Το "Venceremos" είναι το νέο άλμπουμ των Villagers of Ioannina City, που αυτή τη φορά πάει ελαφρώς προς πιο heavy rock μονοπάτια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απομακρύνεται από όλα εκείνα τα παραδοσιακά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο του συγκροτήματος. Οι VIC είναι φίλοι ξεκίνησαν πριν από πολλά χρόνια και εξελίσσουν ακόμα περισσότερο τον ήχο τους. Αυτή τη φορά μοιράζονται έναν δίσκο-δήλωση με μια ξεκάθαρη αποστολή: την Ελευθερία και φτιάχνοντας ένα δυστοπικό μέλλον σαν τοπίο του δίσκου, μέσα από κάθε τραγούδι ξετυλίγουν μια ιστορία αντίστασης. Μιλάμε για μια μπάντα που καθόρισε και άλλαξε το εγχώριο τοπίο στην progressive rock έχοντας πλέον πάρει μεγάλη αναγνώριση σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Μίλησα με τον αρχηγό της ομάδας, τον Alex Karametis, και σου μεταφέρω εδώ όλα όα έμαθα για το επιτυχημένο συγκρότημα.
-Δεν είμαστε απλά μια μπάντα που παίζει στα Γιάννενα. Παίζουμε σε όλη την Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, ευτυχώς, αλλά και στο εξωτερικό. Ακόμα πάντως δε νιώθω κάτι διαφορετικό, φέτος, ας πούμε, σε σχέση με πέρυσι-πρόπερσι. Εντάξει, προφανώς, όταν βγάζεις δίσκο, ανοίγεσαι πολύ στον κόσμο. Είναι και οι συναυλίες, είναι και οι συνεντεύξεις, είναι και το feedback που παίρνεις από τον κόσμο, που ακούει το δίσκο, ακούει τα τραγούδια, οπότε κάπως είναι σαν να ανοίγει μια πόρτα με τον κόσμο έξω. Αλλά, άμα εξαιρέσεις αυτό, δεν νιώθω για την ώρα κάτι. Θέλω να πω, κάναμε μια συναυλία στην Αθήνα, τώρα, τις προάλλες, με την παρουσίαση της δουλειάς μας που ήταν τέλεια. Αλλά και πριν τρία χρόνια είχαμε κάνει πάλι στο Λυκαβηττό sold out. Είχαμε κάνει και στη Τεχνόπολη το 2015. Δεν ξέρω ακόμα δεν έχω νιώσει μια απογείωση τεράστια από κάπου προς κάπου.
-Ποιο θεωρείτε το πιο πετυχημένο live που έχετε κάνει μετά από τα sold out των τελευταίων χρόνων. Υπάρχει ή θα έρθει;
-Τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Μακάρι να έρθουν κι άλλα πιο επιτυχημένα. Ας έρθουν. Να σου πω και κάτι Βασίλη. Από αυτά ζούμε. Αν μπορούμε να τα έχουμε αυτά, για το βαθύ μέλλον, θα είμαι πολύ χαρούμενος. Η τελευταία συναυλία στο Λυκαβηττό ήταν κάτι πολύ ωραίο από πολλές απόψεις, όχι μόνο επειδή είχε κόσμο. Από πλευράς παιξίματος, η όλη ατμόσφαιρα, το vibe του κόσμου, το δικό μας, επειδή είχαμε και καιρό να παίξουμε και μόλις βγήκε ο δίσκος, ξέρεις, ήμασταν και πιεσμένοι να βγει ο δίσκος, και στόχος ήταν να γίνουν όλα τα διαδικαστικά, να στηθεί η συναυλία και με το που ξεκίνησε, κάπως υπήρξε μια απελευθέρωση προσωπικά, να σου πω την αλήθεια.
-Κοίταξε, πάντα, εγώ τουλάχιστον την μπάντα έτσι την έβλεπα. Είμαστε μια heavy rock μπάντα, με δυνατές κιθάρες, ο drummer κοπανάει, ο μπασίστας θέλει να κάνει θόρυβο και να κάνει λίγο σεισμό κάτω, να σείονται λίγο τα θεμέλια. Εντάξει, έχουμε και τα παραδοσιακά όργανα που τα συνδυάζουμε, αλλά εγώ γενικά αντιμετωπίζω έτσι και τη μουσική. Θα σου πω ότι και το metal υπό την ομπρέλα του ροκ το έχω. Κάπως έτσι τα έχω μοιρασμένα στο μυαλό μου. Γιατί ακούω πάρα πολλή μουσική και από όλα τα είδη. Ακούω ηλεκτρονική, κλασική, παραδοσιακή, από όλο τον κόσμο, ροκ προφανώς, metal, σε όλα τα μονοπάτια του. Και έχω γενικά αυτήν την άποψη τη δική μου που λέει ότι όλα αυτά είναι της ροκ μουσικής. Όταν έχει δυνατές κιθάρες, ο drummer, ο τραγουδιστής, τραγουδάει δυνατά και όχι σιγά, δεν απαγγέλει ή κάτι τέτοιο. Όλα στο ροκ, είναι λίγο στη ροκ έκφραση. Οπότε ναι, και σίγουρα πατάμε και σε metal, πατάμε και σε ροκ, πατάμε και σε παραδοσιακά προφανώς. Είμαστε μια heavy rock μπάντα, δεν είμαστε soft. Μας αρέσει και το metal. Από μικρός εγώ ακούω heavy metal. Και όχι μόνο, και πιο ακραία. Αλλά ακούμε κι άλλα. Heavy rock μπάντα νομίζω θα μας έλεγες... Κοίταξε εμείς για τους ροκάδες είμαστε μεταλάδες, είμαστε πολύ metal, και για τους μεταλάδες είμαστε πολύ rock.
