Η Βιολέτα Ίκαρη είναι μία ξεχωριστή ερμηνεύτρια. Κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της από την πρώτη της κιόλας εμφάνιση στην ελληνική δισκογραφία. Έχει ιδιαίτερη φωνή, ξεχωριστή ερμηνεία, προσωπικό ύφος, είναι μαμά, έχει εργαστεί και ως κομμώτρια, είναι απο την Ικαρία και μένει στο κέντρο της πόλης. Η Βιολέτα παρουσίασε πρόσφατα το νέο EP της με τίτλο "Σύννεφα Μπαλόνια".
Περιλαμβάνει 5 τραγούδια τα οποία υπογράφουν ο Οδυσσέας Ιωάννου στους στίχους και ο Σταύρος Σιόλας στη μουσική. Μάλιστα οι δυο δημιουργοί συνεργάζονται για πρώτη φορά, γράφοντας πέντε τραγούδια για τη Βιολέτα Ίκαρη με θέματα για τον έρωτα, την απώλεια, την αντοχή και το πείσμα της αισιοδοξίας. Με αφορμή τη δουλειά αυτή, μιλήσαμε. Μπορείς να γνωρίσεις περισσότερο την Βιολέτα μέσα από τα δικά της λόγια.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
-Καλά, εντάξει. Όταν ήρθα στην Αθήνα, 18 χρονών ήμουνα σε φάση πολιτισμικού σοκ. Μου φαινόντουσαν όλα πολύ ξένα, πολλοί άνθρωποι απόμακροι, βιαστικοί πολύ, όλες οι σχέσεις σε κόντρα με τη ζωή της Ικαρίας.
-Και τι γίνεται; Κάποια στιγμή μπαίνεις στα βαθιά, στην Αθήνα, και προσπαθείς να επιπλεύσεις;
-Ήρθα για να κάνω την κομμώτρια, δεν ήρθα για να κάνω την τραγουδίστρια. Έφυγα από την Ικαρία έχοντας ήδη ξεκινήσει να τραγουδάω, στα 16 μου, σε ένα κουτούκι και στα Ικαριώτικα, παραδοσιακά πανηγύρια. Αλλά ο στόχος μου δεν ήταν να είμαι τραγουδίστρια, ήταν κάτι για μένα εποχιακό, κάτι για την εμπειρία. Το αγάπησα στη διαδρομή, πάρα πολύ, αλλά δεν ήξερα αν θα μπορούσα να αφιερωθώ σε αυτό. Ένα παιδί της επαρχίας δεν μπορεί να κάνει μεγάλα όνειρα γιατί ο περίγυρος συνήθως το αποδοκιμάζει. Θέλω να γίνω τραγουδίστρια όταν μεγαλώσω, έλεγα και μερικοί γελάγανε. Άκουγα ατάκες του στυλ "τώρα εσύ θα μας γίνεις τραγουδίστρια", "από πού κι ως που" κι άλλα τέτοια.. Δεν σου κρύβω ότι άρχισα να τα παίρνω σοβαρά και δεν ήταν πολύ ευχάριστο για την οικογένειά μου, Ο πατέρας μου βέβαια με παρότρυνε λέγοντας μου : "και δεν πας να τραγουδήσεις, να ξελασπώσεις τους μουσικούς που ψάχνουν τραγουδίστρια και δεν βρίσκουν"… "Πήγαινε, πάρεις ένα μεροκάματο"… Στην πορεία εμένα αυτό μου άρεσε πολύ. Παρόλα αυτά ήρθα εδώ να γίνω κομμώτρια.
-Έγινες;
-Έγινα κομμώτρια ναι. Δούλεψα και 8 χρόνια, γιατί τα πρώτα τρία χρόνια που ήταν της σχολής δουλεύαμε κιόλας παράλληλα. Και παράλληλα τραγούδαγα και σε κουτούκια, γιατί το μικρόβιο όταν το έχεις τελικά δεν μπορείς να το διώξεις. Ό,τι αγαπάς σε τραβάει απ' τη μύτη. Έγινα μέχρι και υπεύθυνη κομμωτηρίου να σου πω.
-Α, ωραία. Ήσουν καλή λοιπόν.
