σε μια αίθουσα συναυλιών. Ο αέρας, το φως, οι ήχοι της πόλης που έφταναν αχνά από μακριά, ακόμη και οι παύσεις ανάμεσα στις φράσεις της μουσικής, έμοιαζαν να αποτελούν μέρος της ερμηνείας.
Ίσως γι' αυτό η μεγαλύτερη εντύπωση της βραδιάς δεν ήταν μόνο η μουσική, αλλά η αίσθηση ότι η ιστορία, ο πολιτισμός και η σύγχρονη τεχνολογία συνεργάζονταν αρμονικά. Ο σκηνοθέτης Michael Beyer -γνωστός από την τηλεοπτική σκηνοθεσία της Πρωτοχρονιάτικης Συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης- απέδωσε κινηματογραφικά κάθε στιγμή, ενώ η παραγωγή της Unitel blue, σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τη Viewmaster, κατάφερε να μετατρέψει έναν αρχαιολογικό χώρο σε τηλεοπτικό πλατό διεθνών προδιαγραφών, χωρίς να χαθεί ούτε στιγμή η μαγεία του τοπίου.
Κοιτάζοντας γύρω, δύσκολα μπορούσες να μη σκεφτείς πόσο συμβολική ήταν αυτή η επιλογή. Η Ευρώπη δεν συναντήθηκε σε ένα στούντιο ούτε σε μια μεγάλη σύγχρονη αίθουσα συναυλιών. Συναντήθηκε σε έναν τόπο όπου γεννήθηκε η ιδέα της δημόσιας συμμετοχής και του διαλόγου. Μόνο που αυτή τη φορά ο διάλογος δεν γινόταν με λέξεις αλλά με νότες.
Την ίδια στιγμή, χιλιάδες θεατές παρακολουθούσαν τη ζωντανή μετάδοση από τον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής, ενώ εκατομμύρια τηλεθεατές σε ολόκληρη την Ευρώπη έβλεπαν την εικόνα της Πνύκας και της Ακρόπολης να ταξιδεύει μέσα από τις οθόνες τους. Η Αθήνα δεν φιλοξενούσε απλώς μια συναυλία. Παρουσίαζε μια εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας που συνομιλεί ισότιμα με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Φεύγοντας από την Πνύκα, κανείς δεν σχολίαζε τις κάμερες, τον φωτισμό ή την τεράστια παραγωγή. Αυτό που έμενε ήταν η αίσθηση μιας σπάνιας εμπειρίας. Μιας βραδιάς όπου η κλασική μουσική απέκτησε το φυσικό της σκηνικό και η Αθήνα απέδειξε ότι μπορεί να φιλοξενεί πολιτιστικά γεγονότα που ξεπερνούν τα ελληνικά σύνορα.
Υπάρχουν εκδηλώσεις που τελειώνουν με το τελευταίο χειροκρότημα. Το EUROPIANO έμοιαζε περισσότερο με μια υπενθύμιση ότι όταν ένας τόπος με τόσο βαθιά ιστορία συναντά την τέχνη σε τόσο υψηλό επίπεδο, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια συναυλία. Είναι μια εικόνα που μένει στη μνήμη.