-Καλό αυτό και ασυνήθιστο. Το κοινό σας τι είναι που βρίσκεται; Το έχεις ψάξει; Είναι τα πάντα;
-Ρεαλιστικά, στις συναυλίες μας βλέπουμε κόσμο από μωρά, που μόλις έχουν γεννηθεί μέχρι ηλικιωμένους.
-Μπορεί και τέσσερις. Υπάρχουν. Η αλήθεια είναι, βλέπω αυτό που λες. Τρεις γενιές τουλάχιστον. Στις συναυλίες μας υπάρχουν από μωρά με ακουστικά, παιδιά που πάνε σχολείο, φοιτητές, μέχρι και αρκετά ηλικιωμένοι.
-Ωραίο το να αγγίζεις κόσμο από πολλές ηλικίες. Πώς το βλέπεις;
- Εμένα προσωπικά μου αρέσει. Είναι κάτι που είναι ιδιαίτερο και είναι σημαντικό. Γιατί εμείς δεν παίζουμε για κάποιο συγκεκριμένο κόσμο για κάποιο συγκεκριμένο κοινό. Παίζουμε μουσική για εμάς πάνω απ' όλα και θέλουμε να την βγάλουμε να την επικοινωνήσουμε και να την μοιραστούμε με όλο τον πλανήτη. Όσο είναι δυνατόν. Και όταν ακουμπάει κάτι από τη μουσική μας ανθρώπους όλων των ηλικιών σημαίνει ότι τελικά ίσως και ο χρόνος και η φθορά του σώματος να μην έχει τόσο μεγάλη σημασία στο τέλος της ημέρας. Και ότι και η ψυχή μπορεί να είναι και ίδια, που το πιστεύω εγώ. Ξέρεις η ψυχή ενός παιδιού είναι ίδια με την ψυχή ενός ηλικιωμένου. Και ο ηλικιωμένος παιδί νιώθει.
-Ποιο θεωρείς ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας σας; Υπάρχει;
-Μπορώ να σου πω τι κάνουμε και τώρα αν αυτό είναι συνταγή επιτυχίας δεν το ξέρω. Συνήθως σε όσους προσπαθούν να ακολουθήσουν μια συνταγή δεν τους βγάζει πουθενά. Αλλιώς θα το έκαναν και όλοι. Εμείς σίγουρα αυτό που προσπαθούμε είναι να παίζουμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε. Δεν κάνουμε κάτι με σκοπό να επηρεάσουμε κάποιον να πιάσουμε ένα κοινό, να κάνουμε μια σφυγμομέτρηση τι μπορεί να γουστάρει ο κόσμος τώρα. Κάνουμε πραγματικά αυτό που νιώθουμε και στους χρόνους που μπορούμε εμείς και με τις συνθήκες που μπορούμε εμείς και με τους όρους και τους κανόνες που θέτουμε εμείς. Ίσως η δικιά μας χημεία και η αισθητική μας να έχει κάτι που να αρέσει τον κόσμο.
-Οι τρεις τουλάχιστον που είναι η βάση του συγκροτήματος, κιθάρα μπάσο τύμπανα, που παίζουμε από πολύ μικρά παιδιά μαζί, είμαστε φίλοι. Πηγαίναμε κατασκηνώσεις μαζί, παίζαμε ποδόσφαιρο, γυρνάγαμε με τα ποδήλατα, αλητεύαμε στις γειτονιές, και σιγά σιγά φτιάξαμε και το συγκρότημα. Είμαστε μαζί από το 2000.
-26 ολόκληρα χρόνια;
-26 χρόνια που παίζουμε μουσική, πιο πριν παίζαμε ποδόσφαιρο μαζί. Ευτυχώς είναι όλα γύρω από τη μουσική και γύρω από το συγκρότημα, πάντα. Από όταν ήμασταν μικροί ήταν πάντα όλα γύρω από το συγκρότημα, με την ίδια αφοσίωση, με το ίδιο μεράκι, έτσι όπως το κάναμε όταν ήμασταν και 14-15 χρονών. Με το ίδιο, νομίζω, μεράκι το κάνουμε και τώρα.