-Ναι, δηλαδή ήμουνα καλή κομμώτρια. Και κάποια στιγμή λέω εντάξει, τραγουδάω στο κουτούκι. Πήγαινα έτσι σκέτα χωρίς μικρόφωνα ή με ψείρες. Δεν είχα και πολύ ιδέα στην αρχή και ό,τι καταλάβαινα με το αυτί μου έτσι το τραγούδαγα. Αποφάσισα να πάω σε έναν δάσκαλο φωνητικής ο οποίος με μεταμόρφωσε. Μετά λέω να μην μάθω λίγο κιθάρα, λίγο πιάνο…
-Ναι, δύο πτυχία έχω. Το ένα είναι της κομμώτριας και το άλλο είναι στη Βυζαντινή μουσική. Γιατί έπαιρνα τόση ευχαρίστηση από αυτή τη διαδικασία της μάθησης, που έφτασα σε εκεί χωρίς πραγματικά να έχω στόχο.
-Και χωρίς να κουραστείς φαντάζομαι πολύ, ε.
-Είχε κούραση και ξενύχτι και μελέτη πάρα πολύ. Είχα το κομμωτήριο, είχα τα ωδεία, εδώ μεταξύ έκανα και άλλα πράγματα, γιατί μου αρέσει και να ζωγραφίζω. 'Εκανα και μαθήματα αγιογραφίας. Είμαι τρελή...Ό,τι μου αρέσει θέλω να το κάνω. Όλα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο με τόση αγάπη και αφοσίωση εκτός από το τραγούδι.
-Και πώς φτάνουμε στο οριακό σημείο που παρατάς το κομμωτήριο και πας μόνο στο τραγούδι. Πώς γίνεται αυτή η μετάβαση;
-Έγινε σταδιακή μετάβαση. Στην αρχή δούλευα και στο κομμωτήριο. Κάποια στιγμή η δασκάλα της φωνητικής μου είπε ότι πήγαινε σε μία οντισιόν, μία ροκ μπάντα έψαχνε τραγουδίστρια και δεν πήραν όσες πήγαν γιατί ήταν υψηλές. Μου λέει: "δεν πας και εσύ έτσι για την εμπειρία". Ρεμπέτικα, σμυρνέικα, παλιό λαϊκό αυτά έλεγα ως τότε και λέω από το ελληνικό τραγούδι αυτό που μου λείπει είναι η ροκ. Ήμουν φαν του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και είπα πάω να δοκιμάσουμε, πάω να δούμε. Και με παίρνουν.
-Ήταν οι "Έρωτες πολεμιστές". Είχαν και άλλους τραγουδιστές. Ήταν και ο Νίκος Μερτζάνος. Τέλος πάντων, κάνουμε ένα live στο Mike's Irish Bar, το πρώτο μας live. Καλλιτεχνικός διευθυντής του μαγαζιού είναι ο Θάνος Κανούσης o οποίος είναι ο παραγωγός του Μηλιώκα, του Ζιώγαλα. Ταιριάξαμε απίστευτα με το Γιάννη και μου έδωσε τραγούδι το "με ένα χρώμα" που υπάρχει στον δίσκο μου "Έλα και ράγισε τον κόσμο μου." Αυτό δεν ήταν συνεργασία. Αυτό ήταν εκδρομή.
-Από τότε που ξεκίνησε η δισκογραφία σου πόσο έχεις αλλάξει;
-Προσπαθώ να εξελίσσομαι. Από το πρώτο ξεκίνημα είμαι άλλος άνθρωπος.
-Τι άνθρωπος είσαι;
-Κανονικός θεωρώ. Κανονικός. Έχω το ρόλο της μάνας της συζύγου και ζω μια καθημερινότητα όπως όλου του κόσμου. Απλά τραγουδάω κιόλας. Κάνω αυτό που αγαπώ πολύ. Και νιώθω σαν να περνάω από τον έναν κόσμο στον άλλον. Δηλαδή όταν είμαι στη δουλειά μου, είμαι σε έναν άλλο κόσμο. Όταν είμαι στο σπίτι μου, πάω πάλι σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό με βοηθάει κιόλας να ισορροπώ.
-Συνδυάζονται. Δεν είναι εύκολο όμως. Πρέπει να υπάρχει υποστήριξη. Και ευτυχώς την έχω. Αν δεν είχα τον σύζυγο που έχω και την πεθερά μου, δηλαδή δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό το πράγμα. Και να λείπω τα βράδια. Η κόρη μου είναι 2,5 χρονών. Χωρίς τη στήριξη των ανθρώπων μου δεν θα μπορούσα. Δεν γίνεται νομίζω και σε κανένα επάγγελμα να κάνεις πράγματα χωρίς βοήθεια.
