Το sold out του live των Gorillaz συναγωνίστηκε σε ταχύτητα αυτό των Coldplay και των Metallica· τόση ήταν η λαχτάρα όλων εμάς που τους ακολουθούμε πιστά από το 1998 -και τον Damon Albarn δέκα χρόνια νωρίτερα λόγω των Blur- για να τους δούμε live.
To πλήρωμα του χρόνου λοιπόν, ήρθε φέτος, στη σύμπραξη των Release Athens x SNF Nostos στην Πλατεία Νερού και ναι μεν μας άρεσαν, όμως δε, υπάρχουν μερικά "αλλά". Προτού περάσουμε σε αυτά, ας πούμε τα αυτονόητα: Οι Gorillaz είναι μοναδικοί στο είδος τους, αναμφισβήτητα πρωτοπόροι στη μουσική βιομηχανία χωρίς να τρίβουν στη μούρη κανενός ότι όταν εκείνοι έφτιαχναν μία virtual ταυτότητα οι υπόλοιποι γυρίζαμε με στυλό bic τις κασέτες επειδή δεν είχε μπαταρία το walkman. O Damon έχει περάσει με άριστα το τεστ του χρόνου, όπως και της ευρηματικότητας με ό,τι κι αν έχει καταπιαστεί.
Ίσως για όλα τα παραπάνω που δημιουργούν προσδοκίες στη στρατόσφαιρα, να περάσαμε ωραία χθες, αλλά όχι τέλεια. Ήταν εκρηκτικοί; Ήταν. Ήταν επικοινωνιακοί; Ήταν. Και μια χαρά ήχο είχαν και όλα τα συναφή. Προσωπικά, το multi-culti setlist θεωρώ πως δεν ήταν όπως έπρεπε χτισμένο για να υπάρξει κλιμάκωση -άσχετα αν έκλεισαν με το Feel Good Inc και το Clint Eastwood- και γενικότερα, έχω την αίσθηση ότι έπαιξαν "safe" κυριολεκτικά και μεταφορικά, ενώ ειδικά από αυτούς περιμένει κανείς κάθε πιθανή "τρέλα". Το Dare έλειψε και ως τραγούδι και ως σκεπτικό.
Παράλληλα, έπειτα από ένα μίνι γκάλοπ, κατέληξα πως η πλειοψηφία αισθάνθηκε ένα "ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε" και ότι η συναυλία έκλεισε κάπως απότομα, με το ρολόι στο χέρι. Οπωσδήποτε, δεν υπάρχει κάποια οικουμενική συμφωνία μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού ότι θα υπάρχει πάντα encore, ωστόσο, χθες, σίγουρα φάνηκε η απουσία του.
Παρότι δε χορτάσαμε τους Gorillaz, ούτε προλάβαμε να συνδεθούμε μαζί τους, η συναυλία τους ήταν από εκείνες που προσελκύουν όλες τις ηλικίες, επιβεβαιώνοντας πως τα χάσματα γενεών παύουν να υφίστανται, όταν η μουσική (παντός είδους) είναι ποιοτική.
Υ.Γ.1. Κάποιοι πάνε στα lives για να ακούσουν τους καλλιτέχνες που ακολουθούν πιστά. Δίνουν από τα χρήματα που δεν τους περισσεύουν για τα εισιτήρια, επενδύοντας στη στιγμή για να γίνει ανάμνηση. Άλλοι πάλι, για να πουν τα νεάκια τους και να ενημερώσουν και τους υπόλοιπους γύρω τους, αφού αναγκαστικά τσιρίζουν για να ακουστούν. Για το ποιοι από αυτούς δεν έχουν θέση στα lives, το κριτήριο πρέπει να είναι ο σεβασμός.
Υ.Γ.2. Πώς είναι δυνατόν, με τη χθεσινή θερμοκρασία, ο Damon Albarn να έμεινε στη σκηνή καθ᾽όλη τη διάρκεια της συναυλίας με πανωφόρι και σκουφί, μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ.