-Σε μεγάλο βαθμό πιστεύω πως ναι. Το γεγονός ότι είμαστε ακόμα εδώ το αποδεικνύει. Είμαστε ακόμα μαζί ακόμα φοράμε σορτσάκια κι έχουμε μακριά μαλλιά και κοντομάνικα και εξακολουθεί η μουσική να τρώει όλο μας το χρόνο. Μπορεί πριν 20 χρόνια τα όνειρα να ήταν ότι πρέπει να γίνουμε πασίγνωστοι να παίζουμε σε εκατό χιλιάδες κόσμο. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε ότι αυτό που έχουμε τώρα, αν μπορέσουμε να το διατηρήσουμε, όχι το μέγεθος της επιτυχίας αλλά το γεγονός του ότι είμαστε ακόμα εδώ, μας επιτρέπει η ζωή να είμαστε εδώ, ακόμα παρέα και να ασχολούμαστε με αυτό και να παίζουμε μουσική, να περιοδεύουμε και να είμαστε παρέα, όλο αυτό είναι ευλογία. Είναι ένα όνειρο που έχει γίνει πραγματικότητα ανεξάρτητα από την επιτυχία. Προφανώς όμως το ότι αυτό μπορούμε να το κάνουμε και να γεμίσουμε συναυλίες, χώρους, κόσμος να περνάει μαζί μας και να μοιράζεται βραδιές και στιγμές, έ όλο αυτό το κάνει ακόμα πιο μαγικό ακόμα πιο ονειρικό. Είναι πολύ σημαντικό ότι όλο αυτό μας προσφέρει και κάποια χρήματα ώστε να κάνουμε ότι κάνουμε με μεγαλύτερη άνεση και να μην χρειάζεται να ψάξουμε εκατό διαφορετικές δουλειές για να μπορέσουμε να συντηρηθούμε εμείς και τα παιδιά μας και τα σπίτια μας. Θεωρώ ότι σε μεγάλο βαθμό τα όνειρά μας τα έχουμε κατακτήσει. Είμαι αρκετά χαρούμενος και νιώθω τυχερός και ευλογημένος που είμαι εδώ σε αυτό το σημείο με αυτούς τους ανθρώπους να κάνουμε αυτό το πράγμα.
-Μένετε εκτός Αθήνας φαντάζομαι όλοι, έτσι δεν είναι;
-Μόνο ένας ο "πνευστός" μας , ο Δημήτρης Μπρέντας, μένει στην Αθήνα, στη Λούτσα βασικά.
-Κοίταξε υπάρχουν δύο πραγματικότητες στη μουσική και στις τέχνες γενικά. Η μία είναι να πεις ότι βιοπορίζομαι, ότι εγώ παίζω κιθάρα και είμαι κιθαρίστας και ψάχνω να βρω δουλειά Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις πουθενά άλλο αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς ούτε στη Θεσσαλονίκη πλέον. Το ξέρω είχαμε κι ένα μαγαζί με κάτι φίλους, ένα τσιπουράδικο, που κάναμε παραδοσιακές μπάντες. Φωνάζαμε ρεμπέτικα και τέτοια και βλέπω πλέον ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μετακομίσει στην Αθήνα ενώ ελάχιστοι έχουν μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη. Είναι διαφορετικό το ότι εγώ είμαι ένας μουσικός που παίζω μπουζούκι παίζω κρουστά, παίζω κιθάρα και ψάχνω μεροκάματο ,ψάχνω σχήματα να παίζω σταθερά κάθε εβδομάδα.
-Σαν session μουσικός.
-Ναι είναι διαφορετικό. Βλέπω ότι είναι διαφορετική η κίνηση σε σχέση με την Αθήνα. Είναι σίγουρα άλλο το να πεις ότι εγώ φτιάχνω ένα συγκρότημα, δεν με νοιάζει το αν θα παίζουμε κάθε εβδομάδα, το αν θα έχουμε μεροκάματο, εμείς παίζουμε μουσική μακάρι να πάμε. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να είσαι στην Αθήνα. Είναι αποδεδειγμένο αυτό. Θυμίζω τα "Ξύλινα Σπαθιά", τα "μωρά στη φωτιά", τις "Τρύπες"… Συγκροτήματα που δεν ήταν από την Αθήνα και να που ουσιαστικά συνεχίζεται αυτό και τώρα.
-Ήσασταν τυχεροί πιστεύεις;
-Εμείς είμαστε τυχεροί. Η κατάσταση πλέον καλώς ή κακώς με τα social media με το youtube, με όλα αυτά, δείχνει ότι η μουσική μας μπόρεσε να φτάσει στα αυτιά όλης της Ελλάδας. Πριν το 2000 όταν παίζαμε ενώ ήμασταν μία μπάντα από τα Γιάννενα, φαντάζομαι το 85 ή το 90, το να φτάσει η μουσική μιας μπάντας από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα δεν ήταν τόσο εύκολο. Μας βοήθησε πολύ περισσότερο προφανώς το γεγονός ότι στο youtube εμείς είχαμε τραγούδια από το 2010 οπότε μας ήξερε ένα κοινό βασικό. Έ δεν χρειάζεται να είσαι στην Αθήνα λοιπόν.