-Υπάρχει κάποιο όνειρο που να μην έχεις κατακτήσει ή να το έχεις βάλει σαν πλάνο; Μια συνεργασία ίσως;
-Νομίζω αυτά που μου έχουν συμβεί Βασίλη μέχρι σήμερα ήδη είναι πολύ παραπάνω από αυτά που φανταζόμουνα. Και ήμουνα και φαντασιόπληκτο παιδάκι, δηλαδή. Ξεπέρασα, δηλαδή, τα όνειρά μου. Εντάξει, βέβαια, εάν γινόταν ένα θαύμα και βρισκόμουνα κάπου στη σκηνή δίπλα στην Αλεξίου να πω ότι κάνω μία δεύτερη φωνή θα ήταν τρελή χαρά.
-Μέχρι τώρα ποιο είναι το καλύτερο που έχεις κάνει, η καλύτερη συνεργασία σου;
- Δεν ξέρω, να σου πω. Ξεκίνησα με τον Γιάννη Μηλιώκα. Μετά μπήκα στο σχήμα της Ζιώγαλας Μηλιώκας. Πέρασα και μαζί τους υπέροχα. Μετά ήρθε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Μου έδωσε το πρώτο μεγάλο δείγμα αυτός.
-Θα σταθώ στη μετάβαση από τη ταβέρνα στη μουσική σκηνή. Εκεί ήταν το πιο δύσκολο για μένα. Γιατί έπρεπε να σταθώ όρθια για να τραγουδήσω. Να είναι επάνω μου τα φώτα και μετά να δω και το πρόσωπό μου πάνω σε μια αφίσα.
-Μου έχει κάνει εντύπωση η συνεργασία σου με τον Γιώργο Νταλάρα. Ο Γιώργος είναι κορυφαίος, τελειομανής, και προσέχει πάρα πολύ τις επιλογές του.
-Με τον Νταλάρα τραγουδάω πολλά χρόνια. Και τώρα, δηλαδή, τελευταία. Θυμάμαι ακόμη μετά από μία παράσταση όπου συμμετείχα και μόλις κατέβηκα από τη σκηνή, ο πρώτος που ήρθε να με συγχαρεί, ήταν ο Γιώργος Νταλάρας. Και μου λέει: "Βιολέτα, θέλω να τα πούμε. Θα σε πάρω τηλέφωνο, να συναντηθούμε, γιατί έχω στο μυαλό μου κάτι". Και όντως μετά με πήρε στην καλοκαιρινή περιοδεία του. Από τότε, κάθε χρόνο, θα με φωνάξει σε ένα από τα concept που θα ετοιμάσει για να τραγουδήσω. Είναι πολύ τιμητικό για μένα. Και με τον Βασίλη Παπακωνστατίνου έχω συνεργαστεί, θυμάμαι ακριβώς πως ήταν πριν κλείσουμε λόγω κορονοϊού... Άρα λοιπόν, έχω ξεπεράσει τα όνειρά μου. Δεν μπορώ όμως να σταματήσω όλο αυτό το πράγμα, γιατί είναι δικό μου ναρκωτικό και ο δικός μου εθισμός το τραγούδι. Είναι κάτι που με γιατρεύει, με παρηγορεί, που με εξελίσσει και μου γαληνεύει την ψυχή. Το τραγούδι είναι το γιατρικό μου, το μεράκι μου.
-Τι επόμενους στόχους έχεις βάλει;
-Μόλις κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ μου σε μορφή βινυλίου. Είναι σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου. Άλλο ένα όνειρο που είχα. Μελωδίες έχει γράψει ο Σταύρος Σιόλας. Ήδη έχει αρχίσει και αγαπιέται το e.p. μου αυτό και ειδικά το τραγούδι "Η στροφή να πηγαίνει μπροστά.” Το καλοκαίρι έχω διάφορες προτάσεις. Συνεργάζομαι με τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη, στην παράσταση "Ρίζες και Ρεύματα". Λέμε τραγούδια δικά μας, αλλά περνάμε και από την παράδοση "Ρίζες”. Γιατί είμαι από την Ικαρία, εκείνος από την Κρήτη, οπότε καταλαβαίνεις. Συνδυάζεται. Και ταξιδεύουμε όλα την Ελλάδα. Όλο το καλοκαίρι έχουμε συναυλίες.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
